Ποδόσφαιρο ή μουσική; Reviewed by Momizat on . Εάν ο Μαραντόνα ήταν ροκ, ο Κρόιφ ήταν ένα σονέτο του Σοπέν. Μία ωραία ντρίμπλα του Ζιντάν προσφέρει την ίδια ικανοποίηση με ένα live ξελαρύγγιασμα του Γκίλαν κ Εάν ο Μαραντόνα ήταν ροκ, ο Κρόιφ ήταν ένα σονέτο του Σοπέν. Μία ωραία ντρίμπλα του Ζιντάν προσφέρει την ίδια ικανοποίηση με ένα live ξελαρύγγιασμα του Γκίλαν κ Rating: 0

Ποδόσφαιρο ή μουσική;

Ποδόσφαιρο ή μουσική;

Εάν ο Μαραντόνα ήταν ροκ, ο Κρόιφ ήταν ένα σονέτο του Σοπέν. Μία ωραία ντρίμπλα του Ζιντάν προσφέρει την ίδια ικανοποίηση με ένα live ξελαρύγγιασμα του Γκίλαν και ένα σλάλομ (από τα παλιά) του Ροναλντίνιο είναι αντάξιο μίας σολιάς του Πέιτζ. Ποδόσφαιρο και μουσική πάνε πακέτο. Είναι τα δύο πιο όμορφα δευτερεύοντα πράγματα στην ζωή.

Οσοι όμως επιδίωξαν να τα συνδυάσουν, κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν πως θα πρέπει να κάνουν την επιλογή τους. Αλλωστε ο Μπομπ Μάρλεϊ έχει φροντίσει να δώσει την εξήγηση στο γιατί οι μουσικοί δεν μπορούν να παίξουν… μπάλα.
«Το ποδόσφαιρο είναι μία ολόκληρη επιδεξιότητα από μόνο του. Είναι ένας ολάκερος κόσμος. Ενα σύμπαν. Το ποδόσφαιρο είναι η απόλυτη ελευθερία. Το ίδιο όμως είναι και η μουσική και κανείς δεν μπορεί να απολαύσει εξίσου καλά και τα δύο»!

Τώρα θα αναρωτηθείτε: Από πού και ως που ένας αθεράπευτος χρήστης μαριχουάνας, ο οποίος κινούταν στους τεμπέλικους ρυθμούς της ρέγκε, ανεμίζοντας το παντοτινά άλουστο «ράστα» μαλλί με μία «easy going» συμπεριφορά, μπορεί να έχει άποψη για ποδόσφαιρο;

Κι όμως Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ είχε θεωρηθεί από τα μεγαλύτερα ταλέντα στη Τζαμάϊκα της δεκαετίας του 1970. Οι φίλοι του ακόμα λένε πως θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα στην Αγγλία, αλλά όπως τόνισε κάποτε κι ο ίδιος, έπρεπε να κάνει την επιλογή του. «Αγάπησα τη μουσική, πριν αγαπήσω το ποδόσφαιρο. Εάν είχε συμβεί το αντίθετο, ίσως και να είχε εξελιχτεί αλλιώς η ζωή μου. Η μουσική όμως εξημερώνει, ενώ το ποδόσφαιρο είναι βίαιο και ένα τάκλιν είναι σαν μία πράξη πολέμου», ήταν η απάντηση του σε όσους τον ρωτούσαν για την επιλογή του.

Ισως και η αυτή η τελευταία ατάκα του να στάθηκε προφητική, μοιραία για τον φίλαθλο που λάτρεψε τη Σάντος του Πελέ και κηδεύτηκε μαζί με την κιθάρα του, ένα σακουλάκι μαριχουάνα, τη βίβλο, ένα δαχτυλίδι και μία μπάλα! Ενας «θρύλος» θέλει τον καρκίνο που έγινε η αιτία θανάτου του, να ξεκίνησε από ένα χτύπημα σε ένα παιχνίδι στην Αγγλία. Το τραύμα είχε οδηγήσει στο αρχικό στάδιο της γάγγραινας, αλλά εκείνος είχε ξεκαθαρίσει στους γιατρούς πως: «Ενας ράστα δεν επιδέχεται θεραπεία»!

Ακόμα και στα βίντεο κλιπ του «Iron Lion Zion» και «Exodus» παίζει μπάλα με τους φίλους του. Ο Μάρλεϊ δεν ήταν ο μόνος που επέλεξε τη μουσική. Το ίδιο δίλημμα ταλαιπώρησε νωρίτερα ή αργότερα αρκετούς αστέρες όπως οι Χούλιο Ιγκλέσιας, Ροντ Στιούαρτ και Στιβ Χάρις, με τη μουσική να έχει τελικά τον… τρόπο της να κερδίζει πάντα.

ΣΤΙΒ ΧΑΡΙΣ
«Μεταλλικό σφυρί»

Όπως κάθε παιδί στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, έτσι και ο Στιβ Χάρις ονειρευόταν να μεγαλουργήσει με τη φανέλα της Γουέστ Χαμ. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 ξεκίνησε με φιλοδοξίες στα τμήματα υποδομής των «Σφυριών». Ωστόσο, τα πάντα άλλαξαν όταν το 1974 βρέθηκε στα χέρια του το μεγάλο για την εποχή ποσό των 40 λιρών. Εννοείται πως ήξερε που θα το ξοδέψει. Το πρώτο μπάσο «Fender» βρέθηκε στα χέρια του και δεν ξεκόλησε ποτέ από εκεί. Αυτοδίδακτος μπασίστας μεγαλούργησε με τους «Iron Maiden», δίχως όμως να πάψει να αγαπάει το ποδόσφαιρο και τη Γούεστ Χαμ, το σήμα της οποίας κοσμεί ανελλιπώς το μπάσο του. Εκτός της μόνιμης θέσης του στο «Απτον Παρκ» παίζει ερασιτεχνικά, φορώντας πάντοτε μπλουζάκι των «Χάμερς».

ΡΟΝΤ ΣΤΙΟΥΑΡΤ
«Το σπίτι του Ροντ»

«Για λίγους μήνες το πάλεψα. Πήγαινα στις προπονήσεις της Μπράντφορντ, αλλά το μόνο που συνέβαινε ήταν να κουβαλάω τις μπάλες. Δεν με πείραξε όμως πολύ, διότι είχα ήδη καταλάβει πως η αγάπη μου για τη μουσική ήταν ισχυρότερη». Το μέλλον του Ροντ Στιούαρτ ήταν αναμφίβολα επάνω στη σκηνή και όχι στο χόρτο. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να διατηρήσει ερασιτεχνικά το πάθος του. Εκτός του ότι είναι φανατικός οπαδός της Σέλτικ (Σκωτσέζος γαρ), έχει δημιουργήσει δύο ομάδες που αγωνίζονται σε πρωταθλήματα άνω των 35.

Πρόκειται για τη Φραμ στο Λος Αντζελες και τη Βάγκαμποντς στο Λονδίνο, στις οποίες έχει «καπαρωμένη» θέση στην ενδεκάδα. Το πιο τρελό όμως είναι πως έχει δημιουργήσει ένα δικό του γήπεδο. Πρόκειται για το  υπερσύγχρονο «Rod’s House» στο Λονδίνο, το οποίο του κοστίζει 60.000 ευρώ τον χρόνο για να  το συντηρεί (εκεί προπονούνται η Λίβερπουλ και η Λιντς όποτε βρίσκονται στην αγγλική πρωτεύουσα). Σε κάθε συναυλία του, σουτάρει 36(!) μπάλες στο κοινό.

ΧΟΥΛΙΟ ΙΓΚΛΕΣΙΑΣ
Το ατύχημα και το δώρο

Παραμονές των 20ών γενεθλίων του, ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητο λίγο έλειψε να αφήσει παράλυτο τον Χούλιο Ιγκλέσιας, ο οποίος σπούδαζε στη νομική και ξεχώριζε στα τμήματα υποδομής της Ρεάλ Μαδρίτης ως ένας πολλά υποσχόμενος τερματοφύλακας. «Θαύμαζα όλους τους συμπαίκτες μου στην Ρεάλ και ονειρευόμουν κάποια μέρα να φτάσω στο ύψος τους. Η ζωή μου όμως άλλαξε εντελώς και όταν συνήλθα δεν σκέφτηκα ποτέ να γυρίσω στις προπονήσεις, καθώς έπειτα από ενάμισι χρόνο στο κρεβάτι, σε κατάσταση ημιπαράλυσης, δεν ήμουν σε θέση να παίξω ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο», είχε δηλώσει κάποτε ο πιο αναγνωρίσιμος λάτιν τραγουδιστής όλων των εποχών. Εκείνος δε που άθελα του τον παρακίνησε να ασχοληθεί με τη μουσική, ήταν ο γιατρός Ελάδιο Μαγκδαλένο, ο οποίος κατά την αποκατάσταση του, του είχε χαρίσει μια κιθάρα για να εξασκεί συνεχώς τα δάκτυλά του.

ΚΕΒΙΝ ΚΙΓΚΑΝ-ΠΟΛ ΓΚΑΣΚΟΪΝ
Ναι συνέβη κι αυτό…

Φυσικά δεν θα μπορούσαν να μην υπάρχουν και τα αντίθετα παραδείγματα. Κυριότεροι και διασημότεροι εκφραστές της αγγλικής ποδοσφαιρικής-ποπ κουλτούρας υπήρξαν οι Κέβιν Κίγκαν και Πολ Γκασκόιν. Ο πρώτος -ενόσω αγωνιζόταν ακόμα- ηχογράφησε το 1980 το άλμπουμ «England 1980, 7 GOAL», ενώ συμμετείχε με έξι τραγούδια, μαζί με άλλους καλλιτέχνες και στην κυκλοφορία του άλμπουμ «The music of  Kevin Keegan».

Ο Γκασκόιν (ευτυχώς) δεν κυκλοφόρησε σόλο άλμπουμ. Συμμετείχε ωστόσο στο διπλό CD των «THE EXILS». Πρόκειται για ένα προσωρινό γκρουπ που δημιουργήθηκε για αυτές τις κυκλοφορίες που περιλάμβαναν τραγούδια για τους οπαδούς της Νιούκαστλ, με τους τίτλους «The 1st Eleven (and 3 on the bench)» και «and 50.000 on the stands».

Επίσης ανεπιτυχή καριέρα στη μουσική προσπάθησαν να κάνουν με κάποια CD σνγκλ οι Γκλεν Χοντλ. Κρις Γουόντλ και Ιαν Ράιτ που για καλή τύχη όλων μας κατάλαβαν νωρίς ότι είναι καλύτεροι με τη μπάλα στα πόδια παρά μπροστά στο μικρόφωνο.

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή