Η ώρα της Εκάλης Reviewed by Momizat on . «Ήρθε η ώρα να πληρώσουν οι landlords της Εκάλης».   Γιάννης Στουρνάρας, Υπουργός Οικονομικών.   Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε κατά πού πέφτει η Εκάλη, έστω «Ήρθε η ώρα να πληρώσουν οι landlords της Εκάλης».   Γιάννης Στουρνάρας, Υπουργός Οικονομικών.   Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε κατά πού πέφτει η Εκάλη, έστω Rating: 0

Η ώρα της Εκάλης

Η ώρα της Εκάλης

«Ήρθε η ώρα να πληρώσουν οι landlords της Εκάλης».

 

Γιάννης Στουρνάρας, Υπουργός Οικονομικών.

 

Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε κατά πού πέφτει η Εκάλη, έστω κι αν δεν αξιωθήκαμε (κάποτε) να την επισκεφθούμε. Και για να είμαστε δίκαιοι, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι στην άρτια γεωγραφική μας ενημέρωση περί Εκάλης συνέβαλε τα μέγιστα εκείνο κ…σπιτο («βίλα της Εκάλης», κατά το κοινώς λεγόμενο, του πρωθυπουργικού ζεύγους Ανδρέα Παπανδρέου και Δήμητρας Λιάνη), όπως το είχε αποκαλέσει, στα μέσα της δεκαετίας του 90, ο αθυρόστομος (καμία σύγκριση με μερικούς σύγχρονους ομολόγους του) αείμνηστος Ευάγγελος Γιαννόπουλος, το οποίο (κ…σπιτο) παραλίγο να τους στοιχίσει τότε την απώλεια της -με τόσους κόπους και θυσίες κατακτηθείσας- εξουσίας.

Ξέρουμε επίσης ότι το εξωτικό αυτό προάστιο της βορειοανατολικής Αττικής επέλεξε, τόσο εμπνευσμένα, η αφρόκρεμα της πολιτικο-κοινωνικής μας ζωής (πολιτικοί, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι κ.λπ.) να στήσει (μετά πολλών κόπων και βασάνων είναι η αλήθεια) το φτωχικό της.

Εκείνο, όμως, που δεν ξέραμε, οι περισσότεροι ίσως, είναι ότι η Εκάλη (και ό, τι αυτή εκπροσωπεί και συμβολίζει στη νεοελληνική κοινωνία) μέχρι τώρα είχε εξασφαλισμένη φορολογική ασυλία. Δεν είχε τουλάχιστον ομολογηθεί κάτι τέτοιο δημοσίως από επίσημα χείλη. Ήρθε, λοιπόν, επιτέλους, το πλήρωμα του χρόνου να αρθεί αυτή η ασυλία (προϊόν κοινωνικής αδικίας) και να αποτελέσει πια παρελθόν. Έτσι, ως αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής επικράτειας η Εκάλη, να συμμετάσχει κι αυτή, ανάλογα με τις δυνατότητές της, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα, στα δημόσια βάρη.

Το εξήγγειλε, σε μιαν ακόμα εκ βαθέων δημόσια (διαφορετικά, τι αξία θα είχε ως) εξομολόγησή του, ο υπουργός των Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας, χρησιμοποιώντας μάλιστα τον ελληνοπρεπέστατο όρο landlords, ώστε να μη μείνει κανένα περιθώριο στην περιρρέουσα και εντέχνως συντηρούμενη από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους δημαγωγούς δυσπιστία να κλονίσει το κύρος της εξαγγελίας.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι, επί τη ευκαιρία, ο κ. Στουρνάρας έκρινε σκόπιμο να επαναλάβει (ίσως γι’ αυτούς που έχασαν προηγούμενα επεισόδια), και φυσικά με τη μετριοφροσύνη που επιβάλλεται να δείχνει κάθε δημόσιος λειτουργός σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, ότι η μοίρα τον έφερε στην συγκυβέρνηση (μάλιστα στο πιο κρίσιμο πόστο της και στην πιο κρίσιμη συγκυρία). Όχι για να κάνει (πολιτική) καριέρα – ο άνθρωπος ούτε ανεπάγγελτος είναι ούτε φιλόδοξος, μολονότι τα τελευταία χρόνια, παράλληλα προς τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα, όλο και σε κάποια δημόσια θέση τον βλέπουμε-, αλλά για να λέει μετά παρρησίας την (μαύρη μερικές φορές) αλήθεια χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος, όπως -κατ’ αντιδιαστολή μπορούμε να συμπεράνουμε ότι- πράττουν οι άλλοι που τυχαίνει να είναι και στενοί του συνεργάτες και συναθλητές.

Το γιατί συνέβαινε αυτό (δηλαδή η Εκάλη απήλαυε φορολογικής ασυλίας ή –κατ’ άλλους- ασυδοσίας), μέχρι τώρα, ας μην μπούμε στον κόπο να το ρωτήσουμε καλύτερα, γιατί ανήκει στην κατηγορία εκείνη των (αφελών ίσως) ερωτημάτων και των αποριών που ως εκ της φύσεως του πράγματος δεν επιδέχονται άμεση και πειστική απάντηση. Ας αρκεστούμε, λοιπόν, στο (μέλλον να συμβεί) γεγονός ότι η Εκάλη θα πληρώσει τα (από τούδε και εφεξής) οφειλόμενα προς το κοινωνικό σύνολο. Τουλάχιστον έφτασε η ώρα της.

Προηγήθηκε, βέβαια, στο ζήτημα της φορολόγησης, δίνοντας (άλλωστε, στο χέρι της ήταν να το αρνηθεί;) το καλό παράδειγμα, όλη η υπόλοιπη Ελλάδα. Φορολογήθηκαν ακόμα και οι στάνες και οι πλαγιές όπου δεν φυτρώνει ούτε ρίγανη. Και μάλιστα χωρίς να προαναγγελθεί κάτι τέτοιο. Παρά ταύτα, σύμφωνα με τον ίδιο τον κ. Στουρνάρα, η φορολόγηση των ακινήτων, στη χώρα μας, σε σχέση με άλλες (χώρες) του δυτικού κόσμου, υπολείπεται σημαντικά. Άρα υπάρχουν αρκετά περιθώρια για την επιβολή μερικών ακόμα φόρων, ώστε να αποκατασταθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό η πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη.

Αντί επιλόγου, σκέφτηκα να παραθέσω -γενομένης συζητήσεως- την εύστοχη επισήμανση φίλου και τακτικού -επί παντός επιστητού- συνομιλητή: όσο δύσκολο είναι να γίνει η υπόλοιπη Ελλάδα Εκάλη, άλλο τόσο δύσκολο είναι να γίνει (φορολογικά) η Εκάλη (με ό, τι, επαναλαμβάνω, δηλώνει και συμβολίζει το τοπωνύμιο αυτό) κομμάτι της υπόλοιπης Ελλάδας. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο τη συμμερίζεται κανείς, δύσκολα πάντως μπορεί, νομίζω, να την αντιπαρέλθει ασυζητητί, ως άτοπη –τάχα- ή ελάχιστα αισιόδοξη προσέγγιση.

 

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 

03/12/2013

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή