Πάντα την Κυριακή Reviewed by Momizat on . Γράφει ο Δημήτρης Παπαθανασίουjimpap17@yahoo.gr Ακόμα μια υπουργός πολιτισμού επισκέφθηκε το σπήλαιο της Θεόπετρας. Μετά την Λυδία Κονιόρδου και την Μυρσίνη Ζορ Γράφει ο Δημήτρης Παπαθανασίουjimpap17@yahoo.gr Ακόμα μια υπουργός πολιτισμού επισκέφθηκε το σπήλαιο της Θεόπετρας. Μετά την Λυδία Κονιόρδου και την Μυρσίνη Ζορ Rating: 0

Πάντα την Κυριακή

Πάντα την Κυριακή

Γράφει ο Δημήτρης Παπαθανασίου
jimpap17@yahoo.gr

Ακόμα μια υπουργός πολιτισμού επισκέφθηκε το σπήλαιο της Θεόπετρας. Μετά την Λυδία Κονιόρδου και την Μυρσίνη Ζορμπά του ΣΥΡΙΖΑ, προστέθηκε και το όνομα της Λίνας Μενδώνη της κυβέρνησης της ΝΔ με ολίγο από ΠΑΣΟΚ, στον κατάλογο εκείνων που έμειναν  αποσβολωμένες μπροστά στο θέαμα και την ιστορία ενός σπηλαίου που εδώ και δέκα τουλάχιστον χρόνια δεν μπορεί να καταστεί επισκέψιμος χώρος, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι εφικτό να προκηρυχθούν δύο θέσεις μονίμων υπαλλήλων που θα εξυπηρετούν την προσβασιμότητα και την επισκεψιμότητα του σπηλαίου από τουρίστες αλλά και από μαθητές σχολείων της ευρύτερης περιοχής.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΕΝΔΩΝΗ ΘΕΟΠΕΤΡΑ

Η κ. Υπουργός δήλωσε ότι θα ικανοποιήσει το σχετικό αίτημα για τη λειτουργία του σπηλαίου και συνέχισε με την παρέα της τη διήμερη τουριστικού χαρακτήρα επίσκεψη της, που εξασφάλισε στην περιοχή μας μέσω των δαπανών του προϋπολογισμού του υπουργείου της.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Αίσθηση προκάλεσε η παρομοίωση που αναφέρθηκε από αυτή τη θέση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά θεωρώ ότι δεν ήταν δυνατό να υπάρξει πιο εύστοχη. Όπως ο Έλληνας πολιτικός από την επανάσταση στο Γουδί το 1909 εκπροσωπώντας τις αλυτρωτικές διαθέσεις του απλού λαού , αλλά από ένα σημείο και μετά κυρίως τις επεκτατικές διαθέσεις της ανερχόμενης τότε μεταπρατικής άρχουσας τάξης  πήρε από το χέρι την «Ελλάδα της Μελούνας» και την κατέστησε «Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» με τις γνωστές μεσομακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής, που ακόμα κατατρέχει την ιστορία του τόπου , κατά τρόπο ανάλογο και ο Τούρκος ηγέτης από το 2003 μέχρι σήμερα κυβερνώντας με το ίδιο απολυταρχικό τρόπο και σχεδόν ως «δημοκρατικός δικτάτορας»,  έχει καταστήσει τη χώρα του από ουραγό των επιθυμιών των Ευρωπαίων και κυρίως των Αμερικάνων συμμάχων της, σε αυτόνομο ισχυρό γεωπολιτικό και στρατιωτικό «παίκτη» της ανατολικής μεσογείου, που όλοι υπολογίζουν και όλοι παίρνουν στα σοβαρά.

Αποτέλεσμα εικόνας για ερντογαν κηδεια

Αν τώρα στο τέλος και αυτός όπως ο Βενιζέλος, υπερβεί τα εσκαμμένα και βρεθεί μαζί με το λαό του μπροστά σε μια εθνική τραγωδία, είναι κάτι που θα αποδείξει η ίδια η ζωή και η ροή της ιστορικής συγκυρίας. Προς το παρόν πάντως φαίνεται να είναι «καβάλα στο άλογο» και να εφορμά προς όλες τις κατευθύνσεις, την ίδια στιγμή που η ελληνική πολιτική ηγεσία , η διπλωματία και η στρατιωτική ιεραρχία απλά έπονται των εξελίξεων.

Μόλις προχθές και μετά από μια πολυετή πορεία στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης ο Χρήστος Λάππας που τιμήθηκε από τον κόσμο με την εκλογή του και ως Δήμαρχος, παραιτήθηκε από τη θέση του δημοτικού συμβούλου και ουσιαστικά του οιονεί επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης. Αν μπορούσαν να ειπωθούν δύο πράγματα για αυτή την πορεία θα ήταν ότι, αφ` ενός υπήρξε δήμαρχος στη δυσκολότερη συγκυρία που δεν θα του ευχόταν ούτε ο χειρότερος εχθρός του (στην αρχή των μνημονιακών χρόνων, με την έναρξη του «Καλλικράτη» και τη συνεπαγόμενη γιγάντωση του Δήμου Τρικκαίων μέσα από τη συγχώνευση εφτά δήμων, οι περισσότεροι εκ των οποίων υπερχρεωμένοι). Σε αυτήν πρόκληση πολλοί θα πούνε ότι πέρασε πάνω από τον πήχη.

Εκεί που απέτυχε όμως τραγικά ήταν στο μετέπειτα, στο να καταφέρει δηλαδή να δομήσει και να εκπροσωπήσει μια αξιόπιστη και αξιόμαχη αντιπολίτευση στην δημοτική αρχή που τον διαδέχθηκε αφού θέλησε μέχρι το τέλος να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι σαν πολιτικός παράγοντας που ανδρώθηκε μέσα στην κομματική εξουσία τις δεκαετίες `80 και `90 της πασοκικής παντοδυναμίας, ειδικά της περιόδου του σημιτικού εκσυγχρονισμού, ίσως ενδόμυχα να θεωρούσε ότι το πολιτικό του dna δεν μπορούσε να ταυτιστεί με αυτό της μαχητικής  και διεκδικητικής αντιπολίτευσης και για αυτό ίσως με το σημερινό δήμαρχο ανταλλάσσουν εκατέρωθεν κυρίως επαίνους και λιγότερο κριτική για τα πεπραγμένα του καθενός.

Το
περίεργο βέβαια είναι πως ένας άνθρωπος που το 2010 ευαγγελίζονταν ως ένας τοπικός
Θεόδωρος Πάγκαλος πως «το μνημόνιο αποτελεί ευκαιρία για τη χώρα» να
συνδιαλέγεται πλέον ανοικτά για την ανασυγκρότηση του χώρου της ριζοσπαστικής
αριστεράς αποτελεί ένα από τα παράδοξα της ιστορίας, για το οποίο ούτε ο Αλεξανδρινός
ποιητής θα μπορούσε να δώσει επαρκείς εξηγήσεις .

(Η ιστοσελίδα ΤΡΙΚΚΗPRESS φιλοξενεί, αλλά δεν δεσμεύεται απαραίτητα από τα όσα διατυπώνει η
στήλη και για αυτό παρέχει στους αναγνώστες της τη δυνατότητα αντίκρουσης και
σχολιασμού των απόψεων που εκφράζονται εδώ.)

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή