Η γυναίκα του Λωτ Reviewed by Momizat on . Στo τελευταίo του μυθιστόρημα “ Οι καρχαρίες” ο νορβηγός συγγραφέας Γιενς Μπέρνεμπου (1920-1976) υποστήριζε ότι η γυναίκα του Λωτ αντιπροσωπεύει τη συντήρηση, τ Στo τελευταίo του μυθιστόρημα “ Οι καρχαρίες” ο νορβηγός συγγραφέας Γιενς Μπέρνεμπου (1920-1976) υποστήριζε ότι η γυναίκα του Λωτ αντιπροσωπεύει τη συντήρηση, τ Rating: 0

Η γυναίκα του Λωτ

Η γυναίκα του Λωτ

Στo τελευταίo του μυθιστόρημα “ Οι καρχαρίες” ο νορβηγός συγγραφέας Γιενς Μπέρνεμπου (1920-1976) υποστήριζε ότι η γυναίκα του Λωτ αντιπροσωπεύει τη συντήρηση, την οπισθοδρόμηση, αφού ήταν η μοναδική από την οικογένεια, η οποία μετά την καταστροφή στα Σόδομα και Γόμορα γύρισε και κοίταξε προς τα πίσω μένοντας στήλη του άλατος και “…ως ορυκτό πια χωρίς εξέλιξη χωρίς ανανέωση ταυτίζεται με την ακινησία, την αρτηριοσκλήρωση…”

Σήμερα χιλιάδες χρόνια μετά τίποτα δεν είναι αυτονόητο στην Ελλάδα των αντιφάσεων. Οι πολίτες της ψάχνοντας να βρουν την ταυτότητά τους, άλλοι πραγματικά και άλλοι όχι, αυτοχαρακτηρίζονται προοδευτικοί ή συντηρητικοί και τανάπαλιν περιδινούμενοι σε μια ατελείωτη δίνη ψευδαισθήσεων.

Σ’ αυτό έχουν συντελέσει πλήθος παράγοντες, όπως η σε βάθος αιώνων ιδιαίτερη ιστορική περιπλάνηση ιδεών, που άλλοτε χανόταν και άλλοτε επανερχόταν από εξωγενείς, κυρίως ευρωπαϊκούς, συντελεστές: ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, πολιτικούς, εμπόρους, εκκλησία, μοναστήρια, γεγονότα, συμβάντα, περιστάσεις κ. άλ.

Ο πιο εντυπωσιακός απ΄ όλες τις απόψεις εικοστός αιώνας είχε όλα τα εχέγγυα για να προκαλέσει αναταραχή στα βαλτοειδή απόνερα της ιδιόμορφης ελληνικής σκέψης, δημιουργώντας έναν απόλυτο μανιχαϊσμό κατατρύχοντας τον Έλληνα πολίτη και σπρώχνοντάς τον σε εμφύλιους σπαραγμούς και διχαστικές περιπέτειες. Ήταν τέτοιος ο δογματισμός, πρωτοφανής σε εύρος, βαθύς, που κρατάει μέχρι σήμερα.

Το βασικό στοιχείο της σκέψης του νεοέλληνα δογματικού είναι η βιωματική, διαισθαντική σχέση με την “ιδεολογία” του, καλλιεργημένη στο ασφαλές οικοσύστημα της οικογένειας και της τοπικής κοινωνίας, καθιστώντας τον νωχελικό στην αναζήτηση δομών ενός γεγονότος, μιας πολιτικής κατάστασης, των συνθηκών ανάδειξης μιας υποτιθέμενης “χαρισματικής” προσωπικότητας.

Εν ολίγοις ο εικοστός αιώνας, αιώνας των ιδεολογιών περιχαράκωσε τους ανθρώπους συνθλίβοντας στην ουσία την ατομικότητα, την προσωπική ικανότητα, βαφτίζοντάς την εγωισμό και κάλεσε τους ανθρώπους να συμμετέχουν σε συλλογικότητες, κατά το πλείστον κομματικές.

Νέοι άνθρωποι καθ’ όλη τη διαδρομή του, με νέες ιδέες και προτάσεις, ταυτισμένοι με την πραγματικότητα και ενδεχομένως αποτελεσματικοί παραγκωνίστηκαν από παρασιτικά κομματικά μορφώματα για να επέλθει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο η νηνεμία…το χειρότερο; Να ταυτιστεί η ζωντάνια, η δράση, η ίδια η ζωή με την κομματική συμμετοχή.

Στην άλλη όχθη της λογικής σε ολόκληρο τον πλανήτη άνθρωποι μέτριοι, χωρίς μέτρο, κακοί και αναχρονιστικοί στάθηκαν εγκληματικό εμπόδιο στην εξέλιξη της κάθε κοινωνίας, όταν κατακτούσαν την εξουσία. Δημιούργησαν περίπλοκα εξουσιαστικά πλέγματα εγκαθιστώντας απάνθρωπα δικτατορικά καθεστώτα βαφτίζοντάς τα είτε αριστερά είτε εθνικιστικά γαλουχώντας τον οπαδικό αφιονισμό ανά τον κόσμο.

Οι εγχώριοι καθεστωτικοί κάθε φορά αγκιστρώνονταν από την εξουσία χύνοντας τόνους δηλητήριο στην κοινωνία προκαλώντας έμφραγμα σε κάθε προσπάθεια για έξοδο από κάθε πολιτική κρίση. Είτε ως “μαχαιροφόροι” κατά τον Ξενοφώντα είτε ενδυόμενοι τον μανδύα του δραστήριου, του ενεργού πολίτη έφτιαξαν οι ίδιοι κόμματα της αρεσκείας τους ποδηγετώντας τους νέους όλων των γενεών…

Σήμερα ενδύονται τον μανδύα του προοδευτικού, του ρηξικέλευθου, του επαναστάτη, που στόχο έχουν απλά να διαιωνίζουν στο διηνεκές την αήθεια, την επαναλαμβανόμενη μετριότητα, την ανεπάρκεια, τον μικροκομματισμό, τα συντεχνιακά συμφέροντα, που φευ εξακολουθούν να βασιλεύουν, όπως τα “δικαιώματα” των “κλειστών” επαγγελμάτων, πάντα με τις ευλογίες ενός παραφθαρμένου κοινοβουλευτικού συστήματος.

Προσπαθούν να  πείσουν το κοινωνικό σύνολο, χειραγωγώντας κυρίως τα παιδιά τους αλλά και τους υπόλοιπους νέους, ότι οτιδήποτε καλό υπάρχει ξεπηδά μέσα από την κομματική λογική. Κρύβουν έτσι την έλλειψη οποιασδήποτε έμπνευσης πίσω από τις κομματικές επάλξεις και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν παλιά εργαλεία, παλιές λογικές, ξεπερασμένα τσιτάτα, συνθήματα του χθες, μιλώντας για σταθερότητα και ”εμπειρία”.

Τίποτα δεν είναι σταθερό σήμερα: ούτε τα υλικά αγαθά ούτε οι άϋλες ιδέες ούτε οι κοινωνικές δομές, γιατί επιτέλους βγήκαν στην επιφάνεια όλες κείνες οι δυνάμεις, που αναδεικνύονται αυτόματα…

Προσπαθούν να μας πείσουν οι κομματάνθρωποι, πως οτιδήποτε θετικό είναι κομματικό. Ναι, μέχρι πριν από σαράντα χρόνια, ναι. Τα κόμματα ήταν αναγκαία για τη μεταπήδηση από τις αποκλίνουσες πορείες του κοινοβουλευτισμού στην σταθερότητα και την ευημερία. Τα κόμματα του Κουμουνδούρου, του Τρικούπη, του Βενιζέλου, του Γ. Παπανδρέου, του Καραμανλή. Ναι, είναι απαραίτητα και σήμερα για τη συνέχιση του δημοκρατικού κεκτημένου σε επίπεδο βουλευτικών επιλογών.

Είναι όμως τροχοπέδη σε τοπικό επίπεδο.

Δεν χρειάζεται καμιά επαρχιακή πόλη να συζητά με τα κεντρικά γραφεία του κόμματος, που κυβερνά και να αποδέχεται την “ πεφωτισμένη” παρέμβαση του αρχηγού ή του επιτελείου του…

Τις  ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής, τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, τα προβλήματα κάθε είδους, την τοπική κοινωνία, τις σχέσεις των Τρικαλινών μεταξύ τους τα γνωρίζει ο καθένας μας καλύτερα απ΄ τον αρχηγό κάθε κόμματος, που μπορεί, όπως και…στο παρελθόν να μην πατήσει ποτέ το πόδι του στην υπέροχη πόλη μας…

Στο φινάλε τι το θέλει το χρίσμα κάθε υποψήφιος; Να δηλώσει υποταγή, μετάνοια, ότι θα είναι καλό παιδί ή κορίτσι και ότι δεν θα διεκδικήσει τίποτα από την Αθήνα ή θα διεκδικήσει με μέτρο κονδύλια; Τους χρειαζόμαστε όλους αυτούς; Άλλωστε, όποιος δήμος έχει έξυπνους δημοτικούς συντελεστές, θα είναι τυχερός , αφού τα κονδύλια έρχονται κατευθείαν από την Ευρώπη!

Τι να τους κάνουμε τους χρισμένους; Ο ρόλος τους ας υπάρχει σε κεντρικό επίπεδο για τα καυτά προβλήματα, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα ως κρατικό μέγεθος, στα τοπικά δεν τους χρειαζόμαστε!

Είναι ώρα να “εκμεταλλευτούμε” ως πολίτες της υπέροχης αυτής περιοχής το καινούργιο, το φρέσκο, το εμπνευσμένο, από όπου κι αν προέρχεται χωρίς γραμμές, ταμπέλες ή άλλου είδους βαρίδια.

Είναι ώρα, γιατί περνάει και περνάει γρήγορα, να παραμερίσουμε το πελατειακό σύστημα του χθες και να προχωρήσουμε με κεκτημένη ταχύτητα – χωρίς φρένο – στο μέλλον. Το έχουμε ανάγκη!

 

ΑΔΑΜΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

του 7ΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

 

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή