Στην Τουσόν της Αριζόνα, την «αδελφή» πόλη των Τρικάλων Reviewed by Momizat on .  ‘‘Αν ήταν όλα στο χέρι μου Θα ‘χα ταξιδέψει πιο βαθιά στην Ανατολή Αντί για τόσο μακριά στην άγρια Δύση…’’ Ντίνος Σιώτης, Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ  Γράφει ο Γεώ  ‘‘Αν ήταν όλα στο χέρι μου Θα ‘χα ταξιδέψει πιο βαθιά στην Ανατολή Αντί για τόσο μακριά στην άγρια Δύση…’’ Ντίνος Σιώτης, Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ  Γράφει ο Γεώ Rating: 0

Στην Τουσόν της Αριζόνα, την «αδελφή» πόλη των Τρικάλων

Στην Τουσόν της Αριζόνα, την «αδελφή» πόλη των Τρικάλων

 ‘‘Αν ήταν όλα στο χέρι μου

Θα ‘χα ταξιδέψει πιο βαθιά στην Ανατολή

Αντί για τόσο μακριά στην άγρια Δύση…’’

Ντίνος Σιώτης, Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ

sxor Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης,
χειρουργός, Δ/ντης της κλινικής Χειρουργικής Ογκολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου

Στην Πολιτεία της Αριζόνα δεν είχα ξαναέρθει,  ούτε με ενδιέφερε ποτέ και  ούτε μπορούσα βέβαια να την φανταστώ σαν ταξιδιωτικό αλλά και σαν επιστημονικό προορισμό. Μου φαινόταν κάτι σαν απόμακρο, μέχρι κάποια στιγμή βέβαια για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ενώ την πόλη της Τουσόν  δεν γνώριζα  καν την ύπαρξή της, ίσως  αργότερα όταν την άκουσα μου φάνηκε μάλλον αδιάφορη,  σαν κάτι ασύλληπτο σίγουρα όταν μικρός έβλεπα τις ταινίες τύπου γουέστερν που ανέφεραν το όνομά της και που οι περισσότερες  γυρίζονταν από ότι έμαθα εκ των υστέρων στα εκεί στούντιο.  Άρχισα να την… συνειδητοποιώ όταν μετά από κάμποσες διαδοχικές και πολύωρες πτήσεις επιβιβάζομαι  στο τζετ της Sky West στο πολυδιαφημισμένο, αλλά όχι και εκκεντρικό, αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, με προορισμό την πόλη Tucson, λοιπόν, της Αριζόνα.  Η αιτία, τι άλλο από  κάποιο ιατρικό συνέδριο της ειδικότητάς μου που θα γινόταν εκεί, μέσα στην έρημο της Αριζόνα!

Απολαμβάνοντας από ψηλά τις παραλίες του Ειρηνικού με τα τρανταχτά και πασίγνωστα ονόματα, το τζετ κατηφορίζει νότια σύρριζα με τις δυτικές ακτές των ΗΠΑ και κατεύθυνση το Μεξικό. Σε καμιά ώρα το πρώην πυκνοκατοικημένο τοπίο αρχίζει να αραιώνει, το πράσινο να υποχωρεί και να δίνει τη θέση του στο σταχτί χρώμα. Το τζετ γυρίζει  πορεία προς τα δυτικά και η πτήση πάνω από άγρια και άγονα εδάφη είναι γεγονός. Όπως είμαι  καθισμένος στο παράθυρο, παρακολουθώ το τοπίο από κάτω μου, δηλαδή την… έρημο! Πουθενά πράσινο. Μόνο αραιά και που μερικές νησίδες εδάφους τετραγωνισμένες, λίγο πρασινωπές, που μαρτυρούν την ύπαρξη ζωής σε μικρούς οικισμούς. Το υπόλοιπο τοπίο μονότονα ίδιο: φαράγγια, βουνά από πέτρες, άμμος αλλού άσπρη και αλλού καστανή, τοπίο απελπιστικά απόκοσμο, έρημος, που προοιωνίζει ανελέητο ήλιο και ζέστη αφόρητη. Ο διπλανός μου, ένας ηλικιωμένος, βουτηγμένος στο βιβλίο του, το  ‘‘Everyman’’ του Philip Roth, δεν σηκώνει  μάτι. Τις σκέψεις μου και τις εικόνες του τοπίου έρχεται  να διακόψει η μοναδική αεροσυνοδός του αεροπλάνου, μια αρκετά ηλικιωμένη κυρία για τη δουλειά αυτή,  που πηγαινοέρχεται στο διάδρομο με μια σακούλα νάιλον ανοιχτή για να ρίξουμε μέσα τα κύπελλα του καφέ και ότι άλλο άχρηστο έχουμε!  Σε λίγο η έρημος αρχίζει  να γλυκαίνει, να πρασινίζει, στην αρχή λίγο, μετά περισσότερο, και να εμφανίζονται ολοένα και πιο πολλοί, ολοένα και μεγαλύτεροι οικισμοί. Στα επόμενα λεπτά της ώρας πλησιάζουμε και προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο της πόλης. Κατάλαβα που βρίσκομαι μόνον όταν άνοιξε η πόρτα του αεροπλάνου και μπήκε ο καύσωνας μέσα ανελέητος. Και τότε συνειδητοποίησα  τι με περίμενε τις επόμενες μέρες!

Εικόνα1

Βγαίνοντας από το κτίριο του αεροδρομίου της πόλης, μια ευχάριστη έκπληξη! Οι υπέροχοι κάκτοι της Πολιτείας αυτής! Θεόρατοι, περήφανοι, εντυπωσιακοί, άλλοι πράσινοι και άλλοι μωβ! Κάκτοι άπειροι, κάθε σχήματος και μεγέθους σε όλη τη διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το ξενοδοχείο Westin La Paloma Resort που βρίσκεται στους  πρόποδες του βουνού Catalinas, προς τη βόρεια μεριά της πόλης. Οι δρόμοι, όπως σε όλη την Αμερική, αρκούντως φαρδείς, με λιγοστά δέντρα, τι να αντέξει εδώ, οι οδηγοί συνετοί, η κυκλοφορία ήρεμη. Καμία προσπέραση και για κανένα λόγο!  Το ξενοδοχείο αρκετά καλό με τα απαραίτητα κλιματιστικά μηχανήματα σε συνεχή χρήση. Η κατανάλωση ενέργειας στο έπακρον. Και αυτή, όπως είναι ευνόητο,  έχει άμεση συνάρτηση με το πετρέλαιο.

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν οι ζεστότερες που ένοιωσα εδώ και πολύ καιρό. Η θερμοκρασία ανέβηκε στους 44 βαθμούς  Κελσίου, και ήταν αδύνατον να κυκλοφορήσεις στην πόλη και γενικά έξω από το ξενοδοχείο σου χωρίς μεταφορικό μέσο. Οι ξένοι με ταξί, οι ντόπιοι με τα τεράστια αμάξια τους. Λίγοι οι τουρίστες στην πόλη αυτή, κανένας στο δρόμο. Όλοι στα αυτοκίνητα και τα μεγάλα κλιματιζόμενα λεωφορεία, να κατευθύνονται από εδώ και από εκεί.

 

Πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές κοντά στον ποταμό Σάντα Κρουζ (Santa Cruz), έχουν εντοπίσει παλιά υπολείμματα οικισμών  που χρονολογούνται από το 2100 π.Χ. Οι κοίτες αυτού του ποταμού καλλιεργούνταν εκτενώς κατά την πρώιμη γεωργική περίοδο, γύρω δηλαδή στο 1200 π.Χ. έως το 150 μ.Χ. Οι άνθρωποι εκείνης της εποχής κατασκεύαζαν αρδευτικά κανάλια και καλλιεργούσαν κυρίως καλαμπόκι και φασόλια, ενώ απασχολούνταν επίσης με τα δύστροπα ανθεκτικά  φυτά και το κυνήγι άγριων ζώων. Αργότερα, κατά την πρώιμη κεραμική  περίοδο, έγινε εκτεταμένη χρήση πήλινων σκευών για το μαγείρεμα και την αποθήκευση, κάτι το οποίο συνεχίζεται ακόμα και σήμερα στην πόλη.Εικόνα2

Το 1692, επισκέφτηκε την κοιλάδα του ποταμού Santa Cruz, ο Ιησουίτης ιεραπόστολος Eusebio Francisco Kino και το 1700 ίδρυσε την αποστολή  Mission San Xavier del Bac.  Ο Hugo O’ Conor, βεβαίως,  θεωρείται ο πατέρας της πόλης της Tucson και ο οποίος ενέκρινε την κατασκευή ενός στρατιωτικού οχυρού στη θέση Presidio San Agustín del Tucsón, στις 20 Αυγούστου 1775, κοντά στο κέντρο της πόλης, στο δικαστικό μέγαρο Pima County Courthouse. Στην πόλη διεξήχθησαν σκληρές μάχες μεταξύ των Ισπανών και των  τοπικών φυλών των Απάτσι. Τελικά η πόλη έγινε μέρος του Μεξικού, αφού πρώτα όμως το Μεξικό κέρδισε την ανεξαρτησία του από την Ισπανία, το 1821. Το 1853 η Tucson έγινε μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αν και ο πλήρης αμερικανικός στρατιωτικός έλεγχος της πόλης, επήλθε μόλις το Μάρτιο του 1856.

Έκτοτε η ανάπτυξή της, ήταν συνεχής και εντυπωσιακή. Το 1885, ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Περί το 1900, ζούσαν στην πόλη 7.531 άνθρωποι. Ο πληθυσμός αυτός αυξήθηκε σταδιακά σε 13.913 το 1910. Τότε άρχισε και η κατασκευή του Veterans Hospital, γιατί πολλοί βετεράνοι του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου είχαν ανάγκη   αναπνευστικής θεραπείας και άρχισαν να καταφτάνουν στην Tucson μετά τον πόλεμο, λόγω του ξηρού και καθαρού αέρα. Το 1912, όταν η Πολιτεία της Αριζόνα έγινε πραγματικότητα, ο συνολικός αριθμός των διαφορετικών σημαιών ήταν πέντε. Αμερικανική, Ισπανική, Μεξικάνικη, Ομόσπονδη και της Πολιτείας  της Αριζόνα. Σήμερα ο πληθυσμός της πόλης, ξεπερνά το μισό εκατομμύριο κατοίκους.

Εικόνα3

Το Pima County Courthouse, πρώην κεντρικό δικαστικό μέγαρο της πόλης.

Όπως και με άλλες πόλεις στην δυτική ακτή των ΗΠΑ, η  Tucson αναπτύχθηκε σε ένα σχέδιο πλέγματος που ουσιαστικά αρχίζει στα τέλη του 19ου αιώνα, με το κέντρο της πόλης να αναπτύσσεται γύρω από τις Stone Avenue και Broadway Boulevard, αλλά παρόλα αυτά διατηρεί τις μικρότερες γειτονιές της με τα γνωστά ιστορικά ονόματα, όπως  το El Presidio που αποτελεί και τη παλιότερη συνοικία, το Barrio Historico, το Armory Park λίγο προς τα νότια του κέντρου, και τόσες άλλες στις οποίες όπως καθίσταται εύκολα αντιληπτό, κυριαρχούν τα ισπανικά ονόματα. Πολλά ιστορικά κτίρια που διατηρούνται, προσδίδουν ιδιαίτερη χάρη και ομορφαίνουν δεόντως το κέντρο της πόλης.

Στα αξιοθέατα το κέντρου της περιλαμβάνονται το Hotel Congress το οποίο σχεδιάστηκε το 1919, το Art Deco Fox Theater το 1929, ο καθεδρικός ναός του Αγίου Αυγουστίνου που ολοκληρώθηκε το 1896, το πρώην κεντρικό δικαστικό κτίριο στο κέντρο της, το οποίο όμως εξακολουθεί να λειτουργεί για τη στέγαση κάποιων δικαστικών υπηρεσιών, και τόσα  άλλα.

Εικόνα4
Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Αυγουστίνου.

Πάντως πρέπει να ομολογήσουμε ότι το κέντρο της  Tucson είναι φιλικό  προς το ποδήλατο που συνηθίζεται πράγματι αρκετά, κι έτσι μπορούμε να ισχυρισθούμε πως μοιάζει με την αδελφή της  στην Ελλάδα, την πόλη δηλαδή  των Τρικάλων. Υπάρχουν δρόμοι και συνοικίες, λωρίδες ειδικές, όπου επιτρέπεται η κυκλοφορία σχεδόν μόνο ποδηλάτων τις περισσότερες ώρες του 24ώρου.

Ένας υποψιασμένος όμως επισκέπτης της, θα στραφεί νοτιότερα της πόλης όπου βρίσκεται το  Saguaro National Park,  που πήρε το όνομά του από τον σαγκουάρο, ένα μεγάλο κάκτο που ευδοκιμεί εδώ μαζί με πολλά ακόμα είδη κάκτων και απειλούμενων ζώων, και βεβαίως προς το Arizona-Sonora Desert Museum, λίγο δυτικότερα. Πρόκειται για ένα ανοιχτό και μεγάλης έκτασης μουσείο, που φιλοξενεί περισσότερα από 230 είδη ζώων και 1.200 ποικιλίες φυτών, με άφθονα μέρη για περπάτημα και απόλαυση του περιρρέοντος χώρου, τοπία μέσα στην έρημο ακριβέστερα, κι ακόμα ζωολογικό κήπο, ενυδρείο, βοτανικό κήπο, μουσείο φυσικής ιστορίας, και γκαλερί τέχνης που ιδρύθηκε το 1952.

 Εικόνα5

   Τα παλιά όμως κινηματογραφικά στούντιο της Tucson μαζί με το αντίστοιχο  θεματικό πάρκο, ακριβώς δυτικά της πόλης, δίπλα στα ομώνυμα βουνά, είναι το μέρος που δεν πρέπει να χάσει κάποιος που φτάνει έως αυτή εδώ την άκρη του κόσμου. Ο επισκέπτης μεταφέρεται αναγκαστικά σε παλιότερες εποχές, τότε εν προκειμένω που οι ταινίες γουέστερν σημάδεψαν τη δική μας  μικρή ηλικία. Χτισμένα το 1939 για την ταινία Αριζόνα, έχουν χρησιμοποιηθεί έκτοτε για τα γυρίσματα αναρίθμητων ταινιών και τηλεοπτικών γουέστερν.

Εικόνα6

Αφού γυρίστηκε η ταινία ‘‘Αριζόνα’’ το 1940, τα στούντιο παρέμειναν αδρανή για λίγα χρόνια, αλλά η συνέχεια, ήταν ομολογουμένως καταλυτική.  Το 1945, ‘‘The Bells of St.Mary’s’’ με τον Bing Crosby και την Ingrid Bergman, Ρίο Μπράβο το 1959 και τόσες άλλες που πραγματικά δεν θυμάται κανείς. Κάπου στα 1960, τα στούντιο μεγάλωσαν, καινούργια ξύλινα κτίρια ανεγέρθησαν, μπαρ και σαλούν που φιλοξενούσαν ατρόμητους πιστολέρο, τράπεζες που τις έκλεβαν επιτήδειοι κάθε λίγο και λιγάκι, αποθήκες, ιατρεία για παροχή πρώτων βοηθειών, φυλακές, ράντζα πιο πέρα, ξενοδοχεία διώροφα με κάποιες βεράντες και μπαλκόνια και αρκετοί βεβαίως σκονισμένοι δρόμοι από κάτω, στο γίγνεσθαι!  Σχεδόν όλες οι μεγάλες μορφές της αμερικάνικης οθόνης πέρασαν για λίγο ή περισσότερο απ’ εδώ! Εκτός των προαναφερομένων, Young Billy Young, Robert Mitchum, Angie Dickinson, John Wayne, Gene Autrey, Jimmy Stewart, Ronald Reagan, Burt Lancaster, Kirk Douglas, Glenn Ford, και τόσες άλλες θρυλικές προσωπικότητες του αμερικάνικου σινεμά.

Εικόνα7
Η όλη περιοχή όμως, διαβάζω, βίωσε μια μεγάλη πυρκαγιά στις 25 Απριλίου του 1995, τότε που καταστράφηκε αλύπητα  μεγάλο μέρος της. Κάποια κτίρια, κοστούμια κινηματογραφικών αστέρων και αναμνηστικά, δυστυχώς χάθηκαν οριστικά μέσα στην πυρκαγιά. Σύντομα όμως ανασυγκροτήθηκε και συνέχισε την… αποστολή της. Πρόσφατα άρχισαν νέες προσπάθειες για κατασκευή νέων κινηματογραφικών πλατό με απώτερο σκοπό  την εμφάνιση και τη δόξα  μιας πραγματικής παλιάς πόλης της Δύσης, που να θυμίζει τουτέστιν  την περίοδο  1865-1900.

Εικόνα8

Βεβαίως οι εποχές άλλαξαν, η ηλικία μας, τα γούστα μας σίγουρα κι αυτά, αλλά οι υπεύθυνοι εκεί των στούντιο, επιμένουν να φέρουν την πολυπόθητη μαγεία πίσω! Ταυτόχρονα  ανεγείρονται καινούργια κτίρια όπως καταστήματα, ραφεία, κι ένα σιδεράδικο, μέρος κι αυτό της ζωντανής ιστορίας και της παράδοσης.  Απ’ ότι λένε οι υπεύθυνοι εδώ, προσπαθούν να αναδείξουν τις διάφορες πτυχές του πολιτισμού της περιοχής, την ισπανική και αμερικανική κουλτούρα, κι ακόμα αυτή των ιθαγενών Απάτσι.

 Εικόνα9

   Οι μέρες πέρασαν όμορφα, και για αυτό γρήγορα!  Ήταν ζεστές, αφόρητες, και …κλεισμένες σε κλιματιζόμενες αίθουσες. Σαν έπεφτε η νύχτα όμως, η θερμοκρασία γινόταν υποφερτή και τότε απολάμβανες εκείνα τα υπέροχα βράδια, με το δυνατό φεγγάρι, την ηρεμία της φύσεως, την αμερικάνικη δύση, τους φωταγωγημένους κάκτους με τα όμορφα λαμπιόνια  και όλες αυτές τις δεξιώσεις και τα Gala Dinner μέσα στα όμορφα γρασίδια των αναρίθμητων γηπέδων του γκολφ γύρω από τα ξενοδοχεία!

 

Εγκατέλειψα την πόλη ένα πρωινό. Ήθελα, για να είμαι ειλικρινής, να επισκεφτώ όμως μια διπλανή πόλη του Μεξικού, λίγη ώρα δρόμο νότια από την Tucson. Με απέτρεψαν οι άνθρωποι εκεί λόγω των πολλών προβλημάτων που έχουν να κάνουν βασικά  με την αυξημένη εγκληματικότητα της περιοχής. Όπως μου εξήγησαν πολλοί μεξικάνοι, κάποιες χιλιάδες,  μπαίνουν απ’ τα σύνορα στην πόλη παρανόμως βέβαια, και η περιοχή δεν θεωρείται ιδιαιτέρως ασφαλής! Τα συνήθη ημερομίσθια που τους δίνουν οι ντόπιοι για ολοήμερη εργασία, δεκαπέντε δολάρια, κι αυτό κάτι μου θύμισε. Απολάμβανα την αεροπορική διαδρομή πάνω απ’ τις ξέρες, τις ερήμους της περιοχής και συζητώντας με μια καθηγήτρια του εκεί πανεπιστημίου για τη σχέση που μπορεί να έχει το μέγεθος μιας πόλης με την αίγλη του πανεπιστημίου της. Κάπου διαφωνούσαμε, κάπου συμφωνούσαμε, έως ότου προσγειωθήκαμε στο πολυσύχναστο αεροδρόμιο του Ντένβερ στο Κολοράντο.

 

Στην πτήση επιστροφής, λίγες μέρες αργότερα, προς τη γηραιά ήπειρο, ξαναβλέπω πάλι μερικούς Αμερικανούς άντρες, με το ίδιο βιβλίο που προανέφερα στην αρχή.  Όταν γύρισα στην Ελλάδα, το αγόρασα σε μετάφραση, παρά την όχι ιδιαίτερη αδυναμία μου σε σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς και το διάβασα σχεδόν αυθημερόν, περισσότερο από περιέργεια! Ένα βιβλίο μπέστ-σέλερ για πολλές χώρες, ενός πολυγραφότατου και  πολυδιαβασμένου σε όλο τον κόσμο συγγραφέα, υποψήφιο πολλές φορές, ακόμα και φέτος, για την ανώτατη διάκριση όπως αυτή καθορίζεται από τους σχετικούς διεθνείς λογοτεχνικούς κύκλους  σήμερα, αλλά για μένα ένα βιβλίο ανίκανο να σου δώσει αυτό που ήθελε, αυτό που είχε σκοπό, ένα βιβλίο ρηχό, χωρίς δύναμη και βάθος περιγραφής των αισθημάτων των ατόμων, των  κινήτρων του πρωταγωνιστή του, ενός συνηθισμένου άντρα που αναπολεί τη ζωή του, τις γυναίκες της ζωής του, τα παιδιά του, τα προβλήματα της υγείας του, και με ότι συνεπάγονται όλα αυτά. Για το τώρα και το αύριο. Για τον ίδιο και τους γύρω του. Για τον απολογισμό της ζωής του. Για το χτες.  Για το εάν έφταιξε και που. Για το εάν μπορούσε τώρα να διορθώσει κάτι.

Έχουν γραφτεί και στη χώρα μας και σε άλλες χώρες βιβλία με το ίδιο αντικείμενο σίγουρα καλύτερα!

 

Σχόλια (1)

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή