Εσφαλε (ως άνθρωπος), πλήρωσε (ως νομιμόφρων πια πολίτης) και απήλθε (για ξεκούραση και αναστοχασμό) Reviewed by Momizat on .     Στην εξωτική Μαλαισία των 30 βαθμών Κελσίου και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ βρίσκεται από χθες το απόγευμα ο πρώην υπουργός της Ν     Στην εξωτική Μαλαισία των 30 βαθμών Κελσίου και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ βρίσκεται από χθες το απόγευμα ο πρώην υπουργός της Ν Rating: 0

Εσφαλε (ως άνθρωπος), πλήρωσε (ως νομιμόφρων πια πολίτης) και απήλθε (για ξεκούραση και αναστοχασμό)

Εσφαλε (ως άνθρωπος), πλήρωσε (ως νομιμόφρων πια πολίτης) και απήλθε (για ξεκούραση και αναστοχασμό)

 

 

Στην εξωτική Μαλαισία των 30 βαθμών Κελσίου και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα Κουάλα Λουμπούρ βρίσκεται από χθες το απόγευμα ο πρώην υπουργός της ΝΔ Μιχάλης Λιάπης.

 

Οι εφημερίδες

 

 

Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι περισσότεροι συν-έλληνες (μη εξαιρουμένου και του υπογράφοντος) είχαν, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, πλήρη άγνοια περί το ποια είναι η πρωτεύουσα της Μαλαισίας. Για να μην πω για κάποιους ούτε καν πού βρίσκεται η ίδια η Μαλαισία. Αλλά, ευτυχώς, εξακολουθεί να ισχύει το αρχαιοελληνικό «γηράσκομεν αεί διδασκόμενοι». Ας είναι καλά, το έχουμε ξαναπεί, αυτοί –συνήθως μερικοί ταλαντούχοι και πολυπράγμονες πολιτικοί- που με εκπληκτική γενναιοδωρία και συχνότητα μας προσφέρουν τις ευκαιρίες.

Ωστόσο αντικείμενο του σημειώματος αυτού δεν (θα μπορούσε άλλωστε να) είναι η ξενάγηση στη μακρινή και εξωτική Μαλαισία, αλλά ο άνθρωπος που είχε την έμπνευση να τη φέρει στην επικαιρότητα. Και πάλι όμως δεν θα μας απασχολούσε ως ένας εκ των πολυαρίθμων θαυμαστών και (γι’ αυτό) επισκεπτών της αν ο ίδιος δεν είχε αναστατώσει το πανελλήνιο (παραλίγο εξ αιτίας του να ξεχάσουμε το νεοελληνικό δράμα) καθώς και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης με τα απίθανα καμώματά του.

Μα θα αντιτάξει κανείς το, επίσης αρχαιοελληνικό, «δρυός πεσούσης πας ανήρ (δημοσιολογών) ξυλεύεται». Και δικαιολογημένα θα αναφωνήσει: επιτέλους, όχι άλλον Λιάπη στις οθόνες μας. Κοντεύουμε πια να πάθουμε υπερκόπωση και ασφυξία από την τόση ανάλυση και προβολή μιας υπόθεσης που απλώς μαρτυρεί ηθική παρακμή και κατάπτωση. Προσωπικά δεν θα είχα κανένα λόγο να διαφωνήσω αν, παρακολουθώντας τη μετέπειτα συμπεριφορά του, δεν ερχόταν αυθόρμητα και αυτόματα στην άκρη της γλώσσας η λαϊκή ρήση «θέλω ν’ αγιάσω αλλά δεν με αφήνουν διαβόλοι».

Τι έκανε λοιπόν ο κ. Λιάπης μετά τη σύλληψή του; Απέφυγε να εμφανισθεί αυτοπροσώπως στο αυτόφωρο όπου παραπέμφθηκε να δικαστεί. Προτίμησε να εκπροσωπηθεί (όπως είχε, βέβαια, το δικονομικό δικαίωμα, πλην το νόμιμο, παρά την βουλγαράκειο απόφανση, μερικές φορές, απέχει παρασάγγας από το να ταυτιστεί με το ηθικό) από πληρεξούσιο δικηγόρο και να ζητήσει αναβολή της δίκης. Και ο λόγος δεν ήταν μόνο για να οργανώσει καλύτερα την υπεράσπισή του, όπως επίσης και το ότι δεν είχε την αντοχή να περιμένει στο προαύλιο του δικαστηρίου, ανάμεσα στις φωνασκίες του άτακτου πλήθους των πληβείων, τη σειρά του για να δικαστεί. Το κυριότερο ήταν ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για το ταξίδι του στη μακρινή (και ου παντός θνητού πλειν ες) Μαλαισία. Ένα ταξίδι που μοιάζει με εκπλήρωση τάματος, ας πούμε, να αξιωθεί κανείς μία –τουλάχιστον- επίσκεψη τους Αγίους Τόπους.

Έτσι λοιπόν, αφού ο κ. Λιάπης φρόντισε να τακτοποιήσει μερικές εκκρεμότης (π.χ. να πληρώσει πρόστιμα, τέλη κ.λπ., απήλθε με το αεροπλάνο της γραμμής στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισία για αναψυχή, προσκύνημα και αναστοχασμό. Μακριά από τη βουή και τα βάσανα του κόσμου που, στην καλύτερη των περιπτώσεων, περισπούν την προσοχή και αποπροσανατολίζουν, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται σημαντικά η επαφή του με το υπερβατικό.

Ας ματαιοπονούν πίσω του οι δοκιμαζόμενοι συν-έλληνες προσπαθώντας να τον ψυχαναλύσουν καθώς και να απαντήσουν στο μνημειώδες και διαρκώς επίκαιρο ερώτημα του θείου  του Κωνσταντίνου Καραμανλή: Ποιος κυβερνά αυτόν τόπο;

Ο κ. Λιάπης έδωσε, με μοναδικό τρόπο, τη δική του απάντηση όχι μόνο στο ποιος αλλά και στο πώς.

Ας είναι, τέλος, πεπεισμένος ότι, σύμφωνα με τον μητσοτάκειο χρησμό, το πολύ σε μια δεκαετία, δεν θα θυμάται κανείς απολύτως τίποτα από την πρόσφατη περιπέτειά του. Όπως και για το ότι η πατρίδα, ευκαιρίας δοθείσης, μπορεί να ξαναχρειασθεί και να ζητήσει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Ιδίως στον τομέα του πολιτισμού όπου ευδοκίμως εθήτευσε.

 

 

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

22/12/2013

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή