Εθνικός Δρυμός Δαδιάς.
Ακούγεται εντελώς ειρωνικός ο χαρακτηρισμός του, ως “προστατευόμενη περιοχή”, εθνικά, ευρωπαϊκά, διεθνώς.
Θλίψη απέραντη και θυμός για την διαρκή ανεπάρκεια της χώρας, έναντι τόσο σημαντικών οικοτόπων.
Πως επιτρέπουμε να συμβαίνουν τέτοια εγκλήματα; Με πόση επιπολαιότητα θέτουμε αυτόν τον αναντικατάστατο πλούτο, στην προστασία ποιών αλήθεια; Με πόση ελαφρότητα δηλώνουμε κάθε φορά στην αρχή του καλοκαιριού, “πλήρη ετοιμότητα”;
Με πόση ευκολία μεταθέτουμε τις ευθύνες μας στην κλιματική αλλαγή! Λες και η κλιματική αλλαγή εμφανίστηκε ξαφνικά μέσ’ το καλοκαίρι και μας αιφνιδίασε! Πνιγώ την φωνή μου, δεν θέλω να γράψω τίποτα, δεν θέλω να σχολιάσω τίποτα όλες αυτές τις μέρες. Η ψυχή μου πονάει. Ότι αγαπώ σε αυτή την χώρα χάνεται. Τα δάση μας γίνονται στάχτη, ερημώνουμε…
Δεν ξέρω αν πονάνε τα δέντρα όταν καίγονται. Δεν ξέρω πόσο πονάνε τα πλάσματα του δάσους. Εκείνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι πως εμείς, οι άνθρωποι, οι κάτοικοι αυτής της χώρας θα πονέσουμε πολύ.
Η κάθε φωτιά, καίει την ζωή μας, πνίγει την ανάσα μας. Και θα τον αξίζουμε αυτόν τον πόνο ολόκληρο και χωρίς επιείκεια.
(Η φωτό από τον εθνικό δρυμό Δαδιάς, είναι του WWF)
