Ζώντας σήμερα το …χθές!!! Reviewed by Momizat on . Ζούμε καθημερινά τις επιπτώσεις της κρίσης, που δεν είναι πρωτοφανέρωτη όπως προσπαθούν να μας πείσουν, στο μυαλό μου έρχονται εικόνες της παιδικής μου ηλικίας, Ζούμε καθημερινά τις επιπτώσεις της κρίσης, που δεν είναι πρωτοφανέρωτη όπως προσπαθούν να μας πείσουν, στο μυαλό μου έρχονται εικόνες της παιδικής μου ηλικίας, Rating: 0

Ζώντας σήμερα το …χθές!!!

Ζώντας σήμερα το …χθές!!!

Ζούμε καθημερινά τις επιπτώσεις της κρίσης, που δεν είναι πρωτοφανέρωτη όπως προσπαθούν να μας πείσουν, στο μυαλό μου έρχονται εικόνες της παιδικής μου ηλικίας,βλέπω παιδιά να ξαναγίνονται ίδια με τα παιδιά τηςγειτονιάς που μεγάλωσα, παιδιά πεινασμένα, ξυπόλυτα, παιδιά που ζούσαμε σ’ενα δωμάτιο, χωρίς σχολείο τα περι σσότερα και πολλά άλλα”χωρίς” που κάνανε τη ζωή μας δύσκολη.
Παρ’όλα αυτά ξεπεράσαμε τις δυσκολίες και τα προβλήματα και γίναμε … άνθρωποι όπως έλεγε ο πατέρας μου….
Θυμάμαι τους …. “φιλάνθρωπους” να έρχονται κουστουμαρισμένοι και να φέρνουν, στην πιο φτωχή οικογένεια της γειτονιάς, που είχε και το απαραίτητο στοιχείο της φτώχειας εκείνης της εποχής, μια πολυμελή οικογένεια που ζούσε σε Ε Ν Α δωμάτιο και να τους πετάνε σακούλες με ρούχα για να φορέσουν και να μην κρυώνουν. Ρούχα που για τον χειμώνα ήταν …κοντομάνικα και το καλοκαίρι …μάλλινα!

Οι εικόνες εκείνης της εποχής έρχονται και πάλι, αυτή τη φορά όμως έρχονται με αντίστροφη φορά. Πάνε στο χειρότερο, πάνε προς την πείνα, πάνε προς την εξαθλίωση, την μιζέρια,σε αντίθεση με τότε που βλέπαμε πιό “καθαρό” το μέλλον, με …άλλη προοπτική.
Ο πόλεμος είχε τελειώσει και ο καπιταλισμός είχε ξεπεράσει, με τον πόλεμο, την κρίση του, αφήνοντας περιθώρια στο λαό να ονειρεύεται ότι “θα πιάσει την καλή” και θα ξεφύγεις από τη μιζέρια. Άρχισαν τις διευκολύνσεις για το στήσιμο των “κοινωνικών παροχών” και του κράτους …δικαίου, με τις ελεημοσύνες της ΟΥΝΤΡΑ και του σχεδίου ΜΑΡΣΑΛ
Σήμερα είμαστε σε περίοδο αυξανόμενης και βαθιάς κρίσης, αφού η προοπτική για “να πιάσεις την καλή” και να “γίνεις άνθρωπος” απομακρύνεται κάθε ώρα πιο πολύ. Το μέλλον απομακρύνεται από το καλύτερο προς το χειρότερο. Σήμερα είμαστε όπως πριν τον Β’ Παγκόσμιο, στην εποχή , της αυξανόμενης φτώχειας του λαού.
Οι “φιλάνθρωποι” ήρθαν πάλι, φορώντας αυτή τη φορά, όχι τις γούνες και τα κουστούμια τους, αλλά τις μάσκες των ΜΚΟ, της εκκλησίας, των “κοινωνικών ομάδων” και όλων αυτών των κοινωνικών κινημάτων. Ήρθαν να ελεήσουν ξανά τους φτωχούς προσφέροντας ελεημοσύνη δίνοντάς τους ένα πιάτο φαί, για να χορτάσουν την πείνα για σήμερα και για αύριο… “εντάξει φάε τώρα και βλέπουμε τι θα κάνουμε για αύριο”.
Δηλώνουν ότι αυτό που κάνουν είναι “Αλληλεγγύη” προς τον συνάνθρωπο και ρωτάνε: “Τι θέλεις να κάνουμε δηλαδή να τους αφήσουμε να πεθάνουν από την πείνα;”
Θέλουν απάντηση όταν τους λέμε ότι, αυτό που κάνουν διευκολύνει τα σχέδια της άρχουσας τάξης για να μην υπάρχει αντίδραση και αντίσταση, για να μην κινδυνεύει η εξουσία τους από πιθανές εξεγέρσεις Απάντηση τους έχει δώσει πριν από 80 χρόνια ο μεγάλος κομμουνιστής δάσκαλος Δημήτρης Γλυνός με το άρθρο του “Εμπραχτη Αλληλεγγύη”.

Χρήστος Καραγούγας

Διαβάστε το:

Δημήτρης Γλυνός

«Μέσα σ’ αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία. Από τη μια βλέπουνε το πενιχρό τους μεροδούλι να γίνεται κάθε μέρα λιγότερο, τη στιγμή που όλα ακριβαίνουν, ή βλέπουνε τα λιγοστά προϊόντα του ολόχρονου μόχθου τους να μένουν απούλητα ή να πουλιούνται σε τιμές εξευτελιστικές.
Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλιάς με τη συντρόφισσά της , την πείνα. Και σ’ όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.
Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ’ όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά.
Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική.
Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη. Η φτωχή μάνα, που είναι υποχρεωμένη να δουλέβει από την αυγή ως τη νύχτα μακριά από το σπίτι της, αφήνει τα παιδιά της ολημερίς στο έλεος του δρόμου, του διαβάτη και της γειτόνισσας, τ’ αφήνει να κυλιούνται στη λάσπη και στο χώμα για να τους φέρει το βράδυ λίγο ψωμί, χωρίς να προφταίνει και χωρίς να μπορεί ούτε μια ματιά να τους ρίξει, σκοτωμένη καθώς είναι από την κούραση.
Κι αν η μάνα μένει στο σπίτι, πού να προφτάσει ο πατέρας ν’ αντικρίσει το έξοδο για τα παιδιά με το μικρό του μεροκάματο. Κι αν δεν έχει δουλειά ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας, γιατί είναι άνεργος ή απεργός;
Ξυπολυσιά και αρρώστια και πείνα και κρύο και ακαθαρσία και αμορφωσιά και βούρκος και βάσανα σωματικά και κόλαση ψυχική, είναι η μοίρα των φτωχών παιδιών. Διπλή και τριπλή εκμετάλλεψη, ξύλο και εξαθλίωση και εξαχρείωση γεμάτη είναι η ζωή του εργαζόμενου παιδιού. Το πικρότερο κατακάθι της προλεταριακής δυστυχίας αυτά το πίνουν, το μαρτυρικό στεφάνι αυτά το φορούν. Τα φτωχά παιδιά είναι των σκλάβων οι σκλάβοι, των πεινασμένων οι πεινασμένοι, των παγωμένων οι παγωμένοι, των άρρωστων οι άρρωστοι, των απόκληρων οι απόκληροι. Αυτά μπαίνουνε στην κόλαση με το πρώτο αντίκρισμα της ζωής. Την ηλικία της χαράς, της ξενοιασιάς και του γέλιου αυτά δεν τη γνωρίζουν.
Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ’ όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.
Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του.
Όταν ο εργάτης, ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ’ αυτή σ’ όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα.
Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπραχτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.
Η εργατική τάξη, το πιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.
Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα.
Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπραχτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού. Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Όσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν.
Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιταχτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.
Άς έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο. Η βοήθειά τους θα είναι πολύτιμη. Μια οργανωτική επιτροπή πρέπει να πάρει στα χέρια της το ζήτημα αμέσως. Μια εντατική δουλειά πρέπει ν’ αρχίσει, που θα ξυπνήσει, θα φωτίσει θα κινητοποιήσει μάζες και που πριν απ’ όλα θα διοργανώσει έμπραχτη αλληλεγγύη, θα δώσει άμεση βοήθεια για το παιδί.
Ας γράψουνε σε μένα, όσοι επιθυμούν να συνεργασούν στην «Παιδική Βοήθεια»
Αθήνα Δεκέμβρης 1932

Καλή σας μέρα!!!

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή