Ελένη Αλεξίου, μια τρικαλινή ποιήτρια Reviewed by Momizat on . Η Ελένη Αλεξίου θα είναι μία από τους τρεις τρικαλινούς λογοτέχνες, που, μαζί με τον Αλέξανδρο Βαναργιώτη και την Βάσω Χριστοδούλου,  θα παρουσιάσουν το έργο το Η Ελένη Αλεξίου θα είναι μία από τους τρεις τρικαλινούς λογοτέχνες, που, μαζί με τον Αλέξανδρο Βαναργιώτη και την Βάσω Χριστοδούλου,  θα παρουσιάσουν το έργο το Rating: 0

Ελένη Αλεξίου, μια τρικαλινή ποιήτρια

Ελένη Αλεξίου, μια τρικαλινή ποιήτρια
Η Ελένη Αλεξίου θα είναι μία από τους τρεις τρικαλινούς λογοτέχνες, που, μαζί με τον Αλέξανδρο Βαναργιώτη και την Βάσω Χριστοδούλου,  θα παρουσιάσουν το έργο τους και τις σκέψεις τους, -κάτω από την ποιητική ομπρέλα του κοινού τους εκδοτικού οίκου, τις  εκδόσεις λογείον, το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013, στο Βιβλιοπωλείο Κηρήθρες. Στάθηκε αφορμή αυτή η εκδήλωση, γι’ αυτό το μικρό αφιέρωμα στην Ελένη Αλεξίου παλιά φίλη και συνεργάτιδα στο περιοδικό Κηρήθρες.  Το φλας ήταν η αρχή της ποιητικής της διαδρομής και είναι τόσο ώριμη και νέα ακόμα. Θα διαβάσετε τέσσερα ανέκδοτα ποιήματα και ένα πεζό της. Το μέλλον της ανήκει.

ΟΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ
Η επιθυμία έχει μια πολύ ψηλή κορμοστασιά 
και στις παλάμες της καίει η απουσία.
Η επιθυμία γεννάει το δρόμο της  όπου θέλει
 να περπατήσει.
                                                                           Οδ. Ελύτης
Ξέμαθαν να περπατούν
Μπουσουλάνε σαν προσκυνητές
Σέρνονται σα χελώνες
Οι αμαρτίες τους βαρύ καβούκι
Στο ξέφωτο ελπίζουν για το θαύμα
Πριν τη χειμερία νάρκη
Να ξαναγίνουνε λαγοί.

ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΣΠΙΤΙ

Μεγάλωσα χωρίς πατέρα
-κι εκείνος χωρίς γιο-.
Έτσι δεν έμαθα να ξυρίζομαι και να παίζω πόλεμο.
Η μητέρα δεν ήταν άνθρωπος
ήταν η κούκλα που δεν πρέπει να παίζουνε τ΄ αγόρια.
Μου αγόραζε όπλα και στρατιωτάκια.
Τα έθαβα, τα ξέθαβα
έπαιζα «κηδεία».
Μεγάλωσα με ιστορίες για Κύκλωπες και Δούρειους ‘Ιππους.
Οι φίλοι μού έλεγαν πως μόνο ο κακός ο λύκος είναι αληθινός.
Μια μέρα η γιαγιά μου έβγαλε απ’ την κοιλιά του
τις πέτρες της απουσίας.
Χτίσαμε μ’ αυτές ένα σπίτι -έμπαινε μέσα και φώναζε
«γιε μου, γιε μου»- χωρίς βεράντες
-όλοι φοβόμασταν ότι θα έπεφτε μια μέρα απ’ το μπαλκόνι.
Εκείνη προτίμησε κάτι πιο θεαματικό.
Πνίγηκε μόνη τη νύχτα.
λ
Όταν δε σ’ έχω
ένα κορίτσι τραμπαλίζεται αδέξια
στο ταυ της τυραννίας.
Σε κούνια σιδερένια αγκαλιά
λικνίζεται επιδεικτικά
εν ώρα κοινής ακινησίας.
Το μεσημέρι τρίζει
 σκοινί τεντωμένο που
«έξω απ’ το σπίτι!τιμωρία!»
φοβέρισμα ευανάγνωστο απλώνεις.
Σε έχει πατέρα φίλο εραστή
σε φωνάζει «κύριε».
Πάλι βγαίνεις στο μπαλκόνι
πάλι να το μαλώσεις
λιώνει απαρηγόρητο το παγωτό
κι η παιδική μου χαρά ερημώνει.
Όταν δε σ’ έχω
κάνω τσουλήθρα
στο λάμδα μιας πανύψηλης λύπης.
ΚΙΚΕΡΩΝ
Μαζεύτηκαν οι κληρονόμοι
των βιβλίων και των δίσκων
κάτω από τον ίσκιο της παρηγοριάς
γύρω από τον επιτραπέζιο κήπο
των χαρτομάντιλων που σαν λευκά τριαντάφυλλα
άφηναν ευλαβικά  πλάι στους ελληνικούς
κάποτε
μετά το θρήνο και την σιωπή
κάθισες ανάμεσά  μας
μνήμη αγαπημένη σαν τις παιδικές συλλογές
μολυβιών και πεταλούδων
παπαγαλίζοντας μέσα από τα στόματά τους
ρητά και διδαχές
ευφραίνονταν οι αγαπημένοι σου σαν μαθητές
που επιβραβεύει ο δάσκαλος
έστεκα μόνη στη γωνία της παρέας
ψυχή tabula rasa
ο κόσμος δεν αλλάζει χρόνο ακούγοντας Cohen
δεν περιμένει την ανατολή διαβάζοντας Ελύτη
και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι
αναφώνησα σαν προδομένη
«κάνεις λάθος, Κικέρωνα!
Αν έχεις ένα κήπο και μια βιβλιοθήκη
αλλά σου λείπει ο άνθρωπος
δεν έχεις όσα σου χρειάζονται!»
κι αποχώρησα αβοήθητη
-δεν μου έδειξες  ποτέ πώς να αναπνέω μόνη μου-
και αδαής
-είχα ένα ολόκληρο σύμπαν να μάθω απ’ την αρχή
το χωρίς εσένα.

Η κρίση ευτυχώς…

Ευτυχώς υπήρξαν ποιητές. Χωρίς θλιμμένα μουτράκια, επιτηδευμένα στιχάκια και ύφος-ήθος χαμαιλέοντα. Αυτοί που ήξεραν την ονομαστική και κλητική καλά. Το κρασί, ο ήλιος, η θάλασσα, ω έρωτα, ω φίλε! Όχι άλλες γενικές και γενικότητες. «Το σεντόνι του αιώνιου πόθου, του ατέρμονου κορμιού, των ανεκπλήρωτων ερώτων, του Πατρός και του Υιού…» Ευτυχώς υπήρξε Ποίηση.

Ευτυχώς υπήρξαν ήρωες, ηρωίδες, ευεργέτες, επιστήμονες, φιλοπάτριδες, ανθρωπιστές. Ευτυχώς υπήρξαν πρότυπα.

Ευτυχώς υπάρχουν τα βιβλία, τα σχολεία, τα παιδιά. Οι τσάντες τους γεμάτες γνώση, ραβασάκια, αντοχή, φιλοδοξίες. Ευτυχώς υπάρχουν πάρκα, καφενεία, φοιτητικές εστίες, στέκια, ποδήλατα, παρέες. Τα περσινά μας ρούχα, τα σπιτικά φαγητά, οι ιστορίες των παππούδων, οι παλιοί καναπέδες (και οι καινούριοι), η χειροποίητη μουσική, το ζυμωτό ψωμί, τα τζάκια, οι οικογένειες. Τα ταξίδια, η φύση, ο εθελοντισμός, η ανακύκλωση, η στροφή προς τα έσω, η στροφή προς τον πλησίον.

Δυστυχώς βρισκόμαστε σε κρίση. Ας την περάσουμε με όσα μας έφερε ευτυχώς. Με εκείνα που τα τελευταία χρόνια ξεχάσαμε πόσο είναι σημαντικά. Τις αρετές, τις κατακτήσεις, τα επιτεύγματα που σκάλισαν στο σκαρί του Έλληνα χιλιάδες χρόνοι ιστορίας και δημιουργίας. Αυτά είναι δικά μας, αυτού του τόπου, αυτού του λαού. Δεν τα δανειστήκαμε από κανέναν. Δυστυχώς βρισκόμαστε σε κρίση. Ας την περάσουμε με όσα μας έφερε ευτυχώς.

Η Ελένη Αλεξίου γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1980. Είναι φιλόλογος και καθηγήτρια κλασικής κιθάρας με μεταπτυχιακές σπουδές στην Εκπαίδευση.  Έχει διδάξει την ελληνική γλώσσα στο LifelongCenter του University of Bath της Αγγλίας, στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών, στα Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων και στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας. Ως μουσικός έχει εργαστεί σε Μουσικά Σχολεία.
Έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή, Το Φλας, από τις εκδόσεις λογείον, ενώ ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε ανθολόγια ποίησης και περιοδικά. Έχει διακριθεί σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών,InterArtia, Ελικών, codepoetry, Πνευματική Συντροφιά Λεμεσού, Εκδόσεις Παν/μίου Πατρών, Διεθνής λογοτεχνικός διαγωνισμός Ζωοφιλίας.) Συμμετέχει σε διάφορα ποιητικά δρώμενα (22ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποιητών 2010, 1ο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ Ποίησης 2013, Codepoetry 2013, κ.α.).  Αγαπά τα δύο της παιδιά, την παρέα των φίλων της, το ποδήλατο,  τα βιβλία και τη φύση.

(Πηγή βιβλιοπωλείο Κηρήθρες)

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή