Παραμύθι χωρίς όνομα, αλλά με γνώση Reviewed by Momizat on . Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα νοσοκομείο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Το νοσοκομείο αυτό είχε ανάγκες. Μια βασική ανάγκη του, ήταν και η καθαριότητα. Κάποτε υ Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα νοσοκομείο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Το νοσοκομείο αυτό είχε ανάγκες. Μια βασική ανάγκη του, ήταν και η καθαριότητα. Κάποτε υ Rating: 0

Παραμύθι χωρίς όνομα, αλλά με γνώση

Παραμύθι χωρίς όνομα, αλλά με γνώση

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα νοσοκομείο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Το νοσοκομείο αυτό είχε ανάγκες. Μια βασική ανάγκη του, ήταν και η καθαριότητα. Κάποτε υπήρχε μόνιμο προσωπικό που έκανε αυτή την βρώμικη δουλειά.  Λόγοι όμως «εθνικού συμφέροντος» και «προάσπισης της οικονομίας» επέβαλλαν στο μόνιμο προσωπικό να απολυθεί. Την δουλειά τώρα θα την αναλάμβανε η ιδιωτική πρωτοβουλία, μέσω ιδιωτικών εταιρειών.

Έτσι και στην μικρή αυτή επαρχιακή πόλη εμφανίστηκε μια ιδιωτική εταιρεία, πολλά υποσχόμενη, και με καλές “συστάσεις”. Οι κακές γλώσσες έλεγαν πως η εταιρεία αυτή είχε και γερό “δόντι”…πολύ μεγάλο “δόντι”. Έτσι, και χωρίς το “δόντι”  να χρησιμοποιηθεί καθόλου, (γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα) η εταιρεία κέρδισε τον διαγωνισμό. Οι κακές γλώσσες εξακολουθούσαν να διαδίδουν ότι ο διαγωνισμός ήταν παράτυπος. Συκοφαντίες της “ερυθράς προπαγάνδας”, θα μπορούσε να πει κανείς.

Με αυτά και με αυτά όμως, καμιά 50αριά ταλαίπωρες καθαρίστριες, προσελήφθησαν. Οι καιροί ήταν δύσκολοι, η ανεργία θέριζε, οι ανάγκες τεράστιες, υπέγραψαν τη σύμβαση τους και παρείχαν τις υπηρεσίες τους, ξεβρομίζοντας το νοσοκομείο, και περιμένοντας παράλληλα να πληρωθούν.

Τα πράγματα όμως δεν πήγαιναν καλά. Παρότι οι καθαρίστριες ήταν τυπικές και αποδοτικές στην δουλειά τους, πληρωμή δεν έβλεπαν. Η εταιρεία τους ζήτησε να κάνουν υπομονή. Και αυτές έκαναν 15 μέρες, έναν μήνα, δυο μήνες, τρεις μήνες, τέσσερις μήνες. Η υπομονή τους εξαντλήθηκε. Μαζί όμως με την υπομονή που χάνονταν, κάθε μήνα και περισσότερο, εμφανίστηκε και η κουτοπονηριά, η αυθάδεια, και το θράσος, από την μεριά της εταιρείας.

“Όποια πάει στον επόπτη εργασίας θα απολυθεί”, διαμήνυε με ένταση η εταιρεία. Και για να χαμηλώσουν οι τόνοι, πότε έριχνε τις ευθύνες για την καθυστέρηση της πληρωμής στους διοικητικούς υπαλλήλους του μικρού νοσοκομείου (Αυτοί φταίνε, που δεν υπογράφουν τις πληρωμές σας, έλεγε), και πότε έδινε κάποιο μικρό πόσο “έναντι”.

Οι καθαρίστριες ήταν σε απόγνωση. Μαύρα Χριστούγεννα έκαναν. Κάποιες τόλμησαν το απονενοημένο διάβημα, το μεγάλο έγκλημα: Πήγαν στον επόπτη εργασίας. Η τύχη τους είχε προδιαγραφεί. Απελύθησαν μετά πολλών επαίνων, αλλά τουλάχιστον ο φόβος του επόπτη, έκανε την εταιρεία να πληρώσει αρκετά χρήματα από τα οφειλόμενα. Χρήματα που δια μαγείας βρέθηκαν μέσα σε μια μέρα.

Φυσικά η εταιρεία, που ήθελε να “εκδικηθεί” τις απολυμένες για το κακό που της έκαναν, άρχισε τις απειλές. Ζήτησε “γη και ύδωρ” από τις υπόλοιπες εργαζόμενες: “Ή θα μας εμπιστεύεστε, η αλλιώς σηκωθείτε και φύγετε” και φυσικά “να μην τολμήσει καμιά από εσάς να συζητήσει αν είμαστε παράτυποι. Αλίμονό σας”. Όποιες αρνηθούν τις εντολές αυτές, θα απολυθούν επίσης πάραυτα. Πάλι καλά που δεν τις μαστίγωσαν. Να λένε και ευχαριστώ.

Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, κάποια κομμούνια είχαν το “θράσος” να καταθέσουν και επερώτηση στη βουλή για τις παράτυπες αυτές συμβάσεις της εταιρείας, με το μικρό επαρχιακό νοσοκομείο.

Τώρα το παραμύθι αρχίζει να φτάνει στο τέλος του. Η “καλή” ιδιωτική πρωτοβουλία τελικά δεν ήταν και τόσο καλή. Παρόλα αυτά όμως,(παρότι τα “δόντια” δεν χρησιμοποιούνται ποτέ στην Ελλάδα) κάποια “δόντια”  που εξακολουθούν να υπάρχουν (όπως λένε αυτές οι άτιμες, και κόκκινες, κακές γλώσσες)  προσπαθούν -ακόμη και σήμερα- να σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί. Εκλογές έρχονται βλέπετε. Όσο για τις καθαρίστριες.; Σίγουρα δεν ζουν καλά, όπως και εμείς δεν ζούμε καλύτερα…

Η συνέχεια του παραμυθιού (αν χρειαστεί) σύντομα….

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή