Χάρτινο το καραβάκι… δέκα χρόνια μετά Reviewed by Momizat on . Ημουν στην Ανδρο για διακοπές. Τότε, όλα ήταν όμορφα. Είχαμε λεφτά. Πηγαίναμε διακοπές. Το νησί είναι πλούσιο και με τα δεδομένα τα σημερινά, το δωμάτιο ήταν πο Ημουν στην Ανδρο για διακοπές. Τότε, όλα ήταν όμορφα. Είχαμε λεφτά. Πηγαίναμε διακοπές. Το νησί είναι πλούσιο και με τα δεδομένα τα σημερινά, το δωμάτιο ήταν πο Rating: 0

Χάρτινο το καραβάκι… δέκα χρόνια μετά

Χάρτινο το καραβάκι… δέκα χρόνια μετά

Ημουν στην Ανδρο για διακοπές. Τότε, όλα ήταν όμορφα.
Είχαμε λεφτά. Πηγαίναμε διακοπές. Το νησί είναι πλούσιο και με τα δεδομένα τα σημερινά, το δωμάτιο ήταν πολύ ακριβό: 60 ευρώ. Αλλά τότε, είχαμε λεφτά.
Το βράδυ, δεν θυμάμαι ποια ώρα ακριβώς, άρχισε το υπερθέαμα.
Ένα μαγικό τρίωρο απόλυτης προσφοράς στη μνήμη και στην ουσία. Στο πνεύμα της ελληνικής προσφοράς στην παγκόσμια σκέψη, με μια διόλου εθνικιστική κραυγή για το «τι ήμασταν». Ένα τρίωρο του Παπαϊωάννου, που καθήλωσε δισεκατομμύρια τηλεθεατές και ακόμη δεν έχει ξεπεραστεί καλλιτεχνικώς και ως προς το ύφος.
Και τηλεφώνησα στον τότε διευθυντή των «Τρικαλινών Νέων», τον Θόδωρο Χαλκιόπουλο, ο οποίος δεν ζει πια. Και του πρότεινα τον τίτλο «ΟΛΥΜΠΙΑ τελετή έναρξης». Διαφώνησε, καθώς είχε βρει ήδη άλλων, τον οποίο δεν θυμάμαι.
Αλλά ήδη, αυτή η τελετή έναρξης, μας σημάδεψε.
Καταγράφτηκε στο συλλογικό μα συνειδητό, ως το ασυνείδητο που θέλαμε. Σαν κάποιος να άνοιξε το μυαλό μας και να ζωγράφισε στο πεδίο και τον αέρα του Ολυμπιακού Σταδίου, όσα οι Ελληνες ήθελαν να ειπωθούν.
Ηταν οι τρεις ώρες που συνόψιζαν έναν σεμνό μικρομεγαλισμό, μια αίσθηση δικαίωσης για όσα μας έπαιρναν κάθε τόσο οι κακοί δυτικοί. Ηταν μια ήρεμη εκδίκηση. Χωρίς βία και πάθος όμως. Απλώς, δείξαμε όσα σκεφτόμασταν.
Και μετά, άρχισαν οι Αγώνες…

oly

Γνωρίσαμε νέα αθλήματα

Ουρλιάξαμε και περηφανευτήκαμε, όταν ΟΛΟ το στάδιο φώναζε ρυθμικά το όνομα του «τραυματία» Κεντέρη

Δεν μάθαμε ποτέ, πόσοι Πακιστανοί σκοτώθηκαν στα έργα

Δεν θυμόμαστε, πόσοι αθλητές πιάστηκαν ντοπαρισμένοι

Δεν ξέρουμε πόσοι ντοπαρίστηκαν

Θυμόμαστε αμυδρά κάποια ονόματα δικών μας ολυμπιονικών

Ζούμε σαν σε όνειρο τις στιγμές «εθνικής υπερηφάνειας»

Αναπολούμε πλούτη και αναγνώριση

Γευτήκαμε μα επιτυχία, που δεν ξέραμε τότε, πόσο στοίχισε

Ακόμη δεν ξέρουμε. Δεν θα μάθουμε
Ξέρουμε όμως ότι τα πληρώνουμε (και) αυτά

Αγοράστηκαν διάφορα απίθανα και πιθανά είδη, «αναγκαία» μας είπαν, για τους αγώνες, όπως τα συστήματα παρακολούθησης

Ο Φοίβος και η Αθηνά ξεθωριάζουν σε κάποιο ντουλάπι, αφού τα τότε πιτσιρίκια, σήμερα παίζουν «+1 και στέλνω» στο facebook

Τα έργα τα Ολυμπιακά, απονεκρώνονται. Η περιουσία μας κείτεται σαν βομβαρδισμένη

Οι τότε ήρωες των Αγώνων δεν βρίσκονται πουθενά
Οι τότε πολιτικοί είναι απόντες. Οι ελάχιστοι παρόντες, πασχίζουν να ας πείσουν ότι και οι Αγώνες και τα Μνημόνια είναι για το καλό μας
Πέρασαν δέκα ολόκληρα χρόνια

Πεινάσαμε, αφού χορτάσαμε με σούσι – το εθνικό μας φαγητό
Κλάψαμε, αφού γελάσαμε με δήθεν αστεία

Ματώσαμε, αφού κάναμε άλλους να ματώνουν στα μπετά

Σνομπάραμε τον φτωχό

Περάσαμε «μεγαλεία» ή μεγαλεία: Euro 2004, Ολυμπιακοί Αγώνες, “Mynumberone”, Ευρωμπάσκετ 2005, νίκη επί των ΗΠΑ το 2006

Και καμένα δάση το 2007

Και Λίμαν Μπράδερς

Αλλά ποιος οσμίζεται; Κανείς. Μόνο τα δάνεια να τρέχουν και «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά»

Κι ο Πύρρος Δήμας, το «παιδί που σήκωνε πέτρες από τη Βόρεια Ηπειρο» είναι βουλευτής που ψηφίζει τα Μνημόνια

Και τον ορρωδούν οι ελληναράδες εντός της Βουλής

Κι εγώ δεν είμαι εσύ πια

Σε φοβάμαι, είμαι κακός απέναντί σου

Εσυ έχεις δουλειά, εγώ όχι. Εσύ φταις για αυτό

Κι οι πολιτικοί φταίνε, αλλά εγώ δεν φταίω που τους ψήφιζα

Δεν ήξερα το 2000, το 2004, το 2007, το 2009

Τίποτε δεν ήξερα

Ούτε καν, ότι τα χρέη θα έρθουν

Γι’ αυτό λοιδωρούσα ως προδότη, όποιον τολμούσε να φέρει παραδείγματα από χρεωκοπίες παλιότερων Ολυμπιάδων

Αλλά δεν ήξερα. Δεν έψαχνα. Οποιος έλεγε κάτι ή έστω τα ψέλλιζε, ήταν βαλτός

Χαλούσε τη μαγεία της «απάλειψης των κατοχικών συνδρόμων» και των «νέων εποχών μετά το τέλος της μεταπολίτευσης»

Φευ!

Δέκα χρόνια μετά, τι μάθαμε;

 

Θανάσης Μιχαλάκης

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή