Περί σταλινίσκων, σατραπίσκων και άλλων τινών δαιμονίων του πολιτικο-κοινωνικού μας βίου Reviewed by Momizat on . Αν υποθέσουμε –για τις ανάγκες της συζήτησης που φιλοδοξεί να προκαλέσει το σημείωμα αυτό, ή, ως υπόθεση εργασίας, αν προτιμάτε, για να είμαστε στο πνεύμα της μ Αν υποθέσουμε –για τις ανάγκες της συζήτησης που φιλοδοξεί να προκαλέσει το σημείωμα αυτό, ή, ως υπόθεση εργασίας, αν προτιμάτε, για να είμαστε στο πνεύμα της μ Rating: 0

Περί σταλινίσκων, σατραπίσκων και άλλων τινών δαιμονίων του πολιτικο-κοινωνικού μας βίου

Περί σταλινίσκων, σατραπίσκων και άλλων τινών δαιμονίων του πολιτικο-κοινωνικού μας βίου

Αν υποθέσουμε –για τις ανάγκες της συζήτησης που φιλοδοξεί να προκαλέσει το σημείωμα αυτό, ή, ως υπόθεση εργασίας, αν προτιμάτε, για να είμαστε στο πνεύμα της μεταμοντέρνας εποχής μας- ότι η ιστορία, εκτός από τον βασικό της σκοπό να (αν)ιστορήσει τα πεπραγμένα, συγχρόνως δε, σύμφωνα με τον –εν πολλοίς επιβεβαιωμένο- αφορισμό του Χέγκελ, να μας διδάξει ότι τίποτε, εν τέλει, δεν (μας) διδάσκει, έχει ως αποστολή της και την απόδοση δικαιοσύνης, οφείλουμε να δεχθούμε ότι για τον βίο και την πολιτεία του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν, ψευδώνυμο του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (1878 – 1953), όπως για κάθε προσωπικότητα άλλωστε που διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο (θετικό ή αρνητικό) στη διαμόρφωση της ιστορίας, αυτή έχει εκδώσει ήδη την τελεσίδικη ετυμηγορία της.

Και στον βαθμό και την έκταση που μου επιτρέπουν προσωπικά οι στοιχειώδεις περί τα ιστορικά και τα διεθνή πράγματα γνώσεις μου, το βασικό συμπέρασμά της είναι ότι, πέρα από μανιχαϊστικές θεωρήσεις και προκατειλημμένες και διαβλητές προσεγγίσεις, ο ηγέτης αυτός μιας, ιδίως στον καιρό του, υπερδύναμης, ανεξαρτήτως του τι έχει να του καταλογίσει κανείς, ούτε ο γενάρχης του κακού σ’ αυτόν τον κόσμο θα μπορούσε να είναι, ούτε ο μοναδικός φορέας του υπήρξε στη μακρά θητεία του που συμπίπτει με τα πιο ταραγμένα χρόνια του εικοστού αιώνα.

Εν πάση, όμως, περιπτώσει, ο αναμάρτητος (αυτόκλητος και αδέκαστος τιμητής των άλλων και ποτέ του εαυτού του), για να θυμηθούμε την ευαγγελική ρήση, πρώτος τον λίθον βαλέτω. Μόνο που, αν το επιχειρήσει, τότε αποκλειστικά τον εαυτό του θα πρέπει να αιτιάται για το ότι από θύτης έγινε το θύμα του λιθοβολισμού ο οποίος (υποτίθεται ότι) αποβλέπει στο να αποκαθάρει και να εξαγνίσει τον κόσμο από την αμαρτία και αυτούς που τη διέπραξαν.

Εν τούτοις, το όνομα του Στάλιν και τα παράγωγά του, ακόμη και στις μέρες μας, προσφέρεται ως το πιο βολικό στοιχείο για να διανθίζει τον πολιτικό λόγο σε όλες του σχεδόν τις εκδοχές και τις αποχρώσεις. (Η σχετική ορολογία πρωτοχρησιμοποιήθηκε μετεμφυλιακά στους κόλπους της Αριστεράς κυρίως για να χρεωθεί η στρατιωτική ήττα της στην υπό την ηγεσία του Νίκου Ζαχαριάδη. Σιγά σιγά όμως πήρε τη σημερινή της έκταση). Να τον θωρακίζει και να ανάγει τον φορέα του σε αυθεντία. Έτσι, θέλοντας κάποιος να αντικρούσει τον αντιπαθή και  ενοχλητικό συνομιλητή του ή, στη χειρότερη περίπτωση, ως αντίπαλο, να τον εξουδετερώσει, ελλείψει άλλων μέσων και επιχειρημάτων, σπεύδει, με αξιοθαύμαστη ευκολία, να του προσάψει τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό «σταλινίσκος», ή ότι, προκειμένου να πετύχει τους στόχους του, μετέρχεται σταλινικού τύπου μεθόδους.

Μάλιστα, στην περίπτωση ενός αριστερού κόμματος, θα κατηγορηθεί από τους αντιπάλους του ότι βρίθει σταλινογενών αποφύσεων, όπως διέγνωσε πρόσφατα ένας εκ των ειδικών «ανατόμων» του κοινωνικού σώματος. Αναφερόταν, εννοείται, στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, ας το επαναλάβουμε, μολονότι έγινε κουραστικό, για άλλη μια φορά, αν δεν υπήρχε, κάποιοι άσπονδοι φίλοι του θα τον είχαν ανακαλύψει για να του φορτώσουν τη μεταπολιτευτική μας κακοδαιμονία.

Έτσι, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό και με τέτοιας ποιότητας υλικά, διαμορφώνεται το πλαίσιο του δημοκρατικού διαλόγου, στον οποίο, με την πρώτη ευκαιρία ευχαρίστως σπεύδουν να μετάσχουν ακόμη και οι δεινότεροι εχθροί του. Ιδίως μέσα από τα τηλεπαράθυρα. Αναφέρομαι, κατά κύριο λόγο, στους γνωστούς και μη εξαιρετέους σατραπίσκους της ενημέρωσης που, από όρθρου βαθέος έως νυκτός, παραδίδουν μαθήματα αντισταλινικού ύφους και ήθους.

Εν τέλει, σκέφτεται κανείς ότι, αν ο Στάλιν μπορούσε, από εκεί που βρίσκεται, να δει και να ακούσει πόσοι ανά την οικουμένη κατατάσσονται από τους αντιπάλους τους όχι απλώς στο μέγα πλήθος των οπαδών του αλλά είναι κιόλας η (μετ)ενσάρκωσή του, το λιγότερο, θα ένοιωθε, αν όχι δικαίωση για τα πεπραγμένα του, απέραντη αγαλλίαση την οποία, αφότου απεδήμησε, δικαίως ή αδίκως, στερήθηκε.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 

23/11/2013

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή