Ενα μπιζ για τον Κατσουράνη Reviewed by Momizat on . Αν είχαν χιούμορ στην ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου, θα έβαζαν τον Κατσουράνη να είναι ο παθών στο παιχνίδι «μπιζ». Θα καθόταν να δέχεται τις σφαλιάρες και, φυσικά Αν είχαν χιούμορ στην ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου, θα έβαζαν τον Κατσουράνη να είναι ο παθών στο παιχνίδι «μπιζ». Θα καθόταν να δέχεται τις σφαλιάρες και, φυσικά Rating: 0

Ενα μπιζ για τον Κατσουράνη

Ενα μπιζ για τον Κατσουράνη

Αν είχαν χιούμορ στην ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου, θα έβαζαν τον Κατσουράνη να είναι ο παθών στο παιχνίδι «μπιζ». Θα καθόταν να δέχεται τις σφαλιάρες και, φυσικά, ουδείς ποτέ θα αποκάλυπτε τον κάθε φορά «ένοχο».
Διότι η αψυχολόγητη ενέργεια που έκανε και δέχτηκε τη δεύτερη κίτρινη κάρτα, «τιμώρησε» την ομάδα και ουσιαστικά, δεν επέτρεψε να φύγει νικήτρια από το γήπεδο.

Φυσικά, όποιος έχει παίξει έστω και ελάχιστα ποδόσφαιρο, ξέρει ότι τέτοιες ενέργειες γίνονται. Είναι το άγχος, η δυναμική, η ένταση, η μη σκέψη. Συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν. Απλώς, την ώρα της κόκκινης, η εθνική λέξη (ξέρετε…) εκστομίστηκε από τουλάχιστον 3 εκατομμύρια Ελληνες, που ξενύχτησαν για να δουν τον αγώνα στο «Ντας Ντούνας» της πόλης Νατάλ της μακρινής Βραζιλίας.
Σε σπίτια αρκετοί, με το τηλεκοντρόλ δίπλα από το μαξιλάρι ή στις καφετέριες με υπολείμματα μπύρας (πόσο να πιεις στις 2 το πρωί και να είσαι νηφάλιος για το ματς;), ο αγώνας της ομάδας που εκπροσωπεί τη χώρα μας, είχε ενδιαφέρον.

Πρώτα πρώτα, μέχρι την αποβολή Κατσουράνη, δεν υπήρχε κανείς λόγος για να τον δει όποιος δεν είναι Ελληνας ή Γιαπωνέζος. Ένα εντελώς αδιάφορα ματς από δύο άσχετες με το ποδόσφαιρο χώρες (το θαύμα του 2004 δεν σώζει την εθνική μας), δεν συγκινεί κανέναν. Σαν να βλέπουμε εμείς το Ελβετία – Εκουαδόρ. Ή, ακόμη χειρότερα, το Ιράν – Νιγηρία…
Από την αποβολή και μετά, ο αγώνας μετατράπηκε σε θρίλερ, με όρους δευτέρου παγκοσμίου πολέμου: οι εξ Ειρηνικού ποδοσφαιριστές θα μπορούσαν να μετατραπούν σε καμικάζι. Αλλά ο Ιταλός προπονητής προσπάθησε να τους μετατρέψει σε σύνολο που κάνει και κάτι άλλο εκτός από το να τρέχει χωρίς σκοπό. Δεν τα κατάφερε, διότι έχουν ως συλλογική παρακαταθήκη την οργάνωση μεν, αλλά με τη στόφα του Σαμουράι: του ήρωα που θα κάνει το κάτι παραπάνω. Απλώς, Σαμουράι δεν υπάρχει πια.

Από την άλλη, οι Ελληνες ήταν ακριβώς οι υπερασπιστές των «πατρίων». Ταμπούρι και μυαλό, έφοδοι και συντήρηση δυνάμεων, πονηριά και τσαμπουκάς, συναίσθημα και εθνική έπαρση. Για μερικούς μπορεί να ήταν ακόμη και εκπροσώπηση ενός λαού που υποφέρει.

Όπως και να ‘χει, αυτή την εμπειρία της μεταμεσονύκτιας προβολής τόσων απίθανων γεγονότων σε έναν μόνο αγώνα, θα αργήσουμε να την ξαναδούμε. Μόνο αν η ομάδα προκριθεί στην επόμενη φάση, όπου λογικά θα αναμετρηθεί με κάποια εκ των Ιταλία ή Ουρουγουάη (όσο να πεις, ψιλοδυσκολεύουν τα πράγματα). Αν δεν παίξουμε με μία εξ αυτών στη 1 το πρωί, το επόμενο ραντεβού θα είναι στη Ρωσία, σε 4 χρόνια. Ε, τόσα χρόνια, έχουμε φύγει από το επίπεδο του σπασίμπα και του ναζτρόβια. Πέντε γκλούτσες ρώσικα, τα μαθαίνουμε εύκολα. Κι έχει και φθηνά δρομολόγια με τρένο ανά την Ευρώπη!
Στη Μόσχα αδέρφια, στη Μόσχα.

Θανάσης ΜΙχαλάκης

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή