Και τι με νοιάζει εμένα; (ένα διόλου φανταστικό παραμύθι) Reviewed by Momizat on . Με αφορμή την φωτογραφία όπου εικονίζεται το αυτοκίνητο συμπολίτη που το πάρκαρε σήμερα πρωί - πρωί στον ποδηλατόδρομο της οδού Καποδιστρίου, ας ξεκουραστούμε λ Με αφορμή την φωτογραφία όπου εικονίζεται το αυτοκίνητο συμπολίτη που το πάρκαρε σήμερα πρωί - πρωί στον ποδηλατόδρομο της οδού Καποδιστρίου, ας ξεκουραστούμε λ Rating: 0

Και τι με νοιάζει εμένα; (ένα διόλου φανταστικό παραμύθι)

Και τι με νοιάζει εμένα; (ένα διόλου φανταστικό παραμύθι)

Με αφορμή την φωτογραφία όπου εικονίζεται το αυτοκίνητο συμπολίτη που το πάρκαρε σήμερα πρωί – πρωί στον ποδηλατόδρομο της οδού Καποδιστρίου, ας ξεκουραστούμε λιγάκι από την αρθρογραφία και ας πούμε στους αναγνώστες μας ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, κάτι σαν παραμύθι με πρωταγωνιστές εμάς τους ίδιους:

Μια φορά και ένα καιρό υπήρχε και η Δημοτική Αστυνομία. Την αποτελούσαν άνθρωποι που είχαν μετατραπεί σε εντελοδόχους των κυβερνώντων. Έγραφαν και έσβηναν….μάλωναν και επαινούσαν, ανάλογα με τις προσταγές του αφέντη τους. Ήταν αυτοί οι κακοί και ο καλός άρχοντας έδινε μαγικά τη λύση. Βέβαια, από αυτήν την κατάσταση εξαιρούνταν οι ανίδεοι και συνετοί πολίτες που πλήρωναν, όταν παραβίαζαν τους νόμους. Ωστόσο, «ο φόβος φυλούσε τα έρμα» και έστω και έτσι υπήρχε μια ευρυθμία.
Οι πολίτες όμως, μέσα σ’ αυτό το αστυνομοκρατούμενο αφενός, αλλά πελατειακό αφετέρου κράτος, με «παραθυράκια» στους Νόμους έμεναν απαίδευτοι. Έμαθαν να λειτουργούν με το «μαστίγιο και το καρότο» και ήξεραν πως περνώντας μια βόλτα από το Δημαρχείο, κάτι θα γίνει. Έτσι κλείναμε πονηρά το μάτι ο ένας στον άλλο και οι μέρες περνούσαν. Μετά από κάποια χρόνια και έχοντας μάθει το λαό να φέρεται έτσι και ενώ σφυρίζαμε όλοι ανέμελα, βρεθήκαμε σε μία δύσκολη οικονομική κατάσταση. Έτσι, αναζητήσαμε βοήθεια σε κάποιους καλούς μας φίλους από τη Γερμανία. Εκείνοι, λοιπόν, αποφάσισαν πως τα ψέματα τελειώνουν. Αρκετά «καλοπέρασαν», ας τους «κόψουμε το βήχα» …είπαν. Επιτέλους έπρεπε και εμείς να μάθουμε, πώς πρέπει να ζούμε(;)
Έτσι και έγινε! Ακολουθήθηκε η τακτική: «πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι». Μεταξύ των δίκαιων περικοπών και των αναγκαίων τσουναμικών αλλαγών, ήρθε και η κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας. Και ευλόγως θα μου πείτε…εδώ ο κόσμος καίγεται, αυτό είναι το πρόβλημα; Όχι βέβαια, θα σας απαντήσω. Το πρόβλημα είναι πολλαπλό:

– χάσαμε τη δυνατότητα να ρουσφετολογούμε με τους πολιτικούς προϊσταμένους της (αυτό είναι το μόνο θετικό)

– έμειναν στο εργασιακό κενό συνάνθρωποί μας που έτυχαν μια εργασιακής θέσης

– η αναρχία, ο σφετερισμός κοινόχρηστων χώρων, τα άτακτο παρκάρισμα, η μετατροπή των ποδηλατόδρομων σε χώρους στάθμευσης είναι πια τρόπος ζωής

– αποκαλύφθηκε η παιδευτική «γύμνια» μας

– συνειδητοποιήσαμε πόσο μισάνθρωποι μπορούμε να γίνουμε, φράζοντας της ράμπες των ΑΜΕΑ, τους πεζόδρομους, τους ποδηλατόδρομους…

Και το χειρότερο:

– χάσαμε τη δυνατότητα να παρακαλούμε για το σβήσιμο της κλήσης και οι ιθύνοντες τη χαρά να τους επισκεπτόμαστε!

Δυστυχώς το μυθιστόρημά μας δεν έχει χάπι εντ….

Και το χειρότερο… δεν έχει ακόμα τέλος!

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή