Στην προσπάθεια μου να περιγράψω τα όσα βιώνουμε σαν κοινωνία, συνειδητοποιώ ότι αυτή την φορά δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις για να χαρακτηρίσω τα αχαρακτήριστα.
Παρ’ ότι ζω σε μια «έξυπνη» πόλη (έτσι έχω ακούσει να πω την αλήθεια) νιώθω παρ’ όλα αυτά ότι δεν βρίσκω τίποτα έξυπνο σε όλη αυτή την παράνοια που ζούμε.
Τα της έξυπνης πόλης, βέβαια δεν είναι της παρούσης είναι όμως ένας καθρέφτης της γενικότερης «εξυπνάδας» αυτών που κυβερνούν τον τόπο μας, εκείνους που εμείς νομιμοποιήσαμε να κυβερνήσουν.
Αυτής της εξυπνάδας που έχει διχάσει τον κόσμο, που τον έχει κάνει να νιώθει ανασφάλεια για το «αύριο», που τον έχει θυμώσει πολύ και τελικά τον έχει οδηγήσει σε ένα ατελείωτο αδιέξοδο.
Και τα αδιέξοδα οδηγούν σε παρεκτροπές, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να λαμβάνεται και πολύ υπ’όψιν από την πολιτική ηγεσία. Προφανώς γιατί γνωρίζει πολύ καλά να τις καταστέλλει.
Και για να επανέλθω στον τίτλο του άρθρου, ένας πρωθυπουργός που έχει φτάσει τους πολίτες μίας χώρας να χωριστούν σε δύο στρατόπεδα, που αντί να διασφαλίσει την ενότητα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, αυτοεξευτελίζεται μέσω επικοινωνιακών παιχνιδιών χρησιμοποιώντας μαριονέτες για την προάσπιση της αυτοεικόνας του και μόνο , αδιαφορώντας (μάλλον δολίως) για τις συνέπειες του κοινωνικού χάους που έχει προκαλέσει και εν τέλει ένας πρωθυπουργός που δεν έχει τα στοιχειώδη αντανακλαστικά για να αντιληφθεί την κοινωνική εκτροπή, έχει αποτύχει παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα και πρωτίστως στο να μπορεί να κάνει τον λαό του να τον (υπ)ακούσει.
Η παρούσα κυβέρνηση βλέπει και γνωρίζει την αποτυχία της και ενώ το γνωρίζει διατηρεί μία τόσο αλαζονική στάση η οποία και την οδηγεί σε θεσμικά έκτροπα καταλύοντας κάθε έννοια ελευθερίας και ατομικών δικαιωμάτων, κινούμενη στα όρια της παράνοιας και εκμεταλλευόμενη την αντιπολιτευτική αποδυναμοποίηση.
Για μένα για παράδειγμα είναι παρανοϊκό να υπακούσω στις οδηγίες μια συνδικαλίστριας ιατρού που δεν έχει καμία σχέση με την επιδημιολογία, λοιμωξιολογία ή κάποια άλλη παρεμφερή ειδικότητα , που χαζογελάει στα κανάλια, και που υποστηρίζει των εμβολιασμό των παιδιών μέσω μειδιαμάτων.
Είναι παρανοϊκό να υπακούσω στις οδηγίες αυτού του κυρίου που τον άκουσα προχθές να παροτρύνει την Εκκλησία (!!!) να πάρει θέση υπέρ των εμβολίων (προφανώς αναγνωρίζοντας πως η δική του επιστημονική ορθότητα, για σοβαρότητα δεν θα μιλήσω, δεν μπορεί να πείσει) αυτού του κυρίου που εν μέσω υστεριών προσπαθεί να καταρρίψει κάθε αντίθετη άποψη. Στον κύριο Βασιλακόπουλο, καθηγητή πνευμονολογίας, αναφέρομαι.
Είναι παρανοϊκό να υπακούσω σ’ έναν πλαστικό χειρούργο , πρόεδρο του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου (βλ.Εξαδάκτυλος) , να μιλάει για εμβολιασμούς, παρενέργειες, κρούσματα κλπ., στον κύριο Καπραβέλο διευθυντή της ΜΕΘ του Παπανικολάου, που κάθε φορά που εμφανίζεται σου κόβεται το οξύγονο από τον τρόμο που σπέρνει.
Για τον κ.Τσιόδρα, καθηγητή λοιμωξιολογίας, το μονό που θα πω είναι ότι έχει βεβαρημένο εμβολιαστικό ιστορικό, και όσο και αν μας τα έλεγε καλά και ήρεμα πέρυσι η αυτοεξορία ή ο αποκλεισμός του (;;;) δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.
Για δημοσιογράφους δεν θα μιλήσω γιατί υποτιμούν από μόνοι τους την ιδιότητα τους μέσω των επιστημονικών θέσεων που παίρνουν προκαλώντας χειρότερη σύγχυση από τους ανωτέρω επιστήμονες, των οποίων την ιδιότητα σέβομαι αλλά για να μπορέσω να τους «ακούσω» ή να τους «υπακούσω» (γιατί σε τέτοια κατάσταση ζούμε, υπακοής-ανυπακοής) θα πρέπει να είναι εξειδικευμένοι στον τομέα τον οποίο υπερασπίζονται.
Και εκείνοι, δεν είναι.
Εξ ου και η σύγχυση, εξ ου και η αντίδραση, εξ ου και η έλλειψη εμπιστοσύνης, εξ ου και από αρνητές του εμβολίου θα φτάσουμε σε αρνητές της επιστήμης με τις γνωστές συνέπειες που κατά καιρούς ακούμε.
Επίσης μου είναι παρανοϊκό να ακούω ότι γέμισαν οι ΜΕΘ, ενώ κάποιες παραμένουν αναξιοποίητες γιατί δεν έχεις εξειδικευμένο προσωπικό, ότι διώχνεις υγειονομικό προσωπικό την στιγμή που η δική σου ομάδα υποστηρίζει ότι μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε πρόβλημα (με 6.000.000 εμβολιασμένους !), ότι η πολιτική εξουσία χρηματοδοτεί την πολιτική της εικόνα και όχι την υγεία των πολιτών για την οποία διατείνεται ότι νοιάζεται, μου είναι παρανοϊκό οι περισσότερες χώρες να έχουν προμηθευτεί θεραπείες και η δική μου χώρα να εμμένει σε εκβιασμούς και απειλές στο όνομα της δημόσιας υγείας, μου είναι παρανοϊκό να σώζουμε χρεωκοπημένες εξοπλιστικές εταιρίες την στιγμή που εμείς είμαστε ήδη χρεωκοπημένοι και η πολιτική εξουσία μιλάει για ανάπτυξη, και γενικά μου είναι παρανοϊκό να υπακούσω σ’ έναν πρωθυπουργό που αποφασίζει να φιμώσει καθετί που χαλάει το προφίλ του και εμφανίζεται βασιλικότερος του βασιλέως.
Το τελευταίο από μόνο του αποδεικνύει ότι μια κυβέρνηση έχει απολέσει προ πολλού την ικανότητα της να εισακούγεται από τον λαό της, πόσο μάλλον να την σέβεται εκείνος.
Η διαχείριση της εξουσίας είναι πιο δύσκολη από την κατάκτηση της.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης οράματος από τους κάθε είδους ηγέτες και τοπάρχες.
Δυστυχώς, όταν υπάρχει έλλειψη οραματιστών όλοι οι δρόμοι της προόδου είναι κλειστοί και οι κοινωνίες σε σύγχυση.
Πολύ καλή και εύστοχη η προσέγγιση σας.
Παναγιώτης Βλάχος