Καμία ψυχή στον δρόμο με τέτοιες συνθήκες… Reviewed by Momizat on . Zωή Χατζηθωμά – Δεν αποτιμάς την ευτυχία σου με βάση την κατάσταση ή τη δυστυχία του διπλανού σου. Μερικές φορές όμως κάνεις συγκρίσεις και νιώθεις ευλογία για Zωή Χατζηθωμά – Δεν αποτιμάς την ευτυχία σου με βάση την κατάσταση ή τη δυστυχία του διπλανού σου. Μερικές φορές όμως κάνεις συγκρίσεις και νιώθεις ευλογία για Rating: 0

Καμία ψυχή στον δρόμο με τέτοιες συνθήκες…

Καμία ψυχή στον δρόμο με τέτοιες συνθήκες…

Zωή Χατζηθωμά – Δεν αποτιμάς την ευτυχία σου με βάση την κατάσταση ή τη δυστυχία του διπλανού σου. Μερικές φορές όμως κάνεις συγκρίσεις και νιώθεις ευλογία για όσα η ζωή σου δίνει και θα σας εξηγήσω τι εννοώ, αφού πρώτα σας κάνω μια περιγραφή της κατάστασής μου.

Αυτή την ώρα βήχω τρομερά, βουίζει το κεφάλι μου, είμαι μπουκωμένη, τυλιγμένη με ρόμπα σε μία πολυθρόνα και στο κομοδίνο πολύχρωμα παυσίπονα και εισπνεόμενα. Πρόβα για τα γηρατειά μου, αν ποτέ έρθουν. Θα το κάψω πάλι απόψε ή θα με κάψει ο πυρετός!


Κι όμως, είμαι καλά, ούτε που διαμαρτύρομαι. Έχουμε πολλά -ακούστε που σας λέω- και το ξέρουμε λίγο: έχουμε αυτή την άγρια νύχτα ένα ζεστό σπιτικό και ένα κρεβάτι να πλαγιάσουμε. Όσοι έχουμε και ανθρώπους αγαπημένους κοντά μας, που μας θρέφουν με την αγάπη τους, να μη βγάζουμε άχνα. Έχουμε και φίλους, αδέλφια της καρδιάς, που μας μαθαίνουν να ‘οδηγούμε’.

Και στο ‘μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα’ μας έδειξαν τον σωτήριο ελιγμό στο πλάι! Όσοι από μας έχουμε και μία δουλειά, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη. Τελικά έχουμε πολλά, αμέτρητες πολυτέλειες, που προσπερνάμε, επειδή ακριβώς τις θεωρούμε δεδομένες.


Ο νους μου απόψε και η αγωνία μου είναι μόνο στα ‘αδεσποτάκια’, ανθρώπους και ζωάκια, που ίσως περάσουν την παγωμένη νύχτα στο δρόμο. Εκεί να εστιάσουμε και οι κεραίες μας να πάλλονται κάθε φορά που εντοπίζουν ένα πραγματικά σοβαρό ανθρώπινο πρόβλημα. Ήσυχα και αθόρυβα, χωρίς να βγάζουμε τελάλη έπαρσης για τις δήθεν θυσίες και τον ανθρωπισμό μας.

Κλίνουμε το κεφάλι με σεβασμό σε κάθε ψυχή που απόψε κάπου εκεί έξω πονά, κρυώνει και φοβάται.


Κοιτάζω από το παράθυρο, χορεύουν μερικές νιφάδες στον αέρα, όμορφα που είναι, σαν παραμύθι!…Ελάτε, ας σταματήσουμε πια με τα άλλοθι, κάθε είδους άλλοθι.

Γιατί δεν είναι παραμύθι, είναι ζωές και ανάσες. Για να σηκώσουμε τα μανίκια και να πιάσουμε δουλειά με χαμόγελα…θέλω να δω κάτι!

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή