Συζητώντας με τον Λάμπρο: Η εθνική απέθανε, ζήτω η εθνική Reviewed by Momizat on . Σημεία και σκόρπιες σκέψεις μετά τον αποκλεισμό της ελληνικής ομάδας από τους «8» του μουντιάλ 2014. 1. Η ομάδα έπαιξε χειρότερα από τον αγώνα με την Ακτή, αλλά Σημεία και σκόρπιες σκέψεις μετά τον αποκλεισμό της ελληνικής ομάδας από τους «8» του μουντιάλ 2014. 1. Η ομάδα έπαιξε χειρότερα από τον αγώνα με την Ακτή, αλλά Rating: 0

Συζητώντας με τον Λάμπρο: Η εθνική απέθανε, ζήτω η εθνική

Συζητώντας με τον Λάμπρο: Η εθνική απέθανε, ζήτω η εθνική

Σημεία και σκόρπιες σκέψεις μετά τον αποκλεισμό της ελληνικής ομάδας από τους «8» του μουντιάλ 2014.

1. Η ομάδα έπαιξε χειρότερα από τον αγώνα με την Ακτή, αλλά όχι άσχημα. Δεν έτρεξε, διότι δεν γινόταν με μια τέτοια ομάδα, σαν την Κόστα Ρίκα. Το παιχνίδι ήταν «κλειστό», αλλά η ελληνική ομάδα δεν είχε την ίδια φρεσκάδα.
2. Οι κινήσεις του Σάντος ήταν γενικώς σωστές, εκτός από την αντικατάσταση του Σαλπιγγίδη. Εκεί η ομάδα έχασε τον συνεκτικό της ιστό, αφού δεν είχε ορθολογική ανάπτυξη και ακολούθησε το γνωστό παιχνίδι με τις γιόμες. Από την άλλη, ο Σάντος έπρεπ να το χτυπήσει το ματς. Αν ήταν… μάντης και είχε προβλέψει την κόκκινη, θα έπαιζε κανονικά η ομάδα και θα ήμασταν ακόμη στις πλατείες.

3. Να δούμε τώρα, μετά τη φυγή Καραγκούνη, ποιος θα κερδίζει φάουλ… Εκτός αν δημιούργησε σχολή

4. Ευτυχώς που ο Κατσουράνης συμμάζεψε την ομάδα στα μετόπισθεν. Ισως χρειαζόταν να μπει νωρίτερα, αν και  κουρασμένος, με λίγη βοήθεια στο επιθετικό παιχνίδι.

5. Η ελληνική ομάδα δεν είναι καλύτερη από την Ισπανία, την Ιταλία, την Αγγλία. Ηταν, όμως, πιο ομάδα, πιο διψασμένη, πιο σοβαρή. Οι Ισπανοί είχαν βαρεθεί πριν πάνε Βραζιλία, οι Ιταλοί περίμεναν τα πάντα από τον Πίρλο και οι Αγγλοι, ως γνωστόν, δεν ξέρουν σύγχρονο ποδόσφαιρο…

6. Η ελληνική ομάδα, δεν ήταν χειρότερη από την Κόστα Ρίκα. Απλώς, ήταν πιο άτυχη, αλλά και λιγότερη συστηματική στην επίθεση. Ουσιαστικά, αντιμετώπιζε τον… εαυτό της, το 2004, αλλά από την αντίθετη πλευρά. Θυμηθείτε, για παράδειγμα, τον ημιτελικό Ελλάδα – Τσεχία.
7. Αν άκουγαν οι προπονητές σαν τον Σάντος, διάφορους τυχάρπαστους που κάνουν πλάκα στο φέιςμπουκ και το παίζουν σοβαροί αναλυτές (με το θέμα Κατσουράνη), η Ελλάδα δεν θα κέρδιζε ούτε το Λιχτενστάιν. Με το ζόρι να το κάναμε ντέρμπι…
8. Ευτυχώς, ο Ρεχάγκελ και ο Σάντος, πέρασαν στην ελληνική ομάδα το στυλ «τείχος και ταλέντο στην επίθεση, μαζί με τύχη». Δεμένο σύνολο, φιλικές σχέσεις, πρώτος στόχος η εθνική, λεφτά κανονικά, όλα αυτά συνετέλεσαν στη δημιουργία μιας ομάδας που επί 11 χρόνια (2003 -2014) ήταν η κρυφή και πεταχτή φιλεναδίτσα, αντί της επίσημης αγαπημένης (της εθνικής μπάσκετ ντε!).
9. Επί 11 χρόνια, με μία μόνο αποτυχία, η ομάδα πέρασε σε άλλη φιλοσοφία. Τώρα ήρθε ο καιρός να αλλάξει και αυτή, να περάσει σε άλλο στάδιο. Αυτό της ολοκληρωτικής καταξίωσης. Που ξεκίνησε από το μουντιάλ της μακρινής Βραζιλίας. Η είσοδος στους «16», στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο σημαίνει πλέον, έναν «σοβαρό και σκληρό αντίπαλο». Καιρός να περάσει στο «πολύ σοβαρό» αντίπαλο.

10. Η μισή ομάδα, δηλαδή οι Καραγκούνης (37), Κατσουράνης (35), Σαλπιγγίδης (33), μαζί με τους «επικίνδυνους» από άποψη ηλικίας Σαμαρά (29), Τοροσίδη (29) Χολέβα (30) από τους βασικούς και Γκέκα (από όσους έπαιξαν), χρειάζονται αντικαταστάτες. Οι τρεις πρώτοι και ο Λαρισαίος λένε αντίο, οι υπόλοιποι αντέχουν να παίξουν σοβαρό ποδόσφαιρο, μόνο μέχρι το επόμενο Euro. Για το επόμενο μουντιάλ θα πρέπει να βρεθούν οι αλλαγές τους. Ουσιαστικά, η ομάδα θα πρέπει να «διώξει» ακόμη και τους Μόρα (33 ετών), Βύντρα (33), ενώ ο Τζιόλης ίσως παίζει καμιά φορά αλλαγή στον Σάμαρη.
9. Η επόμενη εθνική θα είναι κάπως έτσι:
Καρνέζης (αν και ο Καπίνο έχει όλο το μέλλον μπροστά του)

Τοροσίδης

Χολέβας

Σωκράτης

Μανωλάς

Σάμαρης

Μανιάτης

Κονέ

Φετφατζίδης

Λάζαρος
Μήτρογλου

Αλλαγές θα είναι οι Ταχτσίδης, Φορτούνης, Καρέλης (;), Σαμαράς, Αθανασιάδης (ο Κλάους). Φυσικά, θα γίνονται εναλλαγές μεταξύ αυτών.
Ερωτηματικό οι δύο Παπαδόπουλοι (Κυριάκος και Αβραάμ), αλλά σε αυτές τις θέσεις έχουμε πλήθος παικτών.

10. Αν ο Ρανιέρι ακολουθήσει τη γνωστή ιταλική τακτική των δύο τελευταίων δεκαετιών και το δικό του στυλ, η εθνική θα παίζει κλειστά, με δημιουργία από «δεκάρια» και έξυπνες εκρηκτικές κινήσεις από πίσω. Δηλαδή, μια πολύ σφιχτή άμυνα και ταχύτατοι επιθετικοί, που όμως θα παίρνουν μπαλιές από ένα ή δύο «μυαλά» της ομάδας. Βασικά, θυμηθείτε τη Βαλένθια προ 15ετίας, βάλτε ολίγη από Γιούβε του 2011 και πασπαλίστε με βαλκάνια χαζομαρίτσα. Ε, αυτό θα είναι το στυλ.

11. Ή τουλάχιστον, θα επιχειρηθεί να είναι. Διότι πλέον, από τον Ρανιέρι θα ζητηθούν, εκτός από μια καλή παρουσία στο επόμενο Euro, πρόκριση και τουλάχιστον δεκαεξάδα στη Ρωσία, το 2018. αυτό θέλουν από τον Ιταλό: Διάκριση στις αρκούδες…
11. Ταπεινή άποψη: η ελληνική ομάδα μπορεί να ακολουθήσει στυλ κοντά στα γρήγορα των ανατολικών χωρών. Η Δυναμό Κιέβου, με ταχύτητα και εκρηκτικότητα και από τα άκρα, σε συνδυασμό με σφιχτή ιταλικού τύπου άμυνα, είναι τα στυλ που πλέον μπορούν να συνενωθούν στην ελληνική ομάδα. Αν παρατηρήσετε λίγο τους νέους παίκτες, που είναι κατά βάση γυμνασμένοι και με γνώση των βασικών του αθλήματος (εδώ φαίνεται η επιρροή του μπάσκετ…), θα δείτε ότι αυτός ο συνδυασμός, έχει μέλλον. Εξάλλου, τα επόμενα χρόνια, όλοι θα θέλουν να μιμηθούν την Ολλανδία του 2014, ανεξαρτήτως αποτελέσματος που αυτή θα φέρει στο τέλος.

 

Θανάσης Μιχαλάκης

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή