Τι έκανες στον πόλεμο παππού; Reviewed by Momizat on . Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σκέφτομαι τον παππού μου. Θέλω να ξαναγίνω παιδί, να κουρνιάσω δίπλα του και να μου ξαναπεί το αληθινό παραμύθι του. Εκείνο με τον πόλεμο Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σκέφτομαι τον παππού μου. Θέλω να ξαναγίνω παιδί, να κουρνιάσω δίπλα του και να μου ξαναπεί το αληθινό παραμύθι του. Εκείνο με τον πόλεμο Rating: 0

Τι έκανες στον πόλεμο παππού;

Τι έκανες στον πόλεμο παππού;

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σκέφτομαι τον παππού μου. Θέλω να ξαναγίνω παιδί, να κουρνιάσω δίπλα του και να μου ξαναπεί το αληθινό παραμύθι του. Εκείνο με τον πόλεμο, τους “κακούς” που ήρθαν να μας υποδουλώσουν με το έτσι θέλω κι εμείς αντισταθήκαμε και τους διώξαμε. Μέχρι που μεγάλωσα τον κέντριζα με την ίδια λαχτάρα, με το ίδιο ερωτηματικό στο βλέμμα: “Τι έκανες στον πόλεμο παππού;”

polixeniΤης Πολυξένης Μαρκούτη

Κλασική φιλόλογος, υποψήφια διδάκτωρ ΑΠΘ

 Εκείνος, σεμνός και συγκρατημένος, μου απαντούσε με ένα αχνό μειδίαμα: “Ε, αυτά κορίτσι μου είναι παλιές ιστορίες, τι τα θες…”. Η επιμονή μου όμως έκαμπτε τις αντιστάσεις του και για τις επόμενες ώρες βυθιζόμουν σε έναν κόσμο μυθιστορηματικό. Με την απαράμιλλη, καθηλωτική του αφήγηση (αν είχε κάνει σπουδές φιλολογικές, θα έπαιρνα όρκο ότι έπαιζε την αφηγηματολογία στα δάχτυλα) ζωντάνευε μπροστά μου μάχες, Κατοχή, Αντίσταση, όπως τα έζησε ο ίδιος. Μετά ο ήρωάς μου ξαναγινόταν άνθρωπος, με καληνύχτιζε και αποσυρόταν ήσυχα στα βιβλία του (τον θυμάμαι πάντα να καταβροχθίζει ογκώδεις τόμους βιβλίων με ιστορικό περιεχόμενο)….

Αυτές οι ανεκτίμητες στιγμές δίπλα στον παππού μού ενστάλαξαν την αγάπη για την ανάγνωση, την αφήγηση, τον λόγο (προφορικό και γραπτό), την ιστορία και τις ανθρωπιστικές επιστήμες γενικότερα. Ευθύνονται, εν ολίγοις, για τη σημερινή μου πνευματική συγκρότηση. Κυρίως όμως μου μεταλαμπάδευσαν τη στέρεη πεποίθηση ότι η ιστορική μνήμη είναι το ισχυρότερο αντίδοτο κάθε λαού στη φθορά και την υποδούλωση.
Από εκείνη την εποχή της αθωότητας και των “παραμυθιών” πέρασαν χρόνια, μα οι “κακοί” ξαναγύρισαν. Μόνο που τώρα έχουν άλλη μορφή και άλλα όπλα: τότε τανκς, τώρα banks (κάπου το διάβασα αυτό και μου άρεσε, δεν διεκδικώ την πατρότητα της φράσης). Τότε μυδράλια, κανόνια και οβίδες, τώρα μνημόνια, τρόικες, “ανάπτυξη”, περικοπές, ανεργία, αβεβαιότητα, εξαθλίωση οικονομική και ηθική. Οι προδότες πάντως εξακολουθούν να υπάρχουν. Μόνο που τώρα κυκλοφορούν ασκεπείς και ξεδιάντροποι, όχι με κουκούλες όπως οι κατοχικοί δωσίλογοι. Πείνα δεν έχουμε (τουλάχιστον όχι ακόμη-αν και πληθαίνουν οι clochards που ψάχνουν στα σκουπίδια), ωστόσο πάσχουμε από ασιτία πνευματική. Και οι παππούδες μας δεν ζουν, για να μας οπλίσουν με θάρρος και να μας δείξουν τον δρόμο για να τους πολεμήσουμε…Μα εκείνο που με θλίβει περισσότερο είναι η άγνοια και η λήθη. Αυτές μας έφεραν εδώ, επέτρεψαν στα απομεινάρια της ιδεολογίας του μίσους να αλώσουν τη δημοκρατία, κρύβοντας το απειλητικό τους πρόσωπο πίσω από τη μάσκα του “πατριωτισμού”. Ντρέπομαι, γιατί αποστρέφουμε το βλέμμα από τις θυσίες εκείνων των αφανών ηρώων με τα σημαδεμένα από τις ταλαιπωρίες πρόσωπα και την καρδιά μικρού παιδιού: όσα μας παρέδωσαν εκείνοι με κόπο, εμείς τα καταστρέψαμε. Ό,τι αποκήρυξαν, το ενστερνιστήκαμε. Όσους έδιωξαν, τους υποδεχτήκαμε ως εθνοσωτήρες…
Σε καληνυχτίζω παππού. Φιλώ το χέρι σου, σκύβω, με φιλάς στο μέτωπο και με αποχαιρετάς: “να πας στο καλό”. Τραβώ το δρόμο μου και εύχομαι μέσα μου η ιστορική μνήμη να αποδειχθεί ισχυρότερη από τον χρόνο, που φέρεται σαν το σαράκι: ροκανίζει ανελέητα τα πάντα, δεν πρέπει όμως να κατατρώγει τη μνήμη, την ενοχή και τη συνείδηση…

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή