Αλλοτριωμένα μυαλά, κοντή μνήμη… Reviewed by Momizat on . Αφορμή για τον τίτλο στάθηκε η πριν από μερικές μέρες πορεία ενάντια στην καταστολή που εφαρμόζει το κράτος μπαμπούλας, τη βία της αστυνομίας, της φίμωσης, και Αφορμή για τον τίτλο στάθηκε η πριν από μερικές μέρες πορεία ενάντια στην καταστολή που εφαρμόζει το κράτος μπαμπούλας, τη βία της αστυνομίας, της φίμωσης, και Rating: 0

Αλλοτριωμένα μυαλά, κοντή μνήμη…

Αλλοτριωμένα μυαλά, κοντή μνήμη…

Αφορμή για τον τίτλο στάθηκε η πριν από μερικές μέρες πορεία ενάντια στην καταστολή που εφαρμόζει το κράτος μπαμπούλας, τη βία της αστυνομίας, της φίμωσης, και της ληστρικής εκμετάλλευσης της εξαθλιωμένης όπως μας την κατάντησαν, και συνεχίζουν ζωής μας. Τελικά το κρύο δεν έχει άμεση επίδραση μόνο στο σώμα αλλά πόσο μάλλον στο πάγωμα της σκέψης γιατί δεν εξηγείται αλλιώς η μικρή συμμετοχή της πορείας στην μνήμη του Αλέξη που έπεσε από το μακρύ χέρι του κράτους, και κατ’ επέκταση πορεία -αφορμή για να διεκδικήσουμε να ανατρέψουμε ένα σύστημα που καταδυναστεύει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στον κόσμο καθώς οι πολιτικές τους είναι παντού ίδιες…να αφανίσουν κάθε τι το οποίο είναι αντίθετο με τα ανθρωποφάγα (καπιταλιστικά) συμφέροντά τους. Πολλοί προτιμήσανε τη χριστουγεννιάτικη βόλτα ξεχνώντας τόσο γρήγορα ή ακόμα χειρότερο αδιαφορώντας για γεγονότα που επαναλαμβάνονται με θύματά του  ανθρώπους που αντιστέκονται που παλεύουν για μια πιο ελεύθερη και ανεξάρτητη κοινωνία και εννοώ τη βία που χρησιμοποιεί κάθε φορά το δουλοπρεπές κράτος με τις δυνάμεις καταστολής του σε κάθε αγώνα ενάντια στα συμφέροντα των αφεντικών τους. Ξεχάσαμε τι πάει να πει  προσφορά από άνθρωπο σε άνθρωπο χωρίς διακρίσεις αφού βέβαια πρώτα μας πότισαν με φόβο πως για όλα φταίνε οι ξένοι μετανάστες. Οι περισσότεροι απωλέσαμε κάθε έννοια της αξιοπρέπειας κάθε σεβασμό στα ανθρώπινα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματά μας δεχόμαστε συνεχώς βίαιες κρατικές επιθέσεις με την υφαρπαγή σπιτιών με το έτσι θέλω, ξεχάσαμε περικοπές σε μισθούς και συντάξεις πείνας, ξεχάσαμε τα ανεξέλεγκτα ωράρια εργασίας παρέχοντας άθλιες συνθήκες σε εργαζόμενους στο όνομα της καπιταλιστικής τους κρίσης, ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις ελεύθερα…ξεχάσαμε να ζούμε…Ξεχάσαμε να δημιουργούμε…ξεχάσαμε ήδη πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν από το κρύο με κομμένο το ρεύμα αλλά αυτό που δεν ξεχνάμε και το λέμε με την πρώτη ευκαιρία είναι το δε βαριέσαι και το ωχ αδερφέ. Εμείς ήμασταν εκεί μικρός ο αριθμός μεγάλος ο παλμός κάτι είναι κι αυτό είναι προτιμότερο τελικά λίγοι και με φωνή παρά πολλοί και βουβοί… Κλείνω με λίγα λόγια του Νίκου Καρούζου:

«θα ‘θελα λίγο δυναμίτη θα ‘θελα μιαν έκρηξη

που θα σκορπίσει το χειρότερο θάνατo στα βολέματά σας»

Νίκος Καρούζος

 

Θ.Π.

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή