"Δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτά που κάποιος άλλος δεν θέλει να δημοσιευθούν." - Τζορτζ Όργουελ

26.2 C
Trikala

Ο Κόζιακας που αγαπήσαμε

lafarm

Σχετικά άρθρα

Πριν από 160εκ χρόνια γεννήθηκε αυτό το μαγικό βουνό,o Κόζιακας που αγαπήσαμε, το φιλικό, το άγνωστο, το προσβάσιμο, το απροσπέλαστο, το αρχαίο “Κερκέτιον όρος” και σημερινός Κόζιακας.

Όνειρο πεζοπόρων, ορειβατών, μελετητών και φιλόδοξων φυσιολατρών.

Οι κορυφές του μυτερές σαν μαχαιριές, οι πλαγιές του γεμάτες σπήλαια και φαράγγια, οροπέδια και ρέματα.

Σου εμπνέει μια φιλική οικειότητα, γαληνεύεις και ξαφνικά σου ανεβάζει την αδρεναλίνη στα ύψη, με τις εκπλήξεις του και την σκληράδα του.

Είναι ο γίγαντας του Ν. Τρικάλων με τα πολλά πρόσωπα.

Το ουράνιο, μακρόστενο τείχος της Ν. Πίνδου, με τα πόδια στον Θεσσαλικό κάμπο και την κεφαλή στα 1901μ.

Στην φωτογραφία βλέπετε το “Τρύπιο λιθάρι”, κομβικό σημάδι, παράθυρο του βουνού, στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής του.

Στο κάδρο δεσπόζει ο Θεσσαλικός κάμπος.

Εδώ συναντιόνται, σαν ομόκεντρες ακτίνες, όλα τα μονοπάτια του Κόζιακα που οδηγούν στην κορυφή. Εδώ δίνονται τα ραντεβού του βουνού. “Θα συναντηθούμε στο Τρύπιο λιθάρι”!

Ο Κόζιακας που αγαπήσαμε

Μια εμπειρία η προσέγγισή του.

Για να βγεις στο γαλήνιο οροπέδιο, βυθίζεσαι σε ένα από τα απαιτητικά φαράγγια του.

Σκοτεινιάζει η μέρα, ο ήλιος χάνεται, παντού τρεχούμενα νερά. Κυλάνε ως τα ριζά του βουνού, συγκεντρώνονται και γίνονται …δριστέλες.

Μια εναλλαγή που σου δίνει την αίσθηση διαφορετικών βουνών.

Απ’ την βαθιά, κακοτράχαλη σκιά των φαραγγιών, σε φωτεινά ξέφωτα και φιλόξενα βραχάκια, για ζωογόνες ανάσες μετά την ανάβαση.

Η δροσιά και η καθαρότητα του βουνίσιου αέρα είναι το μεγάλο δώρο.

Δροσερή συνεισφορά μου στις προβλεπόμενες καυτές ημέρες.

Έλενα Νάμινι

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Είσθε τυχεροί εσείς οι νέοι που τον διαβαίνετε με ορειβατικά και περιπατητικά γκρουπς. Σε εμάς τότε ήταν περίκλειστος ο Κόζιακας· περιφραγμένος και προορισμένος μόνο για τους κυνηγούς που πλήρωναν τα θηράματα. Ούτε μονοπάτια, ούτε τίποτα. Ένας χωματόδρομος υπήρχε μέσα στον κουρνιαχτό μέχρι την Κόρη και ένας άλλο μέχρι το Δούσικο. Θα έπρεπε όπως οι Ελβετοί να είχαν φτιάξει ασφαλτοστρωμένο δρόμο να τον ανεβαίνει μέχρι επάνω και να βγαίνει πίσω στο Περτούλι και να απολαμβάνει ο καθένας την ομορφιά του. Φανταστείτε τα μαγαζάκια που θα ανπτύσσονταν και πόσο εύκολο θα ήταν και προσβάσιμο. Ελβετοί όμως δεν είμαστε ούτε στα έργα, ούτε στην νοοτροπία. Το τι είμαστε άφήστε να μην το πω…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Δείτε επίσης