Eνας και Αδαμάντι(ν)ος Reviewed by Momizat on .   Από σχολιαρόπαιδα , πότε με την μπάλα , πότε με το κολύμπι στις παραλίες του Αγιαμονιώτη… Κατά την εφηβεία και την ενηλικίωση στην ίδια περπατησιά , πολί   Από σχολιαρόπαιδα , πότε με την μπάλα , πότε με το κολύμπι στις παραλίες του Αγιαμονιώτη… Κατά την εφηβεία και την ενηλικίωση στην ίδια περπατησιά , πολί Rating: 0

Eνας και Αδαμάντι(ν)ος

Eνας και Αδαμάντι(ν)ος

 

Από σχολιαρόπαιδα , πότε με την μπάλα , πότε με το κολύμπι στις παραλίες του Αγιαμονιώτη… Κατά την εφηβεία και την ενηλικίωση στην ίδια περπατησιά , πολίτες της ίδιας πόλης…Γείτονες της ίδιας συνοικίας . Σαραγιώτες . Εκείνος μερικές τάξεις μεγαλύτερος , αλλά ακμαιότερος . Δεν γέρασε ποτέ .

padiotiΜετρούσαμε τις εποχές που περνούσαν από πάνω μας , σαν εικόνες , από τα παλιά … Ο χρόνος , πανδαμάτωρ αλλά και αδιάκριτος , αφήνει τα ανεξίτηλα σημάδια του στις μορφές των ανθρώπων . Μας τσαλακώνει . Κάθε μέρα , μας τραβάει όλο και περισσότερο προς το τέλος μας .

Από παιδί έμαθε πώς να πιάνουν τα χέρια του τα ξύλα τ΄ απελέκητα και να τα μεταμορφώνουν στα καλύτερα στολίδια του σπιτιού . Μαθήτευσε στην επιχείρηση που είχε στήσει ο πατέρας του με έναν δικό του άνθρωπο ως συνέταιρο . Έπιπλα , «Κισκίνης-Πρεμέτης» σε ένα υπόγειο στα «καμένα» , στην κεντρική πλατεία που την λέγαμε και «Αμερικανών» ενώ από την δεκαετία του ΄80 μετονομάστηκε σε «Ηρώων Πολυτεχνείου», κάτω από το Εστιατόριο του Παύλη…

Λίγο αργότερα και μετά την κοντή στρατιωτική θητεία , καθότι παιδί πολύτεκνης οικογένειας δοκίμασε τις νεανικές του δυνάμεις , μόνος του , εκεί , λίγο πάνω από τον ΟΤΕ , επί της 25ης Μαρτίου . Στο υπόγειο το εργαστήριο , στο ισόγειο η έκθεση «Επίπλων» . Αργότερα μπήκαν στην τέχνη και τα αδέλφια του και όλοι μαζί μετοίκησαν στην Φλεγίου .

Μετά τον κάματο της ημέρας και στην υπόγεια σχολή επίπλου κατά την βραδινή σχόλη ακούγονταν οι νότες από την κιθάρα του Τάκη (και αυτός έφυγε νωρίς) ….Οι μελωδίες από τον «Άγιο Φεβρουάριο» του Δήμου Μούτση που τον τραγουδούσε , ο δικός μας Μητσάρας και για τους άλλους , Μητροπάνος , έφταναν μέχρι την πλατεία . Άλλοτε , τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε . Το χάσαμε το πλοίο της γραμμής .

Ήρθε η μεταπολίτευση και μπήκαμε στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία . Δίκαια . Για όλους , όχι για λίγους . Έφευγαν τα χρόνια , φεύγαμε κι εμείς … Άλλαξαν οι ρούγες της ζωής… Από εδώ ο ένας , από ΄κεί ο άλλος . Ο καθένας στον δρόμο του .

Στις δημοτικές εκλογές ανταμώναμε στο στέκι των Σαραγίων , στις «Ακακίες» για να συζητήσουμε τις χαμένες ευκαιρίες ή ακόμα και τις νέες που διακρίνονταν τάχα στο μακρινό και απροσδιόριστο μέλλον .

Τελευταία πολιτική συνάντηση ήταν στις εκλογές του 2012 , τότε που πήγαμε στις κάλπες , μέσα σε ένα μήνα , δυο φορές , Μάϊο και Ιούνιο, γιατί στην πρώτη έπρεπε , λέει , να ξεθυμάνει ο λαϊκός θυμός και μετά , στην δεύτερη , θα αποφασίζαμε ποιος και πως θα μας κυβερνήσει . Εκείνος και πάλι παρών στο κομματικό καθήκον . Στις τόσες φορές και για μια φορά ακόμα , εκλογικός αντιπρόσωπος του Κόμματος , ενώ η ταπεινότης μου υποστήριζε , άλλο κόμμα , «μικρό» , πολύ μικρό , ούτε καν Κοινοβουλευτικό , η κονκάρδα στο πέτο μου δεν άφηνε περιθώρια υποθέσεων…

Ξαφνιάστηκε. Δεν το περίμενε , από ΄μένα . Με πλησίασε , έσπασε ένα χαμόγελο και έθεσε το ερώτημα : κι εσύ , Νίκο ;

– Κι εγώ , Μάκη .

– Μα !!!

– Δεν έχει μα , Μάκη . Σε γνωρίζω παιδιόθεν . Σε θυμάμαι από Κνίτη , από τότε που αγωνιζόμασταν να διαδώσουμε τις απόψεις του Κόμματος πουλώντας στις γειτονιές ακόμα και «Ριζοσπάστη» αλλά και τον «Οδηγητή» . Θυμάσαι τον Χαρίλαο που μας είχε βάλει ως κομματικό καθήκον να ανεβάσουμε το κόμμα στο 17% . Θυμάσαι ; Εμείς μπορεί να θέλαμε , Μάκη , αλλά δεν ήθελε όμως ο τελικός κριτής , ο λαός .

Εσύ , ρε φίλε , έτσι και είχες γεννηθεί το ΄18 , είναι βέβαιο ότι θα ήσουν από τα ιδρυτικά μέλη του Σ.Ε.Κ.Ε. Τώρα θα κόντευες 100 χρόνια Κομμουνιστής .

Ήρθε το χαμόγελο στα χείλη του . Φώτισαν τα θαλασσινά του μάτια και σαν κόμπος έφτασε στο στόμα του : και ο Σοσιαλισμός , Νίκο ;

– Ποιος Σοσιαλισμός , ρε φίλε , βλέπεις εσύ να θέλει κανείς τον Σοσιαλισμό ; Hκοινωνία δεν θέλει πολίτευμα που να μοιάζει με τα μούτρα μου αλλά ούτε και με τα μούτρα σου . Όπως δεν θέλει να ακούει για Φιλελεύθερες απόψεις άλλο τόσο δεν θέλει να ακούει και για Κομμουνιστικές . Θέλει πολίτευμα σαν τα μούτρα της …Το «μαζί τα τρώμε» είναι το καλύτερό της και ας είναι η αιτία της καταστροφής της . Η κοινωνία μας ρε φίλε είναι ένα πράμα σαν τον αλκοολικό , σαν τον νικοτινομανή , που ενώ γνωρίζει ότι οι κακές συνήθειές του θα τον στείλουν στον αγύριστο ωστόσο δεν λέει να ξεκόψει από αυτές …Δεν κουνάει ρούπι από την πολιτική θέση της . Θέλει να έχει αλησβερίσι με το σύστημα που κάθε μέρα διαολοστέλνει . Δως μου , να σου δώσω . Πολιτική συναλλαγή , με αντίκρισμα .

Και μετά δεν μου λες ; Η κοινωνία δεν ήταν αυτή που δεν ήθελε να πάει με τον Κομμουνισμό του Χαρίλαου γιατί της ταίριαζε περισσότερο ο Σκανδιναβικός Σοσιαλισμός του Ανδρέα ;

Δεν βλέπεις , τι γίνεται ακόμα και σήμερα…Όσο , ο Αλέξης μιμείται τον Ανδρέα , το 3% γίνεται 23% και μεθαύριο το κόμμα που μετά βίας ακουμπούσε το εκλογικό όριο της εισόδου στη Βουλή θα γίνει Κυβέρνηση . Έχεις την εντύπωση ότι όλοι αυτοί που μετοικήσανε κομματικά θέλουν τον Σοσιαλισμό ή μήπως να επαναφέρουν το σύστημα των Φωτοπουλαίων .

Έλαμψε ξανά το πρόσωπό του . Χαμογέλασε , έδινε πάντα άσπρο δόντι στον συνομιλητή του , ακόμα και όταν διαφωνούσε μαζί του . Δεν ξαναμίλησε…

Ξανανταμώσαμε , μετά ένα χρόνο… Το θυμάμαι σαν τώρα . Ήταν δυο μέρες μετά το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου , που στα βλαχοχώρια το γλεντάνε σαν Πάσχα του Καλοκαιριού . 17 Αυγούστου 2013 , πρωί , λίγο μετά τις δέκα και προς έντεκα , στο χωριό της συζύγου του , της Αριστέας , την Αθαμανία Ασπροποτάμου που την είχε κάνει και δική του πατρίδα . Είδε κόσμο να κατεβαίνει από το βουνό προς το μεσοχώρι και βγήκε με τις πιζάμες να μας υποδεχτεί .

Ο Μάκης (!) , με πιζάμες (;) και ισχνός (!)…και ωχρός (!) . Απόρησα .

Χριστέ μου , που είναι η φρεσκάδα του Αδαμάντιου , έτσι τον αποκαλούσα , όχι μόνο γιατί ήταν το βαφτιστικό του αλλά περισσότερο γιατί ήθελα να έχει την μακροημέρευση του συνονόματου Αδαμάντιου Πεπελάση , που στα 90 του , παίρνει σβάρνα τις πόλεις και τα χωριά και μιλάει για την στιχουργική του φίλου του , Λευτέρη Παπαδόπουλου . Ήθελα να φύγει στα βαθιά γεράματα , γιατί μέχρι τότε , θα ήταν χρήσιμος . Δεν βρίσκεις παντού χαμογελαστά πρόσωπα . Ο Μάκης δεν ήταν μόνο ο αγωνιστής με το χαμόγελο αλλά είχε και τον τρόπο να το μοιράζει . Πάντα και παντού .

Δεν αποκάλυψα την απορία μου , δεν χρειάστηκε να του μιλήσω . Ήρθε πάλι κοντά μου (όπως τότε , στο εκλογικό κέντρο) και μου ψιθύρισε στο αυτί : «…μόλις βγήκα από ένα δύσκολο χειρουργείο , αλλά το παλεύω…» . Καθώς απομακρύνονταν από κοντά μου είδα ξανά την γνώριμη ζωγραφιά στο μούτρο του . Όλα, πάνω του, σαν γιορτή , σαν ένα μικρό πανηγύρι… Έκανε προς τους άλλους που κατέβαιναν από το βουνό . Ένας Σαρμανιώτης , υποδέχονταν τους Γαρδικιώτες πεζοπόρους/ορειβάτες στην Μουτσιάρα .

Δεν ξανανταμώσαμε.

Μάθαινα από τους δικούς του για τον αγώνα της ζωής του . Αυτόν τον άνισο . Που απέναντί σου δεν βρίσκεται ο πολιτικός αντίπαλος αλλά εκείνος ο αμείλικτος δρεπανιφόρος που μπροστά του όλοι μοιάζουμε μικροί και αδύναμοι…

Πριν σαράντα μέρες είδα ξανά την εικόνα του σε φωτογραφία του τελευταίου αγγελτηρίου της ζωής του και νομίζω ότι και πάλι το βλέμμα του ήταν καρφωμένο εκεί μακριά , στον ιδεολογικό του ορίζοντα . Στο Ιδανικό του . Αυτή η ανακοίνωση με το μαύρο πλαίσιο που μετά το Αδαμάντιος Κισκίνης , ετών 64 , έγραφε πως ακόμα και η κηδεία του μπορεί να είναι μια πρόσοδος για το Κόμμα .

Στο κάτω μέρος , όπως λέγαμε παλιά , στην ούγια , άφηνε την τελευταία παρακαταθήκη του : «Αντί στεφάνων , τα χρήματα να δοθούν στο Κ.Κ.Ε.».

 

Νίκος Γ. Παδιώτης

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή