Πριν περίπου δέκα χρόνια μια παρέα Αθηναίων με καταγωγή από το Συρράκο Ιωαννίνων, γοητευμένοι από το βιβλίο του μεγάλου λαογράφου Αλέξανδρου Κ Χατζηγάκη(1960-66), αποφάσισαν να περάσουν το δεκαπενταύγουστο στο Γαρδίκι Aσπροποτάμου.
Έντρομοι αφηγούνταν την επομένη σε ομήγυρη ακαδημαϊκών που είχαν καταλύσει στα Τρίκαλα, για τη πρωτοφανή ιστορική αμνησία των κατοίκων και την απόλυτη καταστροφή της πολιτιστικής – αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και παράδοσης του χωριού.
Ουδείς γνώριζε ποιος ήταν ο Σπ. Ματσούκας, ο Καραβίδας, ο Χρ. Στεργιόπουλος η ο Νικ. Γαρδικιώτης.
Ελάχιστα παλαιά αρχοντικά είχαν απομείνει και εις μάτην έψαξαν να βρουν το θρυλικό νερόμυλο στο Μουτσιαρίτη ποταμό(φωτο), το ξύλινο γεφύρι στην ίδια θέση, ενώ το εκκλησάκι – τάμα(φωτο) των πολεμιστών και το λαξευμένο στο βράχο μονοπάτι που οδηγούσε στην είσοδο του χωριού, παρουσίαζαν άθλια εικόνα.
Τα παραπάνω γεγονότα θυμήθηκα πρόσφατα όταν ο υποψήφιος Βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ και γνωστός αρχιτέκτονας κ. Σωτήριος Μπλέτσας μου ανακοίνωσε, ότι προσφέρεται να συντάξει αφιλοκερδώς τις μελέτες αναστύλωσης του νερόμυλου του Γαρδικίου, που έχει αφεθεί από τους διαχρονικούς ”θεματοφύλακες” της πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού να καταρρεύσει.
Ας ελπίσουμε η πρωτοβουλία αυτή να βρει ευήκοα ώτα στο αρμόδιο Υπουργείο Πολιτισμού και να αποτελέσει το έναυσμα για συλλογική αφύπνιση και απαρχή μιας προσπάθειας να διασωθεί ότι έχει απομείνει από τη λαίλαπα της ιστορικής λήθης.
Κώστας Κουτσονάσιος..
