Όχι μόνο στα σκουπίδια, αλλά στο “απόπατο” των Τρικάλων η ιστορία του τόπου. Δε θα μπορούσαμε να μείνουμε, φυσικά, απαθείς μπροστά στο δημοσίευμα της ιστοσελίδας σας με τίτλο “Η ιστορία στα σκουπίδια…” γιατί η εικόνα που καταγράφει είναι ντροπιαστική για την ιστορία του λαού των Τρικάλων για προφανείς λόγους που κι εσείς εύστοχα αναφέρετε.
Η ντροπιαστική εικόνα είναι μόνη η κορυφή του παγόβουνου…αν πάμε, όχι και πολυ μακριά απο το κέντρο των Τρικάλων, ανάμεσα σε Αγία Μονή και Αμπελάκια, θα δούμε πως η ιστορία του λαού μας, όχι μόνο για τον κάδο της ανακύκλωσης την εχει η δημοτική αρχή, αλλά για…τον ” απόπατο ” των Τρικαλινών…!!!
Και για να εξηγούμαστε μιλάμε για το Μουσείο Δημήτρη κ Λεγκως Κατσικογιαννη, ενός καλλιτέχνη αγωνιστή του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, της Αντίστασης εναντιον των κατακτητών και του μετέπειτα αντιιμπεριαλιστικού κινήματος όλων των λαών, του λαϊκου κινήματος της χωρας μας.
Εκεί σ’ αυτό το χώρο ( στα πρωην ψυγεία της Αγρεξ— άραγε για να καταψύχονται;;;;) Στεγάζονται πάνω απο 1000 έργα του Δ. Κατσικογιαννη που παρουσιάζουν με μια ιδιαίτερη εικαστική αφήγηση το μεγαλείο του αντιφασιστικού απελευθερωτικού αγωνία, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού ενάντια στην ντόπια πλουτοκρατία και τους Αγγλοαμερικάνους που καταπατουσαν καθε έννοια λαϊκού δικαίου και ανεξαρτησίας, τους μετέπειτα αγώνες για δουλειά και δημοκρατικά δικαιώματα, τον αντιδικτατορικο αγωνα και το Πολυτεχνείο κοκ… δηλαδή όλη την σύγχρονη ιστορία μας….
Ε, λοιπόν αυτό το μεγαλείο τέχνης και λαϊκής ιστορίας βρίσκεται εδώ και δεκαετίες στην άκρη ενός κτιρίου που στεγάζεται η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης ( ΔΕΥΑΤ), ανάμεσα σε παρκαρισμένα βυτία -” αχόρταγους” της Δημοτικής αποχέτευσης, ανάμεσα σε σωρούς με σωληνώσεις ομβρίων και ακαθάρτων, πίσω απο μουχλιασμένους τοίχους και σαπισμένες απο τη σκουριά πόρτες…. Οι εικόνες μιλάνε απο μόνες τους….Δε θα επιτρέψουμε η ιστορία, το μεγαλείο του λαού μας να πάει στον “απόπατο” μιας κατά τ’ άλλα ” έξυπνης πόλης”….. Η συνέχεια προσεχώς…
Τόσο στρατευμένη, κομματική συλλογή έργων, θα έπρεπε να τη διατηρεί και να τη συντηρεί ένα ΚΚ, και όχι ένας Δήμος…Κακώς έγινε τότε η αποδοχή της δωρεάς…
…οκ μεγάλε…εσύ μην πας στο μουσείο με τη στρατευμένη τέχνη….αφού εσύ καλύπτεσε με παρακολούθηση Βουλής και ομιλίας Ζελενσκι – Αζόφ…που είναι “αδέσμευτοι κι αστράτευτοι”…..βρε φίλε….🤗🤗🤗
Οι Δημότες πληρώνουμε για το κομματικό σας μουσείο του 5,3%, οπότε μην μας πουλάτε πνεύμα “εσύ μην πας”, οι κομματικοί υπάλληλοι…
Η πρώτη επίσημη αναφορά στην αποκήρυξή του ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ από το ΚΚΕ καταγράφεται στις 12 Ιουνίου 1945, τέσσερις ημέρες προτού αφήσει την τελευταία του πνοή στη χαράδρα του Φάγγου στη Μεσούντα Αρτας.
Ηταν ένα μονόστηλο στη δεύτερη σελίδα του «Ριζοσπάστη» με το οποίο κατέρρεε και η όποια αυταπάτη έτρεφε ο Αρης, ο οποίος προσέβλεπε στη στήριξη του Ζαχαριάδη που είχε αναλάβει εκ νέου τα ηνία του κόμματος.
Το μονόστηλο αυτό ανέφερε:
«Ο σ. Ζαχαριάδης μας ανεκοίνωσε ότι η ΚΕ του ΚΚΕ, αφού συζήτησε πάνω σε εκθέσεις που ήλθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοικτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Αρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια).
Ο Βελουχιώτης και ύστερα από τη σύναψη της Συμφωνίας της Βάρκιζας συνέχισε τη δράση του.
Η δράση αυτή, που μονάχα την αντίδραση μπορούσε να εξυπηρετήσει, γιατί της έδινε όπλα για να κτυπά το ΚΚΕ, να παραβιάζει τη Συμφωνία της Βάρκιζας και να δικαιολογεί τα εγκλήματά της, δεν επιτρέπει πια καμμιά καθυστέρηση για την ανοιχτή καταγγελία του Αρη Βελουχιώτη».
Στις 16 Ιουνίου 1945, ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την απόφαση της διαγραφής του από το ΚΚΕ:«Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη, ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Σήμερα όμως, σε μία δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του, που μονάχα τον εχθρό ωφελεί».
Ο Δημήτρης Κατσικογιάννης, ζωγράφιζε εμπνεόμενος από τον αγώνα του ελληνικού λαού, ο οποίος γίνεται πηγή αστείρευτης γνώσης και έμπνευσης για τον καλλιτέχνη. Άλλωστε ο ίδιος ο Κατσικογιάννης έλεγε:
«… Δε σκοπεύω να κρεμάσω εκατομμύρια δραχμές στο μουσείο που θα ‘ναι αφιερωμένο στο λαό των Τρικάλων, αλλά μαρτυρίες της βασανισμένης και αγωνιστικής ζωής του λαού μας».
Μάθετε μπαλίτσα … fascismo Gafalos…