Η καλοκαιρινή ιστορία ενός μάγκα Reviewed by Momizat on . Είσαι... τιτανομέγιστος! Γκαζώνεις με τη μουσική στη διαπασών, παραβιάζεις φανάρια, πατάς δυο-τρία αδέσποτα, βρίζεσαι με τους άλλους οδηγούς, φρενάρεις μόνο για Είσαι... τιτανομέγιστος! Γκαζώνεις με τη μουσική στη διαπασών, παραβιάζεις φανάρια, πατάς δυο-τρία αδέσποτα, βρίζεσαι με τους άλλους οδηγούς, φρενάρεις μόνο για Rating: 0

Η καλοκαιρινή ιστορία ενός μάγκα

Η καλοκαιρινή ιστορία ενός μάγκα

Είσαι… τιτανομέγιστος! Γκαζώνεις με τη μουσική στη διαπασών, παραβιάζεις φανάρια, πατάς δυο-τρία αδέσποτα, βρίζεσαι με τους άλλους οδηγούς, φρενάρεις μόνο για να την πέσεις στο «μωρό» που περπατά στο πεζοδρόμιο: «Μανάκι, είσαι για μπανάκι;». Αν το μανάκι αρνηθεί του γελάς απαξιωτικά («άντε μωρή πατσαβούρα, που σου έδωσα και αξία!») και προσπερνάς μεγαλοπρεπώς. Προορισμός καφετέρια: καβγάς για τα αθλητικά οι άνδρες, συζήτηση για τις selfies της Σκορδά και του Λιάγκα οι γυναίκες, ένα ψιλοβρίσιμο στη Βίσση όλοι μαζί («ο κοσμάκης δεν έχει να φάει κι εκείνη κάνει πάρτι με το άλλο το μπάζο, την Κοντσίτα»), μια έξτρα περιποίηση στη Χ. Αλεξίου («πρώτα να μας πει πόσες Φιλιππινέζες της γυαλίζουν τον καμπινέ και μετά να τραγουδήσει για τις καθαρίστριες») και μια ακόμα πιο ξεγυρισμένη στον Χούλιο Ιγκλέσιας που «αν και με το ένα πόδι στον τάφο, τις αρπαχτές του στη Μύκονο μια χαρά τις κάνει».
Τα χώνεις και στον Ρέμο για τα 1.000 ευρώ εισιτήριο. Αν και με αυτόν είσαι πιο επιεικής γιατί έχει μια μαγκιά που σου πάει. Οσο για τη Μύκονο (μετά Ρέμου ή άνευ) θα την τιμήσεις και εφέτος. Για να ανεβάσεις στο Facebook φωτογραφία των στραβοκομμένων νυχιών του αριστερού ποδιού σου από την ξαπλώστρα στην Ελιά. Να φαίνεται βεβαίως και το τατού-μαίανδρος γύρω από τον αστράγαλο. Δίπλα το γκομενάκι με τατού γιν και γιανγκ και μυρωδιά καρύδας θα διαβάζει «Το κελάρι της ντροπής» της Χρυσηίδας Δημουλίδου. Μαγεία! Και η γόπα (όχι το ψάρι, η άλλη, του τσιγάρου) στην άμμο. Κάνει αρκετά χρόνια να διαλυθεί, αλλά σάμπως δικός μας είναι ο αιγιαλός; Αφού θα τον πουλήσουν κι αυτόν οι ξεφτίλες!
Στο μεταξύ, και μέχρι την ώρα της Μυκόνου, Athens by night. «Ξίδια» ώσπου να χάσεις την αίσθηση του τόπου και του χρόνου. Το πρωί, αφού επιβεβαιώσεις (σχεδόν με τρόμο) ότι αυτή που κοιμάται δίπλα σου είναι η ίδια, εκείνη με τη Δημουλίδου, που περιμένει να την παντρευτείς γιατί και την έχεις εκθέσει και θέλει να κάνει και παιδί, φτιάχνεις φραπέ και παίρνεις θέση στο παράθυρο για να χαζέψεις το «μωρό» του απέναντι μπαλκονιού που σου την πέφτει αλύπητα – ή έτσι νομίζεις.
Ενώ περιμένεις την εμφάνισή του, ποστάρεις ένα πληγωμένο παιδί από τη Γάζα, πατάς like σε μια διαμαρτυρία για τα άλογα που δηλητηρίασαν στον Αχέροντα (την είχε ποστάρει στον «τοίχο» της μια οικολόγα που σου γυάλισε) και ξαναπατάς like στις φωτογραφίες των κολλητών σου από Πάρο και Σαντορίνη. Η ζέστη του καλοκαιριού σε εκνευρίζει, ενίοτε σε βγάζει εκτός εαυτού. Φταίει και το άφθονο οινόπνευμα που κυκλοφορεί στις φλέβες σου, φταίνε και οι γονείς σου που σε κακόμαθαν, φταίει και η Μέρκελ γενικώς και αορίστως, φταίει και το σύμπαν που αρνείται να σου χαρίσει τα πάντα χωρίς καν να προσπαθήσεις…
Πετάς τη σαγιονάρα σου στον ακάλυπτο στοχεύοντας την παλιόγατα που δεν λέει να σκάσει. Βάζεις τηλεόραση, για να επιβεβαιώσεις ότι τις Κυριακές δεν έχει τίποτε εκτός από το κήρυγμα του Ανθιμου – κατά βάθος τον πας. Σκέφτεσαι ότι πρέπει να βρεις δουλειά, αλλά δεν υπάρχει και λόγος. Είναι και εκείνη από την κρεβατοκάμαρα που εξακολουθεί να ροχαλίζει. Είναι και το «μωρό» από απέναντι που εξακολουθεί να κρύβεται. Είναι και το καζανάκι που τρέχει όλο και περισσότερο, ένας ενοχλητικός καταρράκτης μέσα στο μυαλό σου. Εξήντα ευρώ ζήτησε ο υδραυλικός για να αλλάξει φούσκα: «20 τα υλικά(!), 40 η δουλειά μου (!!!). Χωρίς απόδειξη κάνω καλύτερη τιμή». Χωρίς, τότε! Τι να την κάνεις την απόδειξη, κάδρο; Ή μήπως να καταργήσεις το καζανάκι; Τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν άχρηστο. Οσο και αν το τραβάς η στάθμη του βόθρου διαρκώς ανεβαίνει. Και εσύ έχεις αρχίσει να συνηθίζεις τη δυσωδία. Σχεδόν δεν την καταλαβαίνεις πια. Ούτε τη δυσωδία, ούτε τη βία, ούτε την απαξίωση. Την οποία ο ίδιος έχεις επιβάλει. Στη ζωή σου πρωτίστως.
ΥΓ.: Σε είδα χθες, πολύ πρωί, κάπου στο κέντρο της πόλης με το αυτοκίνητό σου, τους κολλητούς σου και τις κοπέλες σας. Πρέπει να γύριζες από διασκέδαση. Ετρεχες με τη μουσική στο τέρμα, κόντεψες να πατήσεις μια γιαγιά και ένα σκυλάκι (ακόμα δεν θα έχουν συνέλθει από την τρομάρα τους), μούντζωσες και έβρισες σκαιότατα έναν κύριο που περνούσε από τη διάβαση. Οι κολλητοί σου γελούσαν ανέμελα.

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Αυγούστου 2014

Πηγή: tovima.gr

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή