“Ο τρόπος να κατακτήσει τις επιθυμίες του” Reviewed by Momizat on . Μια ιστορία και μια  ευχή πρωτοχρονιάτικη δημοσιεύσουμε σήμερα.  Μια ιστορία με σημασία, αξία και νόημα.  Διαβάζεται μονορούφι και αποτελεί διδακτική ιστόρηση. Μια ιστορία και μια  ευχή πρωτοχρονιάτικη δημοσιεύσουμε σήμερα.  Μια ιστορία με σημασία, αξία και νόημα.  Διαβάζεται μονορούφι και αποτελεί διδακτική ιστόρηση. Rating: 0

“Ο τρόπος να κατακτήσει τις επιθυμίες του”

“Ο τρόπος να κατακτήσει τις επιθυμίες του”

Μια ιστορία και μια  ευχή πρωτοχρονιάτικη δημοσιεύσουμε σήμερα.  Μια ιστορία με σημασία, αξία και νόημα.  Διαβάζεται μονορούφι και αποτελεί διδακτική ιστόρηση.

padiotis Γράφει ο Νίκος Παδιώτης

Δεν ήταν λίγες οι φορές στην (πάλαι ποτέ, παιδική ηλικία του) που γύριζε στα πολλά ποτάμια των Τρικάλων για κολύμπι και για ψάρεμα.
Το πιο κοντινό από τα πολλά, σε κείνον, ο Αγιαμονιώτης. Ήταν και παραμένει παρόχθιος κάτοικός του. Αυτός ήταν ο λόγος που η μάνα του δεν τον φώναζε με το βαφτιστικό του αλλά “Γυροποταμιά” (δηλαδή αυτός που φέρνει γύρω από τα ποτάμια).
Μια μέρα από τις πολλές και ενώ είχε διαβεί την εφηβεία του, βρήκε τον ηλικιωμένο κύριο (παλιός ψαράς στον Αγιαμονιώτη) για τον οποίο όλοι μιλούσαν με θαυμασμό, όχι τόσο για τις ικανότητές του στο ψάρεμα, όσο για την σοφία του. Μεγάλη η ηλικία του, μεγάλη και η εμπειρία της ζωής, αυτή που φέρνει την σοαφία στο μυαλό. Του έδωσε την Καλημέρα του και ο σοφός κύριος κούνησε βαριά το κεφάλι.
Ο νέος είχε “βάσανα” πολλά…Στα περισσότερα νεανικά ερωτήματα απαντήσεις δεν έπαιρνε από την οικογένειά του ή τουλάχιστον δεν ήταν επαρκείς. Ήταν τόσα τα ερωτήματα όσοι και οι νεανικοί, πες καλύτερα, οι επαναστατικοί στόχοι του. Δεν ήθελε και πολλά, απλά τον κόσμο ήθελε να αλλάξει ή και να αναποδογυρίσει. Δεν συμφωνούσε με τον παρόντα «κόσμο», ήθελε τον άλλον, τον μέλλοντα και αν αυτός ο «κόσμος» ήταν στο κάτω μέρος της Γης, σιγά το πράγμα …ένα φου να έκανε με τόσες ορμές που είχε, και θα έρχονταν με μιας τα πάνω / κάτω. Αυτό το τελευταίο τον γοήτευε, τα κάτω να πάρουν τα πάνω τους.
Είχε λοιπόν επίμονες επιθυμίες αλλά δεν γνώριζε πως να τις κατακτήσει. Του έλλειπε ο κανόνας. Δεν είχε σχέδιο. Ας πούμε ότι απουσίαζε ο πλοηγός από τις αναζητήσεις του.
Μια μέρα μπήκε στον πειρασμό να πάρει την γνώμη του γέροντα ψαρά. “Σεβάσμιε άνθρωπέ μου: με ποιο τρόπο κατέκτησες τις επιθυμίες της ζωής σου…;” ρώτησε επιφυλακτικά τον γέροντα γιατί δεν είχε και πολλά μαζί του…
Ο γέροντας τον κοίταξε διερευνητικά, τον ξανακοίταξε λες και τον φωτογράφιζε, σκέφτηκε για λίγο και του απάντησε: “συνάντησέ με αύριο, κατά το απογευματινό κολύμπι, εδώ στην όχθη του ποταμού”.
Από κείνη τη στιγμή τον έζωνε το φίδι της καρτερικότητας, λες και περίμενε σοβαρή ιατρική γνωμάτευση για την επικίνδυνη υγεία του. Μάτι δεν έκλεισε όλο το βράδυ. Αξημέρωτη η νύχτα, λες και κράτησε αιώνες.
Άπειρα τα στριφογυρίσματα στο κρεβάτι, κανένα σημείο δεν το βόλευε για ύπνο. Αλλά να, επιτέλους, που άρχιζε να ξημερώνει. Πριν λαλήσει πετεινός στο πόδι ο νέος. Δεν ήταν  η μέρα που μόλις ξημέρωσε ίδια με τις άλλες, αλλά ήταν η μέρα που θα άνοιγαν τα κλειστά του μάτια. Θα έβρισκε το “φως” του.
Ξέρεις τι πα΄ να ΄πεί να γνωρίζεις τον τρόπο για να κατακτάς ; Μεγάλο πράγμα.

Κάτι σαν Navigator στον κακοτράχαλο δρόμο της ζωής.

Δεν πήγε σχολείο εκείνη την ημέρα ούτε ήθελε να μιλήσει σε άνθρωπο. Πήρε το τσεκούρι και πελέκησε όλα τα καυσόξυλα της χρονιάς μέχρι το μεσημεράκι. Υπερένταση.
Κόπος καθόλου δεν τον ακούμπησε.
Έσπρωξε την υπόλοιπη μέρα ώσπου επί τέλους ήρθε το απόγευμα. Με πέντε δρασκελιές βρέθηκε στο σημείο της συνάντησης και ο γέρος χωρίς καμιά χρονοτριβή του πρότεινε να περάσουν περπατώντας στην κοίτη του ποταμού και να βγουν στην απέναντι όχθη.
Πριν ακόμα κατανοήσει την προτροπή, ο γέρος τον τράβηξε στο νερό και περπατώντας αντάμα στην λάσπη της κοίτης, όπου βάλτωναν οι πατούσες τους και που συνεχώς βάθαινε, έφτασαν μέχρι το σημείο που εξείχε μόνο το κεφάλι τους από το νερό. Τότε, ο παλιόγερος, με μια απότομη κίνηση τον άρπαξε από την πλούσια κόμη του και βύθισε το κεφάλι μέσα στο νερό.
Ξαφνιάστηκε μεν αλλά δεν φοβήθηκε γιατί φημίζονταν για τα μακροβούτια του…Αλλά πάλι μια δεύτερη σκέψη πέρασε από το μυαλό του : και αν έπεσε πάνω σε εκδικητική ενέργεια του γέρου εναντίον του;

Όσο ψύχραιμος και να ήταν όσο και να ήθελε να δικαιολογήσει τον σοφό γέρο δεν το μπορούσε γιατί αισθάνονταν το χέρι του βαρύτερο στο κεφάλι του… Έσπρωχνε εκείνος ολοένα και πιο βαθιά.

Μπα; αναρωτήθηκε, δεν είναι δυνατόν να θέλει το καλό του. Είναι ποτέ καλό το πνίξιμο;
Πήρε ανάποδες και άρχισε να χτυπάει το κορμί του πνίχτη του (όσο τον έφτανε και όσο μπορούσε μέσα στο νερό) με χέρια και με πόδια ενώ πονούσε το τριχωτό της κεφαλής του… Εκείνος συνεχώς έσπρωχνε το κεφάλι του προς τον βυθό, λες και ήθελε να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα το έργο του.
Πάνω στην πάλη και με σημαντική απώλεια μαλλιών ξέφυγε και τρομαγμένος κολύμπησε γρήγορα στην όχθη, ενώ ο παλιόγερος γελούσε με την τρομάρα του «Γυροπαταμιά», κρατώντας την τούφα των μαλλιών στα χέρια του.
Έσκυψε και αγκάλιασε με τα βρεγμένα χέρια τα ρούχα του από την όχθη, τα πήρε στον κόρφο του και άρχισε να απομακρύνεται για να μην κάνει φονικό. Ούτε που τον ένοιαζε αν πάνω στο τρεμάμενο, από την οργή κορμί του, υπήρχε μόνο το βρεγμένο βρακί του.
Σε μια στιγμή, μέσα στον πόνο και στον εκνευρισμό που ήταν αρκετός μέχρι και να σκοτώσει τον μυστήριο και όχι σοφό γέρο, άκουσε να τον ρωτάει : “έλα ΄δώ βρε, έλα ΄δώ : τι ήταν αυτό που επιθυμούσες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, όση ώρα ήταν το κεφάλι σου μέσα στο νερό ;”
”Αέρα, (βρε παλιόγερε, στα δόντια του σταμάτησε η βρισιά). Παρά λίγο θα μ΄ έπνιγες…και η μάνα μου θα σ΄ έσφαζε σαν τον κόκορα στην αυλή της, που μ΄ έχει και μοναχοπαίδι…” και βράζοντας από θυμό που σκότωνε μέχρι ελέφαντα, με μεγάλα βήματα απομακρύνονταν από την όχθη.
Ατάραχος, ο παλιόγερος, έσπασε ένα αινιγματικό χαμόγελο, λες και ήθελε να μιμηθεί τη Τζοκόντα… Καθόλου δεν τον ένοιαζε η αγανάκτηση του επαναστάτη έφηβου και στο καπάκι του λέει: “άκου λοιπόν νεαρέ μου, το μυστικό για να πετύχεις ό,τι επιθυμείς στη ζωή, είναι, να το επιθυμείς με την ίδια ένταση που επιθυμούσες τον αέρα όση ώρα βρισκόσουν κάτω από το νερό!!!”
Γκέκε ;

Καλή Χρονιά.
Υστερόγραφο: η νουθεσία μνημονεύεται ως συμβάν στο οποίο έλαβαν μέρος ο σοφός Σωκράτης και ένας νέος σαν τον “Γυροποταμιά”.

(Φωτογραφία από τον “φουσκωμένο” Ληθαίο των Τρικάλων με έναν “Γυροποταμιά” στην όχθη)

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή