Η κυρ’ Αντιγόνη Reviewed by Momizat on . Του Νίκου Παδιώτη Αγαπητέ φίλε και συμμαθητή Θανάση , για πρώτη φορά σ΄ άκουγα από την άλλη μεριά της γραμμής του τηλεφώνου , πικρό , στυφό : «η δασκάλα μας έσβ Του Νίκου Παδιώτη Αγαπητέ φίλε και συμμαθητή Θανάση , για πρώτη φορά σ΄ άκουγα από την άλλη μεριά της γραμμής του τηλεφώνου , πικρό , στυφό : «η δασκάλα μας έσβ Rating: 0

Η κυρ’ Αντιγόνη

Η κυρ’ Αντιγόνη

Του Νίκου Παδιώτη
padiotiΑγαπητέ φίλε και συμμαθητή Θανάση , για πρώτη φορά σ΄ άκουγα από την άλλη μεριά της γραμμής του τηλεφώνου , πικρό , στυφό : «η δασκάλα μας έσβησε , δεν υπάρχει πια».  Tο θλιβερό μαντάτο, έφερε στο μυαλό μου ένα σωρό εικόνες. Απόρησα : δηλαδή , ρε φίλε , σαν να σήκωσε το χέρι της και έσβησε την κιμωλία από τον μαυροπίνακα  ;

Με μιας έγινε κινηματογραφική αίθουσα ο νους όπου προβάλλονταν το παρελθόν . Ήθελε , στο τετράδιο με το χοντρό εξώφυλλο που τώρα οι μαθητές το λένε «Σκέφτομαι και γράφω» να γράφουμε στην ετικέτα του : «Έκθεση Ιδεών» του μαθητή (τάδε) της Ε΄τάξης του 6ου Δημοτικού Σχολείου Τρικάλων .

Από τότε, είναι καρφωμένη μέσα μου η αγωνία που έφερνε μέχρι τα χείλη το ψέμα : «…ξέχασα το τετράδιο της εκθέσεως στο σπίτι, κυρία» , ήταν η πρώτη δικαιολογία που επιστρατεύαμε για να αποκρύψουμε την αλήθεια .  Εσύ, δεν μπορώ να πω . Τα πήγαινες καλύτερα . Είχες καλή επαφή με τα γράμματα , εγώ καθόλου . Μετά που να έβρισκα χρόνο για την Έκθεση . Το απογεματινό της προηγούμενης μέρας το είχα «ξοδέψει» παίζοντας μπάλα ή περιμένοντας να πέσουν οι καρδερίνες (τουρκοπούλες τις λέγαμε) στις στημένες ξόβεργες . Αυτός ήταν ο λόγος που την επόμενη μέρα εξέθετα στη δασκάλα την προσωπική μου «μυθολογία» . Ψέμα και μέγας ο Θεός…

Εκείνη, πάντα αυστηρή , με τους αμελής μαθητές , σαν και ΄μένα . Μας διόρθωνε : «είναι Έκθεση Ιδεών αγόρι μου και όχι σκέτο , Έκθεση» , έλεγε με εκείνο το ύφος . Έδειχνε αρχοντογυναίκα . Μαλί, πάντα στην τρίχα και κοκκινάδι στα χείλι της .

Και τώρα που το θυμήθηκα , θα πρέπει να σου το πω , γιατί δεν σου το ομολόγησα ποτέ, ρε φίλε, αλλά να , η έκθεση ιδεών με γοήτευε περισσότερο από κάθε άλλο μάθημα .  Ξέρεις τι πάει να πει να εκθέτεις ιδέες !!! Εγώ, δεν είχα καμία . Πεντακάθαρο το τετράδιό μου , ενώ το δικό σου ένα σωρό όμορφα γράμματα και προτάσεις που έφερναν στην ατμόσφαιρα ζωγραφιές . Διάβαζε την έκθεσή σου στην τάξη για να μάθουμε και εμείς που ασχολούμασταν με τις καρδερίνες  πως είναι οι ιδέες . Είναι αλήθεια ότι εσύ είχες κάμποσες , από τότε . Αργότερα , ως ακαδημαϊκός πολίτης , που ήθελε να αλλάξει τα πράγματα , «κατέβασες» περισσότερες . Λίγο μετά τις μοιράστηκες και μαζί μας . Φίλους , συμμαθητές και συγγενείς,  μας έκανες και ομοϊδεάτες σου . Ήθελες να μιλάμε για το «τι πόλη θέλουμε» όταν η κοινωνία για άλλα τύρβαζε . Ήθελες ποδηλατοδρόμους την ώρα που η κοινωνία ήθελε «Ντάτσουν» .  Τι να σου πω , τώρα …

Τέλος πάντων , περασμένα μεν αλλά όχι και ξεχασμένα . Τώρα, που το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι είχε πολύ δίκιο που επέμενε στην καταγραφή της λέξης «Ιδεών» γιατί σαν δασκάλα ήθελε να δει «τι κατεβάζει η κούτρα μας» , να διαβάσει στο γραφτό μας την «ιδεολογική πρωτοτυπία». Να αξιολογήσει δηλαδή την πνευματική εργασία . Τον πνευματικό μόχθο . Τα μικρά μεν , αλλά δικά μας πονήματα .
Μόλις κλίσαμε το τηλέφωνο πήγα στο κουτί με τις κιτρινισμένες φωτογραφίες. Εικόνες , φύρδην – μίγδην… Βλέπεις , η ταξινόμηση των στιγμών της ζωής μας, συνήθως, γίνεται μετά το γάμο μας . Μέχρι τότε , πρέπει να το μολογήσουμε, ήμαστε λίγο σκορποχώρι .
Να και μία , μ΄ εκείνη να στέκει όρθια ανάμεσα στους μαθητές . Δείχνει να καμαρώνει τις γυμναστικές επιδείξεις, που κάναμε στο τέλος της χρονιάς . Θα ήταν το ‘ 65 ή το ΄66 , δεν θυμάμαι καλά την χρονιά. Τώρα που ξανακοιτάω τη φωτογραφία έχω την εντύπωση ότι έχει συγκρατημένη (θα έλεγα σφιγμένη) χαρά . Ο μορφασμός του προσώπου της είναι τέτοιος που δείχνει να παίρνει μεν χαρά από την επιτυχία του ακροβατικού μας αλλά συγχρόνως να αγωνιά για το τέλος της ακροβασίας . Μη και πέσουμε. Δηλαδή περισσότερο σαν μάνα και όχι σαν δασκάλα . Γιατί, μη ξεχνάς ότι , στην τάξη μας ήταν και ο γιός  της, ο Χαράλαμπος . Μπάμπη, τον φωνάζαμε . Σε μικρότερη τάξη, ήταν και η αδελφή του , η Ευθυμία .  Έφη, τη φωνάζαμε .

Θυμάσαι που μας τσίγκλαγε να στήσουμε ποδοσφαιρικό αγώνα στον δρόμο, έξω από το δίπατο σπίτι της , στην Ιάσωνος , μη και παρακινηθεί εκείνος ο σπασίκλας ο γιός της και ξεκόψει για λίγο από τα βιβλία που είχε πέσει με τα μούτρα . Εκείνος πάλι, βρε φίλε , τι ήταν και αυτό ; Μα γνώριζε και έλυνε ασκήσεις Άλγεβρας του Γυμνασίου από την Ε΄ Δημοτικού !!! Ενώ εγώ που ήμουν «απασχολημένος» στα γύρω ποτάμια (ως Γυροποταμιάς) τον πολλαπλασιασμό (προπαίδεια την λέγαμε) την πήγαινα σαν τον Ζήκο . Έφτασα στην Ε’ Δημοτικού και ήμουν ακόμα στο πέντε – πέντε , εικοσιπέντε .

Εκείνη καμάρωνε για τις επιδόσεις του Μπάμπη και αργότερα , ακόμα περισσότερο , όταν το «φυτό» πέρασε  πρώτος στην Ναυπηγών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ενώ εγώ το γνώρισα στις επετείους της 17ης Νοέμβρη.  Τα παιδιά της , έκαναν εγγόνια και τα εγγόνια δισέγγονα . Κύλησε, ο καιρός .
Τι νομίζεις ότι είναι το παρελθόν , βρε φίλε ; Ένα παρόν της συγκεκριμένης εποχής που περιέχει και την προσωπική  ιστοριούλα  μας . Τον δικό μας μύθο . Τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο .

Ένα κομμάτι της ζωής μας που δεν θα βρούμε ποτέ μπροστά μας . Πάντα, θα μας ακολουθεί .

Το ζήσαμε . Έφυγε , ανεπιστρεπτί .

Κυρ΄ Αντιγόνη , η παρούσα επιστολή  ίσως να είναι το μόνο γραφτό μου , που δεν θα έχει τα κοκκινάδια σου .
Καλό παράδεισο .

(Στην δασκάλα μας , Αντιγόνη Ζιώγα , που εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο , τον οποίο ήθελε να αλλάξει ο συμμαθητής και γείτονας, Θανάσης) .

  • Η φωτογραφία είναι από την χωμάτινη αυλή του νοικιασμένου πέτρινου κτηρίου , νομίζω ιδιοκτησίας «Κατσαρού» , που στεγάζονταν το 6ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων στην συμβολή των οδών Ασκληπιού και Ελευθερίας (Πύλης) , απέναντι από το τότε Μπακάλικο των Αφων Παπαμάνου και τον Φούρνο του Κώστα Πισκερά , κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό . Πάντα στο νοίκι , ποτέ σε δικό του οίκημα .

 

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή