Αγρίμια κι αγριμάκια μου… (ριζίτικο) Reviewed by Momizat on .     Άγραφα 1942 Η επώδυνη και άκαπνη περιπλάνηση του Άρη Βελουχιώτη και των λιγοστών συντρόφων του στην Στερεά  Ελλάδα τον οδήγησε σε σκέψεις και προβ     Άγραφα 1942 Η επώδυνη και άκαπνη περιπλάνηση του Άρη Βελουχιώτη και των λιγοστών συντρόφων του στην Στερεά  Ελλάδα τον οδήγησε σε σκέψεις και προβ Rating: 0

Αγρίμια κι αγριμάκια μου… (ριζίτικο)

Αγρίμια κι αγριμάκια μου… (ριζίτικο)

 

 

Άγραφα 1942

Η επώδυνη και άκαπνη περιπλάνηση του Άρη Βελουχιώτη και των λιγοστών συντρόφων του στην Στερεά  Ελλάδα τον οδήγησε σε σκέψεις και προβληματισμό για το τι μπορεί και πρέπει να γίνει. Για να επιτευχθεί ο στόχος της δημιουργίας του αντάρτικου στρατού της αντίστασης, έπρεπε να γίνει η στρατολόγηση αγωνιστών. Ο Άρης προικισμένος με μεγάλη πολιτική και στρατιωτική οξυδέρκεια παίρνει την μεγάλη απόφαση. Τραβάει προς την Ευρυτανία, προς τα Άγραφα. Στα Άγραφα, σε αυτό το μετερίζι της λευτεριάς στα χρόνια της τουρκοκρατίας διασώθηκε η γλώσσα, η μνήμη, η θρησκεία και ο πολιτισμός του κατατρεγμένου Έλληνα. Εδώ ο Έλληνας διατηρήθηκε λεύτερος, αναγεννήθηκε και ανδρώθηκε για να αναλάβει τον αγώνα του Έθνους και της απελευθέρωσης από τον Τουρκικό ζυγό. Εδώ ο χρόνος είχε διαφορετική διάσταση. Οι αλλαγές στον τρόπο ζωής από την εποχή των Αρματολών και τους κλεφτών και στα μέσα της ζωής κατά την διάρκεια της βιομηχανικής εποχής ήταν ανεπαίσθητες. Οι παραστάσεις λίγες και οι μνήμες ζωντανές.

Το μαντάτο  δημιουργήθηκε με την επίθεση σ’ ένα φυλάκιο των Ιταλών που ο Άρης φρόντισε να διαδοθεί. Η ολιγομελής ομάδα των ανταρτών εντυπωσιακά εισήλθε στο πρώτο χωριό μετά την μάχη. Ο Άρης κάλεσε δίπλα του τον παπά, τον δάσκαλο και μίλησε στους χωρικούς. Δεν είπε ούτε για τον Μάρξ ούτε για την σοσιαλιστική επανάσταση. Τους μίλησε για τον Καραϊσκάκη, τους είπε ότι είναι απόγονοι του και ότι η Πατρίδα τους χρειάζεται για την απελευθέρωση από τον κατακτητή. Μίλησε στην ψυχή τους. Ο θρύλος ζωντάνεψε. Δεκάδες ακολούθησαν τον Άρη. Το ίδιο και στο επόμενο χωριό. Μια ένδοξη σελίδα στην αντίσταση κατά του κατακτητή άνοιγε. Ο Ε.Λ.Α.Σ .

 

Άγραφα 1807.

Ο Άγγλος ιστορικός Φίνλεϋ έγραψε για την περιοχή: “Εκείνοι που κατοικούσαν στα Άγραφα είχαν χαρακτήρα ελεύθερου ανθρώπου και τους ξεχώριζε θάρρος και πνεύμα ανεξαρτησίας σε τέτοιο βαθμό που δεν συναπαντιόταν στα υπόλοιπα μέρη της Ελλάδας”…

Ο Αντώνης Κατσαντώνης (1775(;) – 1808) ήταν ονομαστός κλέφτης, ο οποίος έδρασε επί τουρκοκρατίας, στα προεπαναστατικά χρόνια στην περιοχή των Αγράφων. Ήταν ανίκητος. Ο Αλή πασάς μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες εξόντωσης του Κατσαντώνη και της ομάδας του (μέλος ήταν και ο νεαρότερος τότε Καραϊσκάκης), έστειλε μεγάλο ασκέρι χιλίων ανδρών με επικεφαλής τον πρωτοπαλίκαρο του, τον στρατηγό Βεληγκέκα. Ο Κατσαντώνης νίκησε και σκότωσε τον Βεληγκέκα. Έγινε θρύλος. Ο λαός  τραγούδησε το κατόρθωμά του. Το τραγούδι είναι επίκαιρο και σήμερα. Ο λαός θέλει ηθικό, θέλει νίκες, θέλει “αγρίμια”. Χωρίς βεβαίως σήμερα κουμπούρια και σπαθιά. Αλλά με πατριωτισμό, θέληση, βούληση και σχέδιο. Με αντίσταση στην σκλαβιά της ψυχής και του πνεύματος. Χωρίς φόβο.

Αυτού που πας μαύρο πουλί, μαύρο μου χελιδόνι

να χαιρετάς την κλεφτουριά κι αυτόν τον Κατσαντώνη

Πέτου να κάνει φρόνιμα κι όλο ταπεινωμένα

                    δεν είναι ο περσινός καιρός να κάνει ότι θέλει

φέτος το πήρε γκιέντσιαγας, το πήρε ο Βελή Γκέκας

ζητάει κεφάλια κλέφτικα, κεφάλια ξακουσμένα.

Κι ο Κατσαντώνης τόμαθε και το σπαθί του ζώνει

και πέρνει δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια

χαμπέρι στέλνει στη Τουρκιά, σ΄ αυτόν τον Βελή Γκέκα

-“Όπου θα τα βρει τα παιδιά, αν τα βρει, κι ας τα πάρει!”

Ο  Κατσαντώνης βιολογικά καταβεβλημένος από την ελονοσία, προδόθηκε ως συνήθως και έτσι συνελήφθη και αιχμάλωτος οδηγήθηκε στον Αλή. Βασανίστηκε, όχι για την αντίσταση του, αλλά για να πεί που είναι κρυμμένα τα λύτρα από τα χαράτσια που είχε συλλέξει η ομάδα του από τις επιθέσεις στους χαράτσηδες. Όπως περιέγραψε ο Βαλαωρίτης ο βασανισμός έγινε δια συνθλίψεως των οστών. Κατά την διάρκεια του θανατηφόρου βασανισμού αναφωνούσε το περίφημο “ έρε γρόσια, έρε γρόσια”.

 

Ελλάδα: σήμερα.

Έρε γρόσια, έρε γρόσια.

 

Σε πρώτο πρόσωπο.

Αν δεν το ξέρεις να στο πώ. Η γενιά μου, η επόμενη και η προηγούμενη, έχουν συνθλιβεί από την εφαρμογή του  δόγματος  του Σοκ. Κυριεύτηκε από φόβο, μέσα από μια ενορχηστρωμένη και με επιστημονικές μεθόδους επίθεση στην ζωή, στο μυαλό του, στην ψυχή του. Το όνειρο έχει για πολλούς χαθεί. Άνθρωποι πάνω από 45ετων που χάνουν την δουλειά τους δεν έχουν καμία πιθανότητα να ξαναβρούν δουλειά, ενώ είναι φορτωμένοι με ένα σωρό υποχρεώσεις, πολλές από τις οποίες όξυνε ή δημιούργησε η ενορχηστρωμένη και οργανωμένη ληστρική επίθεση στην ζωή τους.  Μην περιμένεις και πολλά από εμάς. Την ιστορία την γράφουν τα “αγρίμια”, σαν αυτά που αναφέρονται στις πιο πάνω ιστορίες. Αγρίμια, όμως, δεν υπάρχουν πλέον. Εσείς οι νέοι, απογαλακτιστείτε από εμάς. Οι ανασφάλειές μας δεν σας βοηθάνε να γυρίσετε το βλέμμα στον ορίζοντα. Φύγετε από τα βαρίδια μας. Μην πέφτετε στην παγίδα του φόβου. Η φύση σας προικίζει με αίσθηση αθανασίας και με σφρίγος, δύναμη και φλόγα. Εμείς σας βοηθήσαμε να αποκτήσετε την γνώση και η φύση σας έχει δώσει το θυμικό. Πάρτε την ζωή στα χέρια σας και ξαναφτιάξτε την χώρα που σας αξίζει. Έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφέρει ότι οι νέοι της Ελλάδας είναι παθητικοί και εξαρτημένοι. Δώστε την απάντηση πρώτα στον εαυτό σας, για το παρόν και το μέλλον σας. Είμαστε αγριμάκια, θα γίνουμε αγρίμια.

Αγρίμια κι αγριμάκια μου,
λάφια μου μερωμένα,
πέστε μου πού’ναι οι τόποι σας,
πού’ναι τα χειμαδιά σας;

– Γκρεμνά’ναι εμάς οι τόποι μας,
λέσκες τα χειμαδιά μας,
τα σπηλιαράκια του βουνού
είναι τα γονικά μας.

Θανάσης Ευαγγελόπουλος

Πηγές:

Διονύσης Χαριτόπουλος  “Ο αρχηγός των ατάκτων”

“Αγρίμια κι αγριμάκια μου”  Κρητικό παραδοσιακό-ριζίτικο, τραγουδισμένο και από τον Νίκο Ξυλούρη. http://www.youtube.com/watch?v=OG6WZoVfGao

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή