(Ν)ΤΡΟΠΟ(ΠΑΡΑ)ΛΟΓ(Ι)Α Reviewed by Momizat on . Με τροπολογία, μόλις τριών σειρών, που «κολλάει» στο νομοσχέδιο για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας και με την οποία αθωώ Με τροπολογία, μόλις τριών σειρών, που «κολλάει» στο νομοσχέδιο για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας και με την οποία αθωώ Rating: 0

(Ν)ΤΡΟΠΟ(ΠΑΡΑ)ΛΟΓ(Ι)Α

(Ν)ΤΡΟΠΟ(ΠΑΡΑ)ΛΟΓ(Ι)Α

Με τροπολογία, μόλις τριών σειρών, που «κολλάει» στο νομοσχέδιο για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας και με την οποία αθωώνει και απαλλάσσει αναδρομικά, και για το μέλλον, από κάθε ποινική και αστική ευθύνη τον διαχειριστή τής υπό εκκαθάριση ΕΡΤ και «καναλάρχη» της Δημόσιας Τηλεόρασης κ. Γκίκα Μάναλη.

Οι εφημερίδες.

 

Στο άκουσμα μιας τέτοιας εντυπωσιακής είδησης (εννοείται ότι τα μεγάλα κανάλια της έγκυρης και έγκαιρης ενημέρωσής μας δεν καταδέχονται ν’ ασχοληθούν με τέτοια πεζά θέματα, καθότι άλλες είναι οι προτεραιότητες και οι στοχεύσεις τους), σε άλλη, στοιχειωδώς ευνομούμενη, (ευρωπαϊκή και όχι μόνο) χώρα, είναι ζήτημα αν η καθολική -δεδικαιολογημένη- αγανάκτηση θα άφηνε στη θέση τους ακόμη και τις πέτρες. (Δεν αναφέρομαι, βέβαια, σ’ αυτές που φοβόταν ο πρώην πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, σε περίπτωση που η κυβέρνησή του δεν έσωζε τη χώρα. Τέτοιες, όπως και σωτηρία, δεν βρέθηκαν ποτέ).

Ωστόσο, στην Ελλάδα της μνημονιακής επικυριαρχίας και της συνακόλουθης ευπειθούς συμμόρφωσης στα παντός είδους κελεύσματα- θέσφατά της, η (εύθραυστη) κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στηρίζει, σχεδόν τυφλά, τη δικομματική συγκυβέρνηση, καλείται, για άλλη μια φορά, να νομιμοποιήσει με την -κατά συνείδηση- ψήφο τους, μία ακόμη πράξη που έρχεται να συμπληρώσει το αποκρουστικό παζλ της συστηματικής καταστρατήγησης του Συντάγματος.

Το ότι οι κυβερνώντες το ξανα-διέπραξαν (για να απαλλάξουν, ας πούμε, τους διοικητές των τραπεζών, που υπερχρηματοδότησαν, κατά το παρελθόν, τα ήδη υπερχρεωμένα κόμματα που συγκυβερνούν και υπόσχονται να ξεχρεώσουν τη χώρα) δεν συνεπάγεται ασφαλώς ότι αποτελεί κεκτημένο τους δικαίωμα. Πολύ δε περισσότερο, με τέτοια τερτίπια, δεν μπορεί να μεταλλαχθεί η -κατ’ εξακολούθησιν- παρανομία σε νομιμότητα. Οπότε, ούτε γάτα ούτε ζημιά, για να θυμηθούμε την ξεκαρδιστική παλιά ελληνική ταινία.

Δεν είμαι αρμόδιος, βέβαια, να αξιολογήσω πράξεις ή παραλείψεις με πιθανό ποινικό ή άλλης τάξεως ενδιαφέρον του κ. Μάναλη. Αυτό θα το κρίνουν, αν και όταν επιληφθούν, οι εισαγγελείς και τα δικαστήρια. Μέχρι τότε, εννοείται, κανείς δεν έχει το δικαίωμα ή τη δυνατότητα να παρακάμψει ή να υποκαταστήσει, εν όλω ή εν μέρει, άμεσα ή έμμεσα, τον ύψιστο θεσμικό τους ρόλο, χρησιμοποιώντας μάλιστα την παραδοσιακή φαύλη μέθοδο της τροπολογίας η οποία, αυθαίρετα και άτσαλα, ενσωματώνεται, κατά προτίμηση τις μεταμεσονύκτιες ώρες, σε άσχετο νομοσχέδιο.

Το μόνο που θα μπορούσε να πει κανείς (χωρίς -για να είμαστε ειλικρινείς- πολλές ελπίδες και να εισακουστεί), αν ο κ. υπουργός εμμείνει στην αμαρτωλή τροπολογία, είναι ότι εναπόκειται πια στην ατομική αξιοπρέπεια των βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας το αν θα συναινέσουν και θα συμπράξουν, και αυτή τη φορά, στην αυτο-ταπείνωσή τους. Καθώς και στην περαιτέρω υποβάθμιση του Κοινοβουλίου και της Δικαιοσύνης. Αν ο κ. Μάναλης είναι όντως αθώος, δεν έχει παρά να εμπιστευτεί απολύτως, όπως άλλωστε κάθε πολίτης αυτής της χώρας, την ποινική και αστική της δικαιοσύνη.

Εκτός κι αν, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας ζητούν να δεχθούμε ότι ο διορισμένος (κατά πάσα πιθανότητα με το γνωστό προσόν – κριτήριο της κομματικής πίστεως) και με δικά μας χρήματα αδρά αμειβόμενος κ. Μάναλης είναι, επιπλέον, λίγο πιο ίσος από τους άλλους (ίσους μεταξύ τους) συμπολίτες του και γι’ αυτό χρειάζεται οπωσδήποτε ειδική προληπτική προστασία. Μόνο που κάτι τέτοιο προσιδιάζει αποκλειστικά σε καθεστώτα τα οποία, από τη φύση και τον σκοπό τους, αρνούνται τη δημοκρατία ή τη βάζουν, κάθε φορά, στη διαβόητη προκρούστεια κλίνη για να τη φέρουν στα μέτρα τους.

Δικαιολογίες, πάντως, εκ μέρους των βουλευτών, του τύπου «ψηφίσαμε με βαριά καρδιά» (άλλα ζητεί η ψυχή τους, γι’ άλλα κλαίει, για να παραφράσουμε τον στίχο του Αλεξανδρινού ποιητή), ή επειδή «μας έπιασαν το λαιμό κάποιοι κακοί», όπως θα έλεγε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης κ. Αντώνης Ρουπακιώτης, ή για να σώσουμε τη χώρα – βαρεθήκαμε πια να ακούμε αυτό το τροπάρι από το πρωί ως το βράδυ-, συνιστούν μάλλον επιβαρυντικές γι’ αυτούς περιστάσεις, για να δανειστούμε έναν εύστοχο όρο από την περιοχή του Ποινικού Δικαίου.

Έναντι άλλου τινός καθήκοντος οι βουλευτές που (ορκίστηκαν άλλωστε να) αντιπροσωπεύουν το έθνος, ας (αντι)προτάξουν, επιτέλους, την ελεύθερη από οποιονδήποτε καταναγκασμό ή δέσμευση συνείδηση τους. Σε διαφορετική περίπτωση, θα είναι συνυπεύθυνοι –και- της νέας αυτής αντιδημοκρατικής – αντισυνταγματικής εκτροπής.

Σε τελευταία ανάλυση, ας μην μας διαφεύγει ότι ο σκοπός –ακόμη κι αν θεωρηθεί άγιος- δεν (πρέπει τουλάχιστον να) αγιάζει τα ανόσια μέσα.

 

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 

18/12/2013

 

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή