Ιδεολογήματα που παγιδεύουν τους εργάτες Reviewed by Momizat on . Βασικό ζήτημα που απασχολεί το εργατικό κίνημα είναι η αγωνιστική του ανάταση το ύψωμα του αγωνιστικού του αναστήματος. Για να συμβεί αυτό , για να ανασυνταχτεί Βασικό ζήτημα που απασχολεί το εργατικό κίνημα είναι η αγωνιστική του ανάταση το ύψωμα του αγωνιστικού του αναστήματος. Για να συμβεί αυτό , για να ανασυνταχτεί Rating: 0

Ιδεολογήματα που παγιδεύουν τους εργάτες

Ιδεολογήματα που παγιδεύουν τους εργάτες

Βασικό ζήτημα που απασχολεί το εργατικό κίνημα είναι η αγωνιστική του ανάταση το ύψωμα του αγωνιστικού του αναστήματος. Για να συμβεί αυτό , για να ανασυνταχτεί και να ανακάμψει το εργατικό – λαϊκό κίνημα οι ταξικές αγωνιστικές  δυνάμεις  που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ έχουν ξεκάθαρη απάντηση.

Για να λυθούν τα χέρια των εργαζομένων, να υψωθεί το αγωνιστικό τους ανάστημα, να ανασυνταχθεί και να ανακάμψει το εργατικό – λαϊκό κίνημα  απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο  πολιτικός  και ιδεολογικός  απεγκλωβισμός από ιδεολογήματα που παγιδεύουν, εξαπατούν και οδηγούν στη μοιρολατρία, στην υποταγή ή στην ήττα.

 Για να γινόμαστε πιο κατανοητοί  ας δούμε  τέτοια παραδείγματα ιδεολογημάτων που ακούγονται στην καθημερινή ζωή. Λένε  πολλοί  εργαζόμενοι πχ : «η δική μας επιχείρηση δεν πρόκειται να μειώσει μισθούς και να κάνει απολύσεις γιατί έχει πολλά κέρδη» ή ότι «πρέπει να δεχθούμε τις μειώσεις και απολύσεις, να προστατευθούν τα κέρδη, ώστε να σωθούν τουλάχιστον οι δουλειές μας». Επιτρέπεται  όμως να υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις ανάμεσα στους εργατουπαλλήλους; Εμείς λέμε ξεκάθαρα όχι , γιατί απλά υπάρχουν, πια,  χιλιάδες αποδείξεις ότι αυτές οι αντιλήψεις το μόνο που κάνουν είναι να σπέρνουν αυταπάτες ,  να ακινητοποιούν  τους εργάτες. Οι επισημάνσεις και εκτιμήσεις  μας αυτές επιβεβαιώνονται καθημερινά , γιατί έχουν αντικειμενική  βάση. Την αντικειμενική και αμείλικτη λειτουργία των νόμων του καπιταλισμού. Νόμοι που  καθορίζουν τα αντιτιθέμενα συμφέροντα κάθε μεγαλοεπιχειρηματία  απέναντι στους εργαζόμενους που απασχολεί. Έτσι όσοι φιλοτεχνούν και διακοσμούν  «υποκειμενικά» το πρόσωπο της μεγαλοεργοδοσίας μόνο αυταπάτες σπέρνουν, αθωώνουν το ρόλο της , αφοπλίζουν την εργατική τάξη. Έτσι καλλιεργούν επανάπαυση, καθυστερούν την οργάνωση του αγώνα, τρέφουν αντικειμενικά την υποταγή.

Για παράδειγμα: Σε πρόσφατη συνέλευση των εργαζομένων στα «Πράκτικερ», η παράταξη του «ΕΜΕΙΣ» (που συγκροτήθηκε από πρώην στελέχη ΠΑΣΚΕ που ισχυρίζονται ότι διαφοροποιούνται τάχα από τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού) συμφώνησε με το αίτημα του σωματείου να διεκδικήσει Σύμβαση με κατώτερο βασικό μισθό 920 ευρώ. Το ίδιο όμως αίτημα (ως βάση για τη διεκδίκηση της κλαδικής Σύμβασης) το απέρριψαν όταν το έθεσαν οι δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, στη συνεδρίαση της διοίκησης της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, με το επιχείρημα ότι «είναι άλλο πράγμα ο κλάδος και άλλο μια επιχείρηση που μπορεί να είναι κερδοφόρα». Δηλαδή, ουσιαστικά λένε «να προσευχόμαστε να ‘χει κέρδη ο εργοδότης μας γιατί έτσι θα γλιτώσουμε».  Όμως ποτέ δεν έγιναν νικηφόροι αγώνες με «οδηγό» τα εργοδοτικά σχέδια

Κατ’ αρχήν, κοροϊδεύουν κατάμουτρα τους εργαζόμενους. Είναι αδύνατον να υιοθετείς ως κριτήριο-βάση για τις εργατικές διεκδικήσεις τους ισολογισμούς των επιχειρήσεων, και από την άλλη αυτές οι διεκδικήσεις να απαντούν πραγματικά στις ανάγκες των εργαζόμενων, έστω και σε μία από τις επιχειρήσεις του κλάδου.

Άλλωστε, η κερδοφορία των επιχειρήσεων δεν χρησιμοποιείται για τους εργάτες, αφού κάθε καπιταλιστής τα κεφάλαια που συσσωρεύει τα ρίχνει ξανά στην παραγωγή για να φέρνουν νέα κέρδη. Τα χρησιμοποιεί για να κάνει νέες επενδύσεις, να επεκταθεί στον ίδιο ή και άλλο κλάδο, στην ίδια (ή και άλλη) αγορά. Για να εκσυγχρονίσει τις μηχανές και όλη τη γραμμή της παραγωγής, να προμηθευτεί νέες πρώτες ύλες, να ενισχύσει συνολικά την παραγωγικότητα της εταιρείας του, ώστε να αποκτήσει πλεονεκτική θέση έναντι των ανταγωνιστών του, επιδιώκοντας όχι απλά τη δική του κυριαρχία αλλά και την  εξόντωση των ανταγωνιστών του.

Όμως, το κυριότερο είναι ότι το ζήτημα των εργατικών δικαιωμάτων δεν κρίνεται πρώτα απ’ όλα σε κάθε επιχείρηση ξεχωριστά, αλλά στον κλάδο συνολικά. Γιατί υπάρχει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις επιχειρήσεις του ίδιου κλάδου που διαμορφώνει και το επίπεδο των μισθών, των εργασιακών δικαιωμάτων. Ακόμα και αν προσωρινά στην μια ή άλλη επιχείρηση ισχύει κάτι διαφορετικό αυτό θα έρθει να προσαρμοστεί στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Η μείωση του «εργατικού κόστους» (όπως οι πλουτοκράτες έχουν βαφτίσει προκλητικά τα δικαιώματα των εργαζομένων) δεν είναι ζήτημα… ελεύθερης επιλογής για έναν κεφαλαιοκράτη. Είναι αναγκαιότητα , βασικό συστατικό της ίδιας της ύπαρξης και ενίσχυσής του, προϋπόθεση και ανάγκη για να ενισχυθεί η «ανταγωνιστικότητα» της εταιρείας του. Όποιος δεν κατορθώσει να μειώσει το «κόστος» στις δικές του μονάδες, βρίσκεται αμέσως σε μειονεκτικότερη θέση έναντι των ανταγωνιστών του. Η ανάγκη κάθε μεγαλοεργοδότη να δράσει έτσι δεν αλλάζει από την καλή του διάθεση, φιλευσπλαχνία ή ευαισθησία. Αν δεν καταφέρει να ‘χει τα κέρδη που επιδιώκει, θα κλείσει την επιχείρηση, ή θα συρρικνώσει την παραγωγή, αδιαφορώντας για τις οικογένειες που μπορεί αυτή η επιλογή να αφήσει χωρίς μεροκάματο.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, να δεχτεί ένας μεγαλέμπορος, για παράδειγμα, να πληρώνει στη δική του επιχείρηση ικανοποιητικούς μισθούς, όταν συνολικά στον κλάδο γενικεύονται οι ατομικές συμβάσεις, οι μισθοί πείνας, δηλαδή η μεγαλοεργοδοσία εξασφαλίζει πολλαπλούς τρόπους  μείωσης «εργατικού κόστους» και  διασφάλισης των κερδών της;

 

 

Είναι ανάγκη να διαλυθούν οι αυταπάτες

Είναι επικίνδυνη αυταπάτη να πιστέψουν οι εργάτες πως όταν σε κάθε κλάδο μαίνεται άγρια η κόντρα για τον έλεγχό του (κόντρα που σε συνθήκες κρίσης γίνεται ακόμα πιο άγρια), είναι δυνατόν η αντεργατική θύελλα να… κοπάσει έξω από την πύλη της μίας ή τη άλλης επιχείρησης. Ποτέ οι εργάτες δε βρήκαν κάποια γυάλα που τους προστάτεψε από την αντεργατική θύελλα. Ποτέ η αντεργατική λαίλαπα δε «σταματούσε» έξω από τις πύλες των επιχειρήσεων που είχαν κέρδη. Ποτέ δεν «εξαιρέθηκαν» εργατικές οικογένειες από τις συνέπειες της ανεργίας, της ιδιωτικοποίησης Υγείας – Πρόνοιας – Παιδείας, της κατάργησης των Συμβάσεων, επειδή τα έσοδα των αφεντικών τους είχαν αυξητική τάση.

Όπου κυριάρχησε η αυταπάτη ότι «είμαστε όλοι μια οικογένεια» και «να στηρίξουμε την εταιρεία», η εργοδοσία κέρδισε χρόνο, δυνάμωσε ανεμπόδιστα την επίθεσή της.

Ορισμένα παραδείγματα:

α) Πριν από δύο μήνες, η εταιρεία SPRIDER έβαλε «λουκέτο», εκατοντάδες εργάτες βρέθηκαν στο δρόμο. Την τελευταία διετία, το επιχειρησιακό σωματείο είχε συνυπογράψει δύο απανωτές μειώσεις μισθών (η πρώτη 17% και η δεύτερη 21%-26%) με το επιχείρημα ότι έτσι θα σωθούν οι θέσεις εργασίας. Όμως ούτε οι εργαζόμενοι απέφυγαν τελικά την ανεργία, ούτε και η SPRIDER «σώθηκε». Καθώς η κόντρα για τον έλεγχο (και) του κλάδου του Εμπορίου οξύνεται, με ρυθμούς που επιταχύνει η καπιταλιστική κρίση, ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας έκρινε ότι τον συμφέρει να απομακρύνει κεφάλαια από το συγκεκριμένο κλάδο(και να τα επενδύσει αλλού) , έστω κι αν είχε κατακτήσει πρόσβαση σε πολλές βαλκανικές αγορές.

β) Χαρακτηριστικό είναι, επίσης, το παράδειγμα της «Χαλυβουργίας» στο Βόλο, όπου η αποδοχή της εκ περιτροπής εργασίας δεν εμπόδισε τις μειώσεις των μισθών.

γ) Της «Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας», όπου οι διαδηλώσεις των εργαζόμενων μαζί με την εργοδοσία για να πάρει δάνεια ο Λαναράς, δεν εμπόδισαν τις χιλιάδες απολύσεις που ακολούθησαν.

δ) Της πολυεθνικής «Φορντ», όπου οι μειώσεις των μισθών επίσης δεν εμπόδισε τις πάνω από 4.000 απολύσεις (στο Βέλγιο).

Το αν, λοιπόν, μια συνδικαλιστική δύναμη υπηρετεί το ταξικό συμφέρον των εργαζομένων, δεν φαίνεται από  το πόσες «αγωνιστικές κορόνες» υψώνει σε μια επιχείρηση, όταν μάλιστα ακυρώνουν τα ίδια τα αιτήματά τους έξω από αυτή. Φαίνεται από το αν συμβάλει στην οργάνωση και πάλη των εργαζομένων συνολικά ενάντια στους μεγαλοεργοδότες, στους μονοπωλιακούς ομίλους , ως τάξη.

Η επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη είναι επίθεση ταξική, ολομέτωπη, ενιαία και κοινή για όλους τους εργάτες. Είναι επίθεση που έχει ως αφετηρία την ίδια την καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας, η οποία υπακούει στο κυνήγι του κέρδους και γι’ αυτό τσακίζει ανελέητα τις εργατικές ανάγκες και κατακτήσεις. Ως τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσει κάθε εργάτης κι εργάτρια.

Τέτοια ζητήματα πρέπει να απασχολήσουν τους εργάτες και στο πλαίσιο του απολογισμού των  πρόσφατων μαχών  αλλά και του σχεδιασμού των επόμενων μαχών, συνολικά της σύνθετης διαδικασίας για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος.

  Βαγγέλης Δημουλάς,

μέλος της γραμματείας Τρικάλων του ΠΑΜΕ

& μέλος  ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή