Αυτό το επιχείρημα ότι σε λοκντάουν δεν πρόκειται να πάμε γιατί δεν πρόκειται να στερήσουμε τους εμβολιασμένους από τα δικαιώματά τους, μου φαίνεται ότι είναι πρόφαση εν αμαρτίαις.
Οι αμαρτίες της κυβέρνησης που πυροδοτούν την έκρηξη της πανδημίας είναι γνωστές και δεν θα τις απαριθμήσω γιατί μάλλιασε η γλώσσα μου.
Η κυβέρνηση δεν ομολογεί ότι δεν είναι προετοιμασμένη για λοκντάουν. Είχε τη βεβαιότητα ότι τα εμβόλια θα σημάνουν τη λήξη της πανδημίας. Τώρα που το σενάριο διαψεύστηκε παταγωδώς, η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν μπορεί να ρισκάρει περαιτέρω επιδείνωση της εικόνας της σε καταστηματάρχες και βιοπαλαιστές της αγοράς.
Ένα λοκντάουν θα ήταν η χαριστική βολή και στην αγορά και στο ίματζ της κυβέρνησης. Το τρέμει σαν το διάολο, αλλά όσο και να το ξορκίζει δεν το καθιστά λιγότερο αναγκαίο απ’ όσο στην πραγματικότητα είναι.
Για να προσεταιριστεί τους εμβολιασμένους, επικαλείται τα δικαιώματά τους.
Τα δικαιώματα για να ασκούνται από τους εμβολιασμένους, πρέπει να εξασφαλίζονται όροι ασφάλειας και συνθήκες που θα καθιστούν την απόλαυσή τους ακίνδυνη.
Αυτές οι προϋποθέσεις δεν υφίστανται γιατί οι εμβολιασμένοι ξέρουν ότι ο κίνδυνος να κολλήσουν και να διασπείρουν τον ιό δεν είναι αμελητέος.
Άρα ο εχέφρων εμβολιασμένος ακούει τα περί δικαιωμάτων και ελευθερίας με σκεπτικισμό και χαλιναγωγεί τις επιθυμίες του περισσότερο απ’ όσο η κυβέρνηση οικονομεί τις ανάγκες που προκύπτουν από την πανδημία.
Επιπλέον, η κυβέρνηση ξέρει ότι, όταν δεν μπορεί ή δεν θέλει αυτός που ηγεμονεύει να λύσει προβλήματα, έχει τη δυνατότητα να καταφεύγει στο “διαίρει και βασίλευε”. Αυτό κάνει και η κυβέρνηση. Αλλά το κάνει με επικίνδυνο τρόπο: καλλιεργεί τον εφησυχασμό των εμβολιασμένων και απευθύνεται στο θυμικό τους, πράγμα που δε θα έκανε αν ο σκοπός της ήταν η νηφάλια αποτίμηση της κατάστασης.
Η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο.
Οι κυβερνώντες πρέπει να αφήσουν τις πομφόλυγες περί δικαιωμάτων των εμβολιασμένων. Ας κάνουν κάτι χρήσιμο, αν έχουν πρόθεση να κάνουν κάτι περισσότερο από το να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.
K.T.
