Κατηγορία: Αναλώσιμος

της Νατάσσας Γρατσάνη

Για σένα που βιάζεσαι να πάρεις την μία ή την άλλη πλευρά, λες και είμαστε σε γήπεδο.

Αλήθεια πότε η ιστορία είχε μία πλευρά?

Για σένα που τρέχεις να φωνάξεις τον έναν «ήρωα» και τον άλλο «εχθρό».

Αλήθεια ποιος είναι τόσο ήρωας που ενώ ο λαός του απειλείται από έναν εισβολέα κάνει επίδειξη ισχύος μπροστά στις κάμερες προκαλώντας την άλλη πλευρά που είναι έτοιμη για όλα με τον πιο κυνικό τρόπο εν μέσω χειροκροτημένων από κάποιους πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου ευρωπαίους ηγέτες?

«Ηγέτες» που για να πάρουν τον λόγο ρωτάνε τον κηδεμόνα τους.

Για σένα που απορρίπτεις κάθε ιστορική πτυχή των γεγονότων που προϋπάρχουν οποιασδήποτε πλευράς και βιάζεσαι να χαρακτηρίσεις τον έναν «τρελό» και τον άλλο απόλυτα σώφρον.

Αλήθεια ποιος είναι τόσο σώφρων που θεωρεί ότι θα δώσει λύση σ’ένα πρόβλημα όταν έχει κατατάξει ήδη την μία πλευρά στην κατηγορία του «μη υγιούς ψυχικά»? Έχεις ήδη αποτύχει στην εξεύρεση στρατηγικής ειρήνης όπως απέτυχες και στην στρατηγική αποτροπής ακριβώς επειδή προτίμησες τον εύκολο δρόμο, αυτόν της υποτίμησης.

Για σένα που επικροτείς την αποστολή αμυντικών όπλων σε μία εμπόλεμη ζώνη ταγμένος υστερικά «στην σωστή πλευρά της ιστορίας».

Αλήθεια ποια είναι τα αμυντικά όπλα? Όλα τα όπλα αφαιρούν ζωές. Και δεν ξέρεις ποιου την ζωή θ’αφαιρέσουν και πως θα χρησιμοποιηθούν. Καθίστασαι απόλυτα συνένοχος σε μία αιματοχυσία. Και απόλυτα συνένοχος σε κάθε δάκρυ που χύνεται.

Για σένα που φωνάζεις ότι αν ήσουν εσύ στην θέση αυτού του λαού, θα περίμενες κάτι αντίστοιχο.

Αλήθεια ποιος λαός θέλει να βρεθεί σε πόλεμο? Ποιος λαός δεν θέλει την ειρήνη? Ποια όπλα έφεραν την ειρήνη?

Για σένα που φωνάζεις ότι οι Ρώσοι δεν μας υπερασπίστηκαν ποτέ.

Αλήθεια πότε μας σημάδεψαν με όπλα? Ιστορικά θα μου πεις.

Ιστορικά μπορεί, ίσως γιατί ήμασταν και τότε με την «σωστή πλευρά της ιστορίας».

Ιστορικά βέβαια σήκωσαν και οι Γερμανοί και οι Ιταλοί και οι Τούρκοι.

Για σένα που θα με χαρακτηρίσεις, Ρωσσόφιλη.

Είμαι φίλη με όλους τους λαούς που δεν σήκωσαν όπλο εναντίον μου και αντίστοιχα με θεωρούν φίλη όσοι δεν σήκωσα και εγώ. Για τους υπόλοιπους επιφυλάσσομαι και δημιουργώ διαύλους επικοινωνίας, όσο δύναται αν θέλω να λέω ότι ανήκω σε μία υπεύθυνη χώρα.

Σημειωτέον ότι, η Ρωσία είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και στήριζε την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από 6.000 σε 12.000 ν.μ. όπως και την λύση του Κυπριακού στα πλαίσια των φηφισμάτων του ΟΗΕ. Και αυτό είναι ένα θέμα που την χώρα μου την αφορά περισσότερο από το αν εγώ, εσύ ή κάποιος άλλος είμαστε Ρωσσόφιλοι ή Ουκρανόφιλοι.

Πόσο φίλος της Ουκρανίας είσαι όταν αντί να στείλεις φαγητό, φάρμακα, νοσηλευτικό προσωπικό, τον Πρωθυπουργό σου στο Κρεμλίνο, στο Κίεβο να λειτουργήσει εξισορροπηστικά, ακόμη και αν είναι αδύνατο, ανέχεσαι να τον ακούς να μιλάει για καλάσνικοφ και αντιαρματικά ενώ ταυτόχρονα θεωρείς τον εαυτό σου Ευρωπαίο?

Για σένα που σήμερα βλέπεις όλα αυτά και σκέφτεσαι, αν μπορείς βέβαια ακόμη να σκέφτεσαι μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, έχεις αναλογιστεί πως τώρα  είναι αυτός ο λαός αναλώσιμος., σήμερα η ζωή αυτού του παιδιού είναι αναλώσιμη και αύριο θα είναι του δικού σου παιδιού, η δική σου ζωή, της μάνας σου και του κάθε δικού σου ανθρώπου.

Γιατί? Γιατί πολύ απλά κάποιοι αποφάσισαν να λειτουργούν μονόπλευρα, αυταρχικά, ζώντας τον μύθο τους, βλέποντας μέχρι εκεί που τους βολεύει να βλέπουν, κοιτάζοντας το πρόβλημα και όχι την λύση, απόλυτα χειρίσιμοι και ταυτόχρονα απόλυτα φοβικοί για να υπερασπιστούν τις ζωές των λαών τους.

Και το πιο φρικτό είναι ότι σε θεωρούν ήδη αναλώσιμο για να σε προστατέψουν.

Κλείνοντας θα πω, πως σήμερα κλαίει αυτό το παιδί.

Και το κάθε δάκρυ του μετράει σαν δάκρυ του δικού σου παιδιού, του δικού μου παιδιού.

Και πριν φανατιστείς και διχαστείς, σκέψου ότι σε μία στιγμή θα γίνεις το ίδιο αναλώσιμος για κάποιον που την χώρα σου την θεωρεί ένα ακόμη πιόνι στην σκακιέρα του.

Αν πάλι δεν θέλεις να γίνεις, πρέπει από την χώρα σου να απαιτείς να συμπεριφέρεται αναλόγως.