Όταν οι αρμοί της εξουσίας υπονόμευσαν τον Τσίπρα- του Δημήτρη Παπαθανασίου Reviewed by Momizat on . jimpap17@yahoo.gr   Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στους αρμούς της εξουσίας δεν μπορεί να συγκαλύψει το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχτεί ότι παίζει εδώ και 5 σχ jimpap17@yahoo.gr   Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στους αρμούς της εξουσίας δεν μπορεί να συγκαλύψει το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχτεί ότι παίζει εδώ και 5 σχ Rating: 0

Όταν οι αρμοί της εξουσίας υπονόμευσαν τον Τσίπρα- του Δημήτρη Παπαθανασίου

Όταν οι αρμοί της εξουσίας υπονόμευσαν τον Τσίπρα- του Δημήτρη Παπαθανασίου

jimpap17@yahoo.gr  

Η αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στους αρμούς της εξουσίας δεν μπορεί να συγκαλύψει το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχτεί ότι παίζει εδώ και 5 σχεδόν χρόνια με συστημικούς «κανόνες παιχνιδιού».

Αλλά παρ` όλα αυτά, ακόμα και μετά το 3ο μνημόνιο ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να δηλώνει ότι αναφέρεται σε στρατηγικές ορίζουσες της Αριστεράς και η ΝΔ επιμένει να τον κατηγορεί ως ένα κόμμα που ετοιμάζεται περίπου να ανατρέψει το αστικό σύστημα, την ώρα που τίποτα από τα δύο δεν ισχύει.

Είναι πέρα από εμφανές ότι με αυτό το αφήγημα βολεύονται και οι δύο πολιτικοί χώροι, και η ΝΔ μπορεί να κραδαίνει τον μπαμπούλα του κομμουνισμού σε ένα τμήμα της εκλογικής της βάσης και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διατείνεται στην απογοητευμένη κομματική του βάση «ορίστε μας κατηγορούν ότι είμαστε αριστεροί, άρα δεν τα έχουμε ξεπουλήσει όλα».

Το αφήγημα αυτό επανήλθε στο προσκήνιο μετά την αποστροφή του Αλέξη Τσίπρα ότι την επόμενη φορά που θα έρθει στην εξουσία η δική του «αριστερά» θα ελέγξει όλους τους αρμούς της εξουσίας και την πολεμική που δέχτηκε από τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ ότι αμφισβητεί το Σύνταγμα και επιδιώκει «ολοκληρωτικές πρακτικές». 

Η διάκριση ανάμεσα στην κυβερνητική εξουσία και την πραγματική εξουσία είναι ένας κοινός τόπος της σύγχρονης πολιτικής θεωρίας και όντως στην ιστορία υπάρχουν παραδείγματα κυβερνήσεων της πραγματικής αριστεράς που αντιμετώπισαν αδυσώπητα προβλήματα από τον κρατικό μηχανισμό.

Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε το πλήρωσε με τη ζωή του, όταν ο στρατός, με επικεφαλής τον στρατηγό Πινοσέτ, που μέχρι τότε δήλωνε νομιμόφρων έναντι της εκλεγμένης κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας, έκανε το αιματηρό πραξικόπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1973.

Από την άλλη το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα επέλεξε τη στρατηγική του «Ιστορικού Συμβιβασμού» εν μέρει και επειδή φοβόταν τη δράση των μυστικών υπηρεσιών και τμημάτων του στρατού που είχαν ήδη επεξεργαστεί σχέδια πραξικοπήματος.

Όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με την περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επέλεξε να κάνει κάποιου είδους ρήξη που θα τον έφερνε σε σύγκρουση με τον κρατικό μηχανισμό.

Στο πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης απλώς προσπάθησε να κάνει διαπραγμάτευση και απέφευγε τις μεγάλες τομές. Από τον Ιούλιο του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε τα μνημόνια και σε κανένα βαθμό από εκεί και στο εξής η πολιτική του δεν μπορεί να θεωρηθεί «αντισυστημική».

Ακόμη και οι περιπτώσεις που όντως πολιτικές του ανακόπηκαν από αποφάσεις του δικαστικού μηχανισμού, είχαν να κάνουν με τον τρόπο που δοκίμασε την αντοχή του θεσμικού πλαισίου.

Για παράδειγμα ο «Νόμος Παππά» για τις τηλεοπτικές άδειες κρίθηκε αντισυνταγματικός ως προς πλευρές του, αλλά αυτό ήταν αναμενόμενο καθώς όλοι γνώριζαν ότι δύσκολα θα πέρναγε από το ΣτΕ η εξαίρεση του ΕΣΡ από τη διαδικασία αδειοδότησης.

Έχει πολύ ενδιαφέρον ότι γίνεται μια προσπάθεια στον ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιαστεί μια εικόνα ότι υπονομεύονταν από τη στάση μερίδων του κρατικού μηχανισμού. Το παράδοξο είναι ότι υπήρξαν διάφορες στιγμές όπου την ώρα που υπάλληλοι διαφόρων υπουργείων υπερασπίζονταν πολιτικές που αναλογούσαν στις υποτιθέμενες προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν η κυβέρνηση που «έβαζε φρένο».

Το πρόβλημα ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε λίγες περιπτώσεις προσπάθησε να εφαρμόσει πολιτικές που θα θεωρούνταν αριστερές. Τις περισσότερες φορές στηριζόταν στην υποστήριξη των δημοσίων υπαλλήλων για να περνάει επιθετικές μνημονιακές πολιτικές.

Για να μην αναφέρω το γεγονός ότι χάθηκε μια ευκαιρία για τομές που θα επέτρεπαν μεγαλύτερη διαφάνεια και θωράκιση απέναντι στα φαινόμενα διαπλοκής και μαύρου πολιτικού χρήματος, έτσι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην υπόθεση Novartis αντί για τη διερεύνηση ενός πραγματικού σκανδάλου κυριάρχησε η λογική της άντλησης άμεσου κομματικού οφέλους.

Στην πραγματικότητα, ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει μια εικόνα αντιστάσεων του κρατικού μηχανισμού, ακριβώς γιατί χρειάζεται να βρει ένα ακόμη άλλοθι ως προς το γεγονός ότι εφάρμοσε μια πολιτική που ήταν η ακριβώς αντίθετη από αυτή που υποτίθεται ότι πρέσβευε.

Φτιάχνει ένα αφήγημα «αρμών της εξουσίας» που εμπόδισαν την εφαρμογή αριστερών πολιτικών, για να μην χρειαστεί να δώσει μια πειστική εξήγηση για το γεγονός ότι με περισσή ευκολία πέρασε στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Όσο για την υπόσχεσή του ότι την επόμενη φορά οι ΣΥΡΙΖΑίοι θα ελέγξουν τους αρμούς της εξουσίας, το πιο πιθανό είναι πως απλώς θα αποδειχτεί ότι εάν επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, απλώς θα είναι πολύ πιο προσαρμοσμένος σε αυτούς.

(Η ιστοσελίδα ΤΡΙΚΚΗPRESS φιλοξενεί, αλλά δεν δεσμεύεται απαραίτητα από τα όσα διατυπώνει η στήλη και για αυτό παρέχει στους αναγνώστες της τη δυνατότητα αντίκρουσης και σχολιασμού των απόψεων που εκφράζονται εδώ.)

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή