Είμαστε δούλοι και δεν το έχουμε καταλάβει Reviewed by Momizat on . Διανύουμε δύσκολη περίοδο, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και καλπάζει χωρίς σταματημό. Καθημερινά μας περιμένει και ένα καινούριο μέτρο , ίσως και περισσ Διανύουμε δύσκολη περίοδο, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και καλπάζει χωρίς σταματημό. Καθημερινά μας περιμένει και ένα καινούριο μέτρο , ίσως και περισσ Rating: 0

Είμαστε δούλοι και δεν το έχουμε καταλάβει

Είμαστε δούλοι και δεν το έχουμε καταλάβει

Διανύουμε δύσκολη περίοδο, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και καλπάζει χωρίς σταματημό. Καθημερινά μας περιμένει και ένα καινούριο μέτρο , ίσως και περισσότερα, που έρχονται να προστεθούν στο χλωμό τοπίο που ήδη υπάρχει.

xaΤης Ιωάννας Χαρμπέα*

Ανεργία στο ζενίθ, πεντάμηνα εργασίας προσπαθούν να δώσουν μια θετική χροιά στο χλωμό αυτό τοπίο, μειώνοντας και στατιστικά τον επίσημο αριθμό των ανέργων. Η αύξηση των φαινομένων κοινωνικής παθογένειας, όπως η αύξηση των αυτοκτονιών, των άστεγων , των ληστειών, της εγκληματικότητας γενικότερα, καταμαρτυρούν ότι η κοινωνία μας νοσεί. Η ανάγκη των ατόμων της κοινωνίας για κοινωνικές υπηρεσίες ή αγαθά που παρέχονται δωρεάν- όπως το πρόγραμμα βοήθεια στο σπίτι, τα συσσίτια των δήμων και της εκκλησίας ,τα κοινωνικά παντοπωλεία , οι υπηρεσίες της πρόνοιας για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες- πληθαίνουν συνεχώς.

Και ο λόγος είναι, δυστυχώς, ότι οι κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες πολλαπλασιάζονται. Ακόμη η κατάργηση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η πληρωμή ενοικίου με τη μορφή χαρατσιού στο ίδιο μας το σπίτι, οι συνεχείς περικοπές μισθών, η επαπειλούμενη ανεργία στους ήδη εργαζομένους, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι δίνουν ένα ακόμη πιο σκούρο τόνο.

Το θέμα είναι αν όλα αυτά μπορούν να αλλάξουν. Υπάρχει γυρισμός ή οδεύουμε προς τον γκρεμό; Και εδώ ακριβώς προκύπτει το ερώτημα, αν υπάρχει πραγματική κρίση ή ιδεατή. Μα, φυσικά, πραγματική κρίση θα απαντήσει κάποιος, όλα τα προαναφερόμενα το καταδεικνύουν πανηγυρικά!

Και, όμως, η κρίση είναι ανισομερής δεν υφίσταται για όλους. Η άνιση κατανομή πλούτου ανέκαθεν υπήρχε στις εκάστοτε κοινωνίες. Πάντα ή σχεδόν πάντα κάποιοι σφετερίζονταν  και εν τέλει απολάμβαναν περισσότερα αγαθά. Τώρα, όμως, με τη δεδομένη κατάσταση δεν είναι δίκαιο κάποιοι να συνεχίζουν τις απολαβές και οι υπόλοιποι να στερούνται τα βασικά ως προς το ζειν. Δυστυχώς, οι απολαβές δεν είναι πάντα ανάλογες του μόχθου μας. Είμαστε δούλοι και δεν το έχουμε καταλάβει. Ζούμε εποχές νόμιμης και οικειοθελούς δουλείας.

Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ονομαστεί η πληρωμή αγαθών που ήδη έχουμε πληρώσει; Και δεν αναφέρομαι μόνο σε κεφαλαιουχικά αγαθά όπως σπίτια, αυτοκίνητα τα οποία στην ουσία τα αγοράζουμε συνέχεια λαμβάνοντας υπόψη τους φόρους που πληρώνουμε για αυτά. Αναφέρομαι  και σε  άυλα αγαθά, τις υπηρεσίες όπως η Παιδεία και η Υγεία, που μόνο δωρεάν δεν προσφέρονται στους πολίτες αν αναλογιστούμε ότι η παραπαιδεία καλά κρατεί χρόνια  και η Υγεία έχει πάρει την κατιούσα, εφόσον το δωρεάν Σύστημα Υγείας έχει μετατραπεί σε μισθωμένο πλέον.

Ο κρατικός μηχανισμός είναι υποχρεωμένος να κάνει σωστή ανακατανομή του κοινωνικού εισοδήματος. Να γίνεται εισροή πόρων στο κράτος με φόρους και ισοδύναμη εκροή πόρων με τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών και συντάξεων. Δεν υπάρχει, όμως, ισοδύναμη ανακατανομή του κοινωνικού εισοδήματος και των οικονομικών πόρων που διαχειρίζεται.

Ποιος φταίει για όλα αυτά, τα οποία αποτελούν κύκλο και στην ουσία έχουν γίνει φαύλος κύκλος; Η κακή διαχείριση των  οικονομικών πόρων ίσως; Πώς, λοιπόν, να απαλλαγούμε από την κρίση αν δεν αναγνωρίσουμε τα πραγματικά της αίτια; Προφανώς επικαλύπτουμε τα αίτια, δεν τα αναγνωρίζουμε, τα θυσιάζουμε στο βωμό του συμφέροντος

Κάποιοι προνομιούχοι, έγκλειστοι στις φυλακές για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος θα περνάνε βασιλικά συγκριτικά με τον απλό πολίτη που προσπαθεί να ξεφύγει, μάταια όμως από το λουρί που έχει δεμένο στο λαιμό του. Ευελπιστώ οι ιθύνοντες να μετριάσουν την ψαλίδα των οικονομικών διαφορών και να χαλαρώσουν όσο γίνεται το λουρί που έχει δεθεί στο λαιμό του καθένα μας, για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε λίγο καθαρό αέρα όσο ακόμη δε χρεώνεται και αυτός!

Ο Αριστοτέλης κάποτε είχε πει ότι οι νέοι διαψεύδονται εύκολα, γιατί ελπίζουν πολλά! Τι θα έλεγε σήμερα; Οι νέοι να μην ελπίζουν τίποτα πια; Καλείται ο απλός πολίτης και ιδιαίτερα ο νέος να παλέψει με το φάντασμα μιας ιδεατής κρίσης, ένα κατασκεύασμα των ολίγων για να επικαλύψουν τα δικά τους λάθη. Αυτοί όμως οι λίγοι, οι επίλεκτοι της κοινωνίας μας, συνεχίζουν ομαλά τη ζωή τους κατασπαταλώντας τους καρπούς του χρόνιου μόχθου μας.

Δυστυχώς για μας, το ρητό «η ιστορία επαναλαμβάνεται» έχει ισχυρή δόση αλήθειας. Είμαστε δούλοι και δεν το ξέρουμε! Δούλοι στον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα και μετά στους άλλους. Ας  θυσιαστούμε όλοι για να ξεπεραστεί η ιδεατή κρίση. Όλοι όμως! Κανένας στην εξαίρεση! Γιατί πραγματικά χρήματα υπάρχουν και αν δεν υπάρχουν, υπάρχουν τρόποι εξεύρεσης τους. Ο Έλληνας επεβίωνε πάντα. Επεβίωσε μετά από τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς είναι άδικο να χαθεί τώρα με την πρόφαση μιας ανύπαρκτης στην ουσία κρίσης.

*Η Ιωάννα Χαρμπέα είναι κοινωνιολόγος, απόφοιτη του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών και εργαζόμενη στα Μεγάλα Καλύβια του Δήμου Τρικκαίων, πρόγραμμα Βοήθεια στο σπίτι

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή