Για την ποίηση και τη γλώσσα μας, διπλή διάκριση για την τρικαλινή ποιήτρια Ελένη Αλεξίου Reviewed by Momizat on . «…σε κατοικεί αυτόχθονη η σκέψη μου…» Το βραβείο «Όμηρος» έλαβε η Τρικαλινή ποιήτρια Ελένη Αλεξίου από την Αμφικτυονία Ελληνισμού για το ποίημά της «Αφού δεν εί «…σε κατοικεί αυτόχθονη η σκέψη μου…» Το βραβείο «Όμηρος» έλαβε η Τρικαλινή ποιήτρια Ελένη Αλεξίου από την Αμφικτυονία Ελληνισμού για το ποίημά της «Αφού δεν εί Rating: 0

Για την ποίηση και τη γλώσσα μας, διπλή διάκριση για την τρικαλινή ποιήτρια Ελένη Αλεξίου

Για την ποίηση και τη γλώσσα μας, διπλή διάκριση για την τρικαλινή ποιήτρια Ελένη Αλεξίου

«…σε κατοικεί αυτόχθονη η σκέψη μου…»

Το βραβείο «Όμηρος» έλαβε η Τρικαλινή ποιήτρια Ελένη Αλεξίου από την Αμφικτυονία Ελληνισμού για το ποίημά της «Αφού δεν είσαι τόπος», με το οποίο συμμετείχε στον Δ’ Διεθνή Διαγωνισμό με θέμα  «Ο Λόγος ο Ελληνικός, φως της οικουμένης». Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Γ’ Συνεδρίου Αμφικτυόνων στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης (3 και 4 Μαΐου 2014).

eleni1 Στο συνέδριο, που είχε θέμα ίδιο με αυτό του ποιητικού διαγωνισμού, συμμετείχαν ως  ομιλητές προσωπικότητες της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως οι Αναστάσιος Μάνθος (Καθηγητής Α.Π.Θ., τ. Πρύτανης), Αντώνης Μπουσμπούκης (Καθηγητής Γλωσσολογίας Α.Π.Θ.), Επαμεινώνδας Φαχαντίδης (Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής Α.Π.Θ.) κ.α. Η Ελένη Αλεξίου συμμετείχε με την εισήγησή της «Η μουσικότητα της Ελληνικής γλώσσας». Το συνέδριο πλαισιώθηκε από μουσικά και χορωδιακά σχήματα – θεατρικά δρώμενα και με παράλληλη έκθεση έργων ζωγραφικής του Συλλόγου Αποφοίτων Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

Επίσης κατά την διάρκεια του συνεδρίου έγινε και η παρουσίαση του βιβλίου με τα ποιήματα του Δ’ Διεθνή Διαγωνισμού με θέμα  «Ο Λόγος ο Ελληνικός, φως της οικουμένης» και τιμήθηκαν προσωπικότητες και φορείς για την πολιτιστική και κοινωνική τους προσφορά.

Το ποίημα της Ελένης Αλεξίου «Αφού δεν είσαι τόπος», που διακρίθηκε στον διαγωνισμό, μπορεί κανείς να διαβάσει στο ιστολόγιο «Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται» του ποιητή Τόλη Νικηφόρου.

http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/2014/03/blog-post_30.html

 

Απόσπασμα από την εισήγηση «Η μουσικότητα της Ελληνικής γλώσσας» της Ελένης Αλεξίου 

Ο μουσικός ρυθμός, λοιπόν,  ενυπάρχει στην αρχαία ελληνική λέξη αυτοδύναμος, σαν μία ουσία και μάλιστα τόσο άρρηκτα δεμένος με αυτή, ώστε οι σύγχρονοι μουσικολόγοι να αναφέρονται στην αρχαία λέξη ως «σταθερό ηχητικό σώμα».

«Για να κατανοήσει κανείς το ποσοτικό συστατικό σαν γλωσσικό φαινόμενο, θα έπρεπε να διευρύνει τόσο πολύ την αντίληψή του για τη γλώσσα, ώστε να συμπεριλάβει σε αυτή και τον παράγοντα χρόνο», γράφει ο Θρασύβουλος Γ. Γεωργιάδης, κορυφαίος και διεθνώς αναγνωρισμένος έλληνας μουσικολόγος αναδεικνύοντας το βάθος της ρυθμικής στη γλώσσα των αρχαίων.

Ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε πώς περίπου συνέβαινε αυτό. Είναι γνωστό ότι οι συλλαβές ανάλογα με το φωνήεν που περιείχαν διακρίνονταν σε μακρόχρονες και βραχύχρονες. Ω και Η για τις μακρόχρονες, Ο και Ε για τις βραχύχρονες κι ένα σωρό άλλες περιπτώσεις που επέβαλαν σε κάθε συλλαβή να έχει συγκεκριμένη ποσότητα, χρόνο. «Χρόνο συμπληρωμένο», όπως τον χαρακτηρίζει ο Γεωργιάδης, δηλαδή προκαθορισμένο. Χρόνο  που δεν μπορούσε να μεγεθυνθεί ή να συρρικνωθεί, όπως γίνεται με τη δυτική μουσική.

Στη δυτική μουσική οι νότες υφίστανται μόνο σε σχέση η μία με την άλλη. Για να αποκτήσουν οντότητα πρέπει να τις δει κανείς ως μέρος του ευρύτερου συνόλου, μιας νοηματικής μουσικής ενότητας, φράσης, θέματος, μοτίβου. Ακόμη, οι αξίες των φθογγοσήμων (ολόκληρο, τέταρτο, μισό, όγδοο, κτλ) και τα διάφορα σημεία (στιγμή διαρκείας, κορώνα, σύζευξη διαρκείας, ritenuto, staccato κτλ) δίνουν τη δυνατότητα στον συνθέτη να προσαρμόσει στο στίχο τον ρυθμό, να παρατείνει ή να περιορίζει τη διάρκεια μιας συλλαβής.

Αντίθετα, όπως υποστηρίζει ο Γεωργιάδης,  ορθώς και κατ΄εμέ, στην αρχαία ελληνική γλώσσα η δεδομένη διάρκεια των συλλαβών τις καθιστά ανεξάρτητες μονάδες, κλειστές και αδιαπέραστες. Δεν μας επιτρέπουν να αυτοσχεδιάσουμε ρυθμικά. «Δύσκαμπτα σώματα που δεν μπορούν να διασταλούν ή να συσταλούν» είναι οι αρχαίες ελληνικές λέξεις για τον Γεωργιάδη, όπου «κάθε μονάδα, το μακρό ή το βραχύ, γίνεται αντιληπτή σαν αυτοβούλως υφιστάμενη και όχι σαν να έπρεπε να σχηματίσει μια ενότητα με τα προηγούμενα και τα επόμενα».

eleni2 eleni3

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή