ΚΑΝΤΑ(ΔΩΡΑΚΙ)Σ Reviewed by Momizat on . Αντώνης Κάντας, πρώην αναπληρωτής διευθυντής εξοπλισμών: «Πήρα τόσα πολλά που δεν τα θυμάμαι όλα». Οι εφημερίδες.   Το παραπάνω επιγραμματικό και άκρως αποκαλυπ Αντώνης Κάντας, πρώην αναπληρωτής διευθυντής εξοπλισμών: «Πήρα τόσα πολλά που δεν τα θυμάμαι όλα». Οι εφημερίδες.   Το παραπάνω επιγραμματικό και άκρως αποκαλυπ Rating: 0

ΚΑΝΤΑ(ΔΩΡΑΚΙ)Σ

ΚΑΝΤΑ(ΔΩΡΑΚΙ)Σ

Αντώνης Κάντας, πρώην αναπληρωτής διευθυντής εξοπλισμών: «Πήρα τόσα πολλά που δεν τα θυμάμαι όλα».

Οι εφημερίδες.

 

Το παραπάνω επιγραμματικό και άκρως αποκαλυπτικό απόσπασμα προέρχεται από την πρόσφατη εκ βαθέων «εξομολόγηση» του εν λόγω κυρίου, ενώπιον του ανακριτή, η οποία μολονότι είναι κατά νόμον απόρρητη, εν τούτοις βρίσκεται τρόπος (καθότι, ως γνωστόν, η ενημέρωση δεν γνωρίζει σύνορα και αδιέξοδα) για να προσφέρεται καθημερινά σε πλούσιες δόσεις από τα διαρκώς ετοιμοπόλεμα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Πήρε, λοιπόν, ο (ελέω κομματικής πίστεως) δημόσιος λειτουργός κ. Κάντας τόσες πολλές μίζες από εξοπλιστικά προγράμματα που, από κάποια στιγμή και μετά, έχασε πια τον λογαριασμό. Θαρρείς και «τρελάθηκαν» τα λαχεία που είχε αγοράσει από τον πλανόδιο λαχειοπώλη και κλήρωνε γι’ αυτόν αποκλειστικά ο πρώτος (τυχερός) αριθμός. Μόνο που στην περίπτωσή του επρόκειτο για γενναίες μίζες, που, με την άνεσή του, τις ενθυλάκωνε ως α(ντα)μοιβή για τις καλές και ασφαλώς εθνωφελείς υπηρεσίες του, την περίοδο από το 1996 – 2002, επί υπουργίας στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας των κ. κ. Άκη Τσοχατζόπουλου (ήδη εγκάθειρκτου) και Γιάννου Παπαντωνίου (έχοντος σοβαρούς ανοιχτούς ακόμα λογαριασμούς με τη δικαιοσύνη).

Ως κατηγορούμενος λοιπόν ο κ. Κάντας και ασκώντας το από το Σύνταγμα και τα διεθνή νομικά κείμενα κατοχυρωμένο δικαίωμα της υπερασπίσεώς του, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, προέβη σε δυνατές αποκαλύψεις αναφέροντας ονόματα και διευθύνσεις. Μίλησε για λογαριασμούς, για μίζες σχεδόν 16 εκατομμυρίων που έχει πάρει ο ίδιος από τουλάχιστον 10 εξοπλιστικά προγράμματα και 8 μεσάζοντες, κατονομάζοντας τους. Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων, κατά τας ιεράς γραφάς.

Επίσης έχει αναφερθεί στους ιεραρχικά ανωτέρους του (υπουργό, διευθυντή εξοπλισμών και μέλη των επιτροπών που ενέκριναν τις συμβάσεις), λέγοντας με νόημα ότι δεν είναι δυνατόν να πήρε μίζες αυτός, κατώτερος ων στην ιεραρχία, κι αυτοί που βρίσκονται σε υψηλότερες (άρα υπεράνω παντός ελέγχου) θέσεις, λόγω, ας πούμε, σοσιαλιστικών πεποιθήσεων ή άλλων συνειδησιακών κωλυμάτων, να τις αποποιήθηκαν. Ένας σύγχρονος, άξιος (επίσης ελέω κομματικής πίστεως)  δημόσιος λειτουργός που πρόσφατα παγιδεύτηκε και βρέθηκε αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη, σε μια τέτοια περίπτωση, θα τους απέδιδε, και με το δίκιο του βέβαια, τον γνωστό χαρακτηρισμό του μ….α που, ενώ έχουν την ευκαιρία στα χέρια τους, την αφήνουν να πάει χαμένη, λες και τους εγγυήθηκε κάποιος προσωπικά ότι στα σίγουρα θα την ξαναβρούν.

Διαβάζοντας ή ακούγοντας κανείς τώρα όλα αυτά, αναρωτιέται (ρητορικά βέβαια) σε τι όμορφο κι αγγελικά πλασμένο κόσμο, για να δανειστούμε τον σολωμικό στίχο, ζούμε. Ποιάς ηθικής στάθμης άνθρωποι και μέσα από ποιους σκοτεινούς μηχανισμούς και διαδρομές ανέλαβαν να υπηρετήσουν ευόρκως τα εθνικά συμφέροντα και ειδικότερα τον εφοδιασμό των ενόπλων δυνάμεων, την ασπίδα, με άλλα λόγια, των ιερών και των οσίων μας. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι λύκοι ανέλαβαν να φυλάξουν (από τον εαυτό τους) το αμέριμνο κοπάδι. Και  όπως ήταν φυσικό το κατασπάραξαν.

Στο σημείο αυτό οφείλω να σημειώσω και να παραδεχθώ (αν όχι να ζητήσω συγνώμη) ότι η παρομοίωση των διάσημων μιζαδόρων με τους λύκους αδικεί κατάφωρα τους τελευταίους, οι οποίοι, εν πάση περιπτώσει, κατασπαράζουν το άμοιρο θύμα τους, όταν το πετύχουν, αποκλειστικά και μόνο για να επιβιώσουν, αφού άλλον τρόπο ή μέσο δεν έχουν στη διάθεσή τους για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο. Έστω κι αν μερικές φορές, από βουλιμία ή κεκτημένη ταχύτητα, «κόβουν» και πέραν του δέοντος. Οι άλλοι, όμως, οι δίποδοι λύκοι, δοθείσης ευκαιρίας, αρπάζουν τόσα που, στο τέλος, χάνουν τον λογαριασμό, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε κι ο κ. Κάντας. Για να αφήσουν πίσω τους κρανίου τόπο.

Και μόνο, όταν φτάσει πια ο κόμπος στο χτένι και προκειμένου αυτοί οι άλλοτε γενναίοι και αλαζόνες να διασώσουν το άθλιο σαρκίο τους, απελευθερώνουν τη γλώσσα τους, οπότε γαία πυρί μειχθήτω. Μερικοί δε κάνουν την –όχι και τόσο εύκολη θα λέγαμε- υπέρβαση και μιμούνται το παράδειγμα του Σαούλ που από δεινός διώκτης του χριστιανισμού, μόλις είδε το θείο φως στον δρόμο προς τη Δαμασκό, μεταβλήθηκε άρδην σε φλογερό Απόστολο των Εθνών και μάλιστα  μαρτύρησε για την πίστη του Ιησού. Εντάξει, οι μιζαδόροι δεν φιλοδοξούν να γίνουν μεγαλομάρτυρες, αλλά προσπαθούν τουλάχιστον να μεταλλαχθούν, εν μια νυκτί, σε ενάρετους και θεοφοβούμενους που το μόνο που τους απασχολεί πλέον είναι η σωτηρία της ψυχής. Κάτι που, σύμφωνα με το γνωστό άσμα, είναι πολύ μεγάλο πράγμα.

Αυτό, πάντως, που αξίζει να επισημάνουμε, συνοψίζοντας, είναι ότι η κοινωνία μας δεν φρόντισε (οι ταγοί της διαχρονικά) ποτέ ώστε να έχει σε διαρκή εγρήγορση τα αντανακλαστικά της, όπως επίσης δεν θωρακίστηκε θεσμικά ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει, στην ώρα τους και στη ρίζα τους, φαινόμενα διαρπαγής και διαφθοράς. Ξέφραγο αμπέλι τα δημόσια ταμεία, όπου μπαίνει ελεύθερα ο κάθε Κάντα(δωράκι)ς και σωρεύει ανενόχλητος άκοπο και άνομο πλούτο από το υστέρημα του ελληνικού λαού. Το ότι κάποτε μπορεί να βρεθεί στα δίχτυα της δικαιοσύνης, όταν, βέβαια, τύχει και στραβώσει ο διάβολος το ποδάρι του, δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά.

Μετά από όλα αυτά τα θλιβερά, θα περίμενε κανείς από τους τότε πολιτικούς προϊσταμένους του κ. Κάντα να βρουν το θάρρος, αν όχι να ζητήσουν ένα ταπεινό συγνώμη απ’ αυτόν τον κόσμο που σήμερα, μετά κόπων και βασάνων, πασχίζει να σταθεί στα πόδια του, να δώσουν τουλάχιστον κάποιες εξηγήσεις. Να αναγνωρίσουν, βρε αδερφέ, κάποια ξέφτια πολιτικής (τους) ευθύνης.

Αλλά τι λέω ο αφελής; Για να διαταραχθεί η με τόσο κόπο κατακτηθείσα λεπτή κι ευαίσθητη (συγ)κυβερνητική ισορροπία; Και να βρεθούμε έτσι, δίκαιοι και άδικοι, στο χάος, στο οποίο, ως γνωστόν, κάποιοι μονίμως επενδύουν;

Ας τα λύσουν -όσα, τέλος πάντων μπορούν να λυθούν- οι εισαγγελείς και οι ανακριτές. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί μας έχουν να ασχοληθούν με πολύ σοβαρότερα καθήκοντα. Όπως είναι, ας πούμε, οι θερμαινόμενες πισίνες των πλουσίων ή η αιθαλομίχλη την οποία οσονούπω θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά ο (καλός μας ο)  καιρός. Ή ο (της Ελλάδος) Θεός.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

30/12/2013

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή