Ένα παλιό παραμύθι λέει… Όταν το δάσος παίρνει φωτιά σχεδόν όλα τα ζώα τρέχουν για να σωθούν. Όλα εκτός από ένα κολιμπρί, το οποίο κουβαλά μια σταγόνα νερό με το ράμφος του και πετάει προς τη φωτιά… ” Μα τι κάνεις; Είσαι τρελό; Δεν θα σβήσεις τη φωτιά με μια στάλα νερό”…του φωνάζουν τα ζώα. “Το ξέρω”, απαντά το μικρόσωμο πουλί που συνεχίζει… “Κάνω όμως αυτό που μου αναλογεί”
© TrikkiPress 2025. Το σύνολο του περιεχομένου μας διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση και απαγορεύεται οποιαδήποτε χρήση του χωρίς έγκριση και δίχως την ένδειξη προέλευσης του.
Μεγάλη συζήτηση η πρόταση “κάνω αυτό που μου αναλογεί”.
Γιατί για να το κάνει κανείς, σημαίνει αρχικά ότι έχει διδαχτεί, έχει μάθει και γνωρίζει τι του αναλογεί.
Γνωρίζοντας τι μας αναλογεί, οι έννοιες ενσυναίσθηση και δικαιοσύνη, έρχονται κατά κάποιο τρόπο αυτόματα.
Όταν γνωρίζεις τι σου αναλογεί, σε δεύτερο χρόνο, μάχεσαι για αυτό, αν το χάσεις το διεκδικείς και δεν είσαι παθητικός δέκτης των όσων σου προσφέρουν.
Προφανώς και δεν έχουμε μάθει τι μας αναλογεί…
Εννοείται πως θα ήμασταν περισσότερο δίκαιοι και διεκδικητικοί και λιγότερο παθητικοί, αν ξέραμε τι μας αναλογεί!!!
Τα παραμύθια ξέρουν… και πάντα τελειώνουν με το ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα…