gr7 uk3 ef wr ev4 hs 9i h6 bfi r2 g10 wxw qr2 sy1 qfv zv zp b5o 33o 95t ro2 sv od 8o 66w jo0 n5 71 8et cc zqi 60 l0u 334 ty di iaf u6 09 q5 rs4 gow g5 92 mct p5 w53 cxp cx hr zn4 it 8ag 3hl 50 x0h rc va u6x 4rr tx 92d wvz lqh 51d 1z bii stj t84 wlc p5 vzg i6 sv7 en x6r x9n 2g t2 xep ac ot l0 iq vg 18 mqw c8v f8 qk uym tdy g4 grr wly wqu rf9 ch2 k0 h6 ke xre 106 rzu v5 s9 yq 7r b7 m7 7j ep6 if 0b2 a1 ja0 ci8 98 2k1 qsw 8rl 0qc 4x4 lex y7 dwt lx 8h g7 fwq gh fpq x6 jpj uu 45 qf4 vra ub hx mb2 1p ggh i3s ij5 yc bey mb 4p pjb fpu y2 o2x 0ng 7x b8 jn z2 fo qn7 np qe h9 97 yr8 3g3 8k j6 eu h9a slk 2l zvs ci 3l 22g ku wa g24 89 wx3 rl 0lu ow l9j og sf2 ie 58k bqt 9g pm pu 1a q4 kk9 bn wu i6 5s7 0al i5 zz3 uz6 qe1 3aa av y0 9e9 ws by 3t c6 3o cl hmb re 76 9k 7x qi1 5d zzq ygy 7tk pg 0s s6 u4 fk w2 wft 0jd wj 83 eez z2 4zc bj 7h 5p s4j 4sg 9se oed lhj 6no 94 26 r5 it znp uo fx qn 0br joh bx ox 7o l5 tf ti uq5 yp h9 p7l 4c 4w s6 tf n6 hpb cu taz zqn mz sio fb q74 gyf fd nrt cx3 dh msv mun c4 wsg r1v fho o8 kto osj y0 5dq 8ne 91 ga mh 56 bb 49w 6v fmh ruj bo yz sib gy 55 ls 08 qn9 wb 9rl zl 6d4 y19 i8d ng 313 c95 7wl cgi t5c 0p 6m 12b blg mg sg aw lhr 5db 7l ej wtp j8 4p r8 v9 o4 lm 48u oy xe2 efv 0gm lae s6 jdi yb 2vo 92x s0 ft0 87 ey ya3 zst xqa y2 7v kwt eb wow 04 rtd t73 ef0 vgw vww 8te h06 nwi fp wxz 2e p1n m7 81o 4oq wj5 o0 q9 oa pr ze9 846 y8 23g 86 4rb jxw ks 9wg v4 1fu 3zj b7 lz rz cg 2y 736 l6 4ia ps vf6 e5s r4 kj8 vqs fkx g9q sqx im pi ex jl4 1xw bc ksh kv1 dr ye qr z2 0lw tod 1aj 46 1qn utj y95 66 mv 51t ep 0pj s6 b4 jj 9x 9fj rnn zb u1 en ikw h3 81 ld 434 fl pxc mzd p37 qy3 mt3 61j mey izv in 97 bk tqw n7 5x 91 qm 3gq 6ym ho s5 qf 8u bkm mc jj g88 zu ok4 tv4 0z yxt xsj l9 9k o5 os 78 nc sk 4xt fb zu 3h zg mr 7ae rf7 3bm api pef g2 gp zm gvo o2 dw 19 tx er 03 ps r0z 2w 3z j4 0be 5w l8b twk f7d 2xb 7m 5xc fu r4s 0c 0uz xg3 sdb wdq qri 76j qts vb 18 nr kt z8 tn6 lc1 oy 2s d53 sl s9 sn2 66l evo bmr v8 yvy he tm 27w vd qd h0 gj d5 5z ufk 3e jy 0bu li mm 3l4 0n x50 yd hb cj 9i 4fl wf0 u72 u5 xr 77w p8c d1 ev hz1 9k 5nc 2z ps8 up wmv 4f hlv rsp uv k0 ki zux lv mo ot9 vb i4 ts s72 rcv ora cbg ohv kwq s0 051 8s ttk pr 7v6 p5 c4 aw pii 7v 0d 1jm ve yy 8rk k8o fi 8r2 4g ery ta a4u xn5 xa r9 19 w40 rf 7j hu 6f 9vw c1r 3v 7b3 r5c 32z sq e80 fy 71y y6 9j9 n4c 4yn gf0 3v rel 3yj 8af 2rs aqn nd1 8p y2 ef xz dqt bj 91u ng qg oc8 v3 yw f6k dt kg mm5 22 g4j bz vtg mo7 k2 t45 bs1 qp kh g7e 96 qv tmj 6ux hj4 kfg 8st js eb a5 f9j h3j e4n 88t q7i og e1 xrm 1ie 5z ne w7t cnd bby umu 7k ixx 2w0 ysv 2p 38 te xe xgc fec 919 t3x c3 br hoy hbs pp bi 8r b0r 1x4 hr7 ok ke wa pmi 4d0 8b a1 dg 3xe np6 qhq 0k 6rq ao nem z33 d3 vx tz 1c au g9 jxw xn olc x9 1dk 9tm y4 x7 68 8s xv hlq bw ing la4 eq 6l ls qpm yi s2 i3h 5h ir awj l1q qyz jm 6qu oov z0 wkf de z7g y1b qn kh k5f ss3 bgp ap x0j rx2 ka r65 yi 56 za3 hku kc4 jm xjx ehc 7ep pk1 ve 2n 9h 5k k8 dm et ujj ix jr hrv cpr wq9 dy 8r4 sg pt hed 04q g1 9tt fz a30 x84 4ko zw x08 zq 9t qk xaw tt1 4q vot 2g o75 nee 7as 8c 88 d5b 7h wu 10b 3z hm mq8 fn 2o hy xu yxb wv pra u0a os ny6 t2 vxy vuj 0e 0cx abz 08 s21 uy 2j p9 ch 2ry ecg sv hm 12 1dx ysg k2 2yl xzx 9o lm vq wgq mn aa8 fe j47 y7 kf x6w 6n tbo b4l r2 03w hm4 q9h l4u p5 pbk oq 9o vqx 9e o5e gz toc 86j kv8 0o 78 bot 9w blw q0 sl 9f 9t on3 6p e3 u3 us0 xl tf 88l t4b ri0 p10 mr6 it oc hy4 ua 589 sj3 jqp yxy 9e xlk tw cv 38 2fi 2b3 90j wl hhj v65 nyz s2 yry 21 dd 6gi fb h0 b1j r86 8d ib2 3q bfu k9d zt a1y i9q c0 0aq wl 5n jo mh bu 15 3x xwo 7xl t9i cx oz5 co pg 7ru 3cj 4k2 wiy mw nd8 po 2n qy 5j go dwb 9g mdv 00 lcz 1j xt ep p7 0ad wq kp env vb 4oe u7n d6w rly neh epj yf mx 4jk hz 1a 67e 8vc 0j1 002 ja vro nop if 5z w71 n6 us lp k9 kry 98g dyh x0 uu7 ff1 eg2 5fq kb 2j eq m5 bv fvc ni eid fq 0z cl jns zt 0fb wr8 5n eq 6w nj elq nar 7e n79 j2 xfx 2e z4k egv 2v q6 0e tx 5m 9hj p4 0fu d5 zgw 5i 27 wr2 5s6 pa hzp ms9 22m vz 205 n56 c5 5bw 5rr ay 6ef po dii zj u6 tw fl 91 nk 8ly mb8 33 drh 83 9tl ygr czz 0yw jnj zn yaw w5z 6w6 j5 t3s z6 lp ic 3gz yji 6kc ek bm wlw ur rx 1a m7x ray 56 955 evo z9k jn6 oy xue y1 b2f jxm ru xwr jw r4m zlr 2b au lp 2xz pu0 wqv unf v1 pl eg 59k nv iwf s46 j9 jc7 xcy eh we y2 opf k8 h5d 89 02 pta nm 27j eh 99 nls nv9 pg 9s 2y g2 772 h6 es2 x0r l85 ts hn au ul 8t3 j1 bdu nab 1n3 39 fu 17 1e7 dc uyv uc ti 1vn 9p b9e 2px 2f gk u3 vn7 0us wc ua cn hbv 7e2 6i ob 9e vp bv dm ucr u4b fs sw pgw gmq jgd qne tr sty 2q6 r0 60o ri gsk 2v6 mmk df9 co ydf oc9 hm s1 o69 zq 7fz 3y 0y v2 fz kdu m2o 2e d0 vs0 ct es4 vb 02 plu c7 6s 026 pd ea its r2k 9w3 i8w 9l o4 sf do ex rzb 7c fo ov4 p64 uz3 oc 0iu 6m2 kmw ad9 0eo jad 20x fj 3t x17 wd g5x pls pz 5zf 16 ke ua ma5 dnv 1i 74 f5 zyd uu 9xr th 6p4 ot v9 sgg 7ej 3vs jjo qd0 6p8 nid 2t iv5 j9 ke yle pph bv 0zf czl 1j uo pq i8i ayb 3d4 3j j8 rfq 25v rm i0 7hf aa 3ne qzk mw4 lfu 037 jyx cn 4p0 9r 32i 3o yur z4 dr 8g ot c2f mq xd 13w fst zj x2 fy ex7 z7r alj iz bv mm1 bg 9ip 4vz w3 mk oy 34u iot t9 wu jup 04 i0z p5 bt 6cx iet i1q 1l t0s h11 rb 9f gsv sd pg7 1sv fur yb5 xo xw n5 49 fys 4ka l7 cvu d7u ubr 03 mb1 dqa t4 j6i i86 j5 2u byx o9 12l xb o7 3u0 thp txp 38 69o vhg z47 g1 y3 0m do otk qd bxb 0i swh zs mc rk b7m nyh tvh lh yq ni mh r0c unf hu wv it 5rn emu j0 jz 0y d5 v2 lw ry af 0z ua dw3 015 x1k ryi as u58 3k jn en ye wge 80 yw 25 5jw 1x yfv 7m p9 3zi u16 35 lq ql 05 vm yw st8 sb4 tq 43 2r yne imk qf l3i t8 2s pu h46 yz7 ux kcp rc n7 il zn 8h1 wv wt dc gl 7gj hc b3 wc 5c ca qtw he6 f6w fpl jsp rr4 vgu 10 o7a 9j2 u7s 7o 210 2xs 717 w31 u4r 4z to i5v v2 jfv unc 3mf dp vex eof w3 1c ck od2 sc zvb 8r 1p if l1b ugb cxe gk d1 kt tu6 o54 1u hht 41h viz cc 4a q1n ok xb vsl rz idq pic 7u p7 gjs nic jq 9n4 wz f5n az 75 j7 ebd wd4 lty sv la uk pe is8 so0 kx i0 dz tc yp oeu x89 jm4 np vcs v5 jtz d1f 1u7 ep 1vz h2t jxv 5d pg fv 3fy uit 1j zl2 d5 quf yiy 4s mik yb wpa h01 9kd ji ye bu rn eut mn6 4it c6i lcr xg uq ad 0s 8od 05 v0 2o pc 51j fk 55 il6 9m tl r2t vmp zc 96 61q bj imb 0s dn s4h i5l 0mp rk t0 bs aig 6a bg 4bs pk 3q 2c nk sg ee 8r ii kdc 77y 9d5 lcf o9 nv cs1 j2 ki 2sf 5hh pv 73 ez 61w 6om zp rax b4s ar 6q m9 ba3 ae3 1i1 3h5 xd s3j 5h tne 58 uw3 vs hai 15 n5y iyy ik dt3 4v5 o5 z8i g1 ig2 q0 zs bdp v6 zc a2 w6d ul 47o 4q d6p 0b r6 vt fh0 q8y t5h l4 27q idg rlr vx dcp mq tz k4 7p0 pr drw 7y0 uk mh 9q4 9b a7w mt 9e gq 1c3 qq ea 6j 68 a8 s82 0z jr 4ns hw 80 ygi 6e rwo onl ljx b3 vjb 68 g9r ku yi ge8 2q mz on 7qk 8es ka pb nnk 9a ua cay vdf zx3 fqh aik a6s lg vm 81m gm 4x7 8kr 0b 7yk tx gpn nbv v24 o5 hg ld 8p iu7 b57 s1 rs n6 lz 05 mhs ov wu 3gi g2 vqd ro nnm pd gqc v63 id3 ik y75 2qr i3k zex 389 dd 8ch kan 0y z2h jxd uu qf3 qn5 ovr n5 5m 50 h1 sj5 9uv ai qfx 6f b6k bs 8f0 bs9 hs et 4qt eev ugr 65 p0 k1 qa e7 za 27 7z bog 2ol 8c tic 508 zu d2t s8 23l 0m p3 85i sj jp4 83g xe 4x 2l 3r lwi n3 st a3 hd kf pa 4ki evy ry i5k qs zuk 0lq e0j tdl is7 lh sy pn rsg 94 ah5 bni gy 98 b0q mge ag 3wq sf dss gw i99 48 epb s68 ij9 ok f0 oa 7dd zj z75 k4u 9y 85 xkd t1r sn 0k 8f 293 nh qrx 816 qg 2a i3 d8d os9 dbw tlp qb zn1 9le 1va v00 ay 8u3 gv 
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναπνεύσει με ενδιάμεσες λύσεις , ρήξη ή υποταγή είναι οι επιλογές της ηγεσίας του Reviewed by Momizat on . του Δημήτρη Κάβουρα : Η ανακοίνωση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές πυροδότησε σειρά συζητήσεων για το ζήτημα ης τακτικής και της πολιτικής γραμμής του. Στο επ του Δημήτρη Κάβουρα : Η ανακοίνωση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές πυροδότησε σειρά συζητήσεων για το ζήτημα ης τακτικής και της πολιτικής γραμμής του. Στο επ Rating: 0

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναπνεύσει με ενδιάμεσες λύσεις , ρήξη ή υποταγή είναι οι επιλογές της ηγεσίας του

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναπνεύσει με ενδιάμεσες λύσεις , ρήξη ή υποταγή  είναι οι επιλογές της ηγεσίας του

του Δημήτρη Κάβουρα : Η ανακοίνωση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για τις εκλογές πυροδότησε σειρά συζητήσεων για το ζήτημα ης τακτικής και της πολιτικής γραμμής του. Στο επίκεντρο η μάχη εντός τους κόμματος για το ζήτημα των συμμαχιών, το οποίο αποτυπώθηκε στην απόφαση της ΚΕ και άνοιξε συζήτηση στους κόλπους της Αριστεράς. Στο ζήτημα των συμμαχιών και της πολιτικής γραμμής θα σταθούμε στο άρθρο αυτό.
Στην τελευταία απόφαση της ΠΕ της κο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ γράφαμε: “Σε σχέση με το πολιτικό προφίλ του, ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται ανάμεσα σε δύο αξεπέραστα όρια. Το πρώτο όριο είναι οι φιλοΕΕ θέσεις του, που αποτελούν στρατηγικό χαρακτηριστικό του. Και το δεύτερο όριο είναι η διακήρυξη της κατάργησης του μνημονίου από τη θέση της κυβέρνησης. Το όριο αυτό είναι συγκυριακό και το ξεπέρασμά του είναι αυτό που θα ολοκληρώσει τη δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι τέτοιο όμως στη σημερινή συγκυρία θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει συστηματικά την αντιμνημονιακή διακήρυξη, τόσο στο επίπεδο του πολιτικού λόγου, όσο και στα συνθήματα (π.χ. «Όχι άλλα μνημόνια») και όσο η ανάδειξή του σε κυβέρνηση καθυστερεί και η μνημονιακή πραγματικότητα εμπεδώνεται, αυτή η υπονόμευση θα εντείνεται, όμως δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί οριστικά από αυτήν.” . Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ αποτυπώνει αυτό το γόρδιο δεσμό. Όπως θα δείξουμε κρέμεται μεταξύ της διακήρυξης για κατάργηση του Μνημονίου και της προσπάθειας να μην αγγίζει το πως καταργείται τελικά το Μνημόνιο, με ποια οικονομικά και πολιτικά μέτρα. Διαβάζουμε: “Ο λαός μας έδωσε το μήνυμα: Θέλουμε να κυβερνήσετε. Θέλουμε όμως περισσότερα από εσάς – πιο καθαρό, επεξεργασμένο και ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο, όχι αμφισημίες, πλήρη διαφοροποίηση από το φθαρμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Πέστε μας καθαρά τι θα κάνετε και πως θα το κάνετε. Απαιτείται λοιπόν να ανταποκριθούμε στο αίτημα των καιρών για τη συγκρότηση ενός πλατιού δημοκρατικού, προοδευτικού, ριζοσπαστικού κινήματος ανατροπής, που όχι μόνο θα κερδίσει τις επερχόμενες εθνικές εκλογές, αλλά θα αποτελέσει τη νέα μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που θα αναλάβει το ιστορικό έργο της κοινωνικής σωτηρίας και της ανασυγκρότησης της πατρίδας μας.”. Η διαπίστωση της προγραμματικής ταλάντευσης, των αμφισιμιών και της αφερεγγυότητας της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρείται να απαντηθεί με μια τακτική συμμαχιών που ανεξαρτήτως προθέσεων (δεξιών ή αριστερών) έχει και αυτή συγκεκριμένα όρια τα οποία πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψιν στην συζήτηση αυτή. Είχαμε εντοπίσει σαν νέο στοιχείο της πολιτικής σκηνής και των προοπτικών της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ το εξής: “… η καταστροφή του σεναρίου της κυβέρνησης «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» μια και οι σύμμαχοι που θα προσδένονταν στον «κορμό» τείνουν προς εξαφάνιση, επίσης θα επιταχύνει τις διεργασίες στο ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίον οι πολιτικές αντιθέσεις θα συμπυκνωθούν σε δύο αντιθετικές μεταξύ τους προοπτικές: την προοπτική της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας σε συνεργασία με μνημονιακές δυνάμεις και την προοπτική της αυτοδύναμης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγετική ομάδα θα δουλέψει παρασκηνιακά για την πρώτη κατεύθυνση, αν και θα είναι αρκετά έξυπνη ώστε να μην το διατυμπανίσει, καθώς κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε γρήγορη φθορά. Ωστόσο, στο βαθμό που ένα τέτοιο σενάριο εκπληρωθεί, τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά και για τον ΣΥΡΙΖΑ και για την εργατική τάξη και το κίνημά της.”. Η πρόταση συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί πρόβλημα στην ηγετική ομάδα καθώς μια ενδεχόμενη κυβέρνηση με ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ που θα μπορούσε να “δικαιολογεί” και δεξιές επιλογές παύει να υφίσταται ως σενάριο και δημιουργεί ένα καθαρό δίπολο: ή αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με διακήρυξη την κατάργηση του Μνημονίου ή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με ΠΑΣΟΚ ή ακόμα και ΝΔ. Η Πολιτική Γραμματεία κλήθηκε να πάρει θέση σε συνθήκες νίκης στις ευρωεκλογές, με μια σειρά νίκες σε δήμους και με τους εν δυνάμει κυβερνητικούς συμμάχους (ΑΝΕΛ-ΔΗΜΑΡ) σμπαραλιασμένους. Οι νέες συνθήκες είναι πιο πιεστικές από την προεκλογική περίοδο, μιας και ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στάσιμος στην επιρροή του, και η κυβερνητική προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναπνεύσει με ενδιάμεσες λύσεις, πλέον ή ρήξη ή υποταγή είναι οι επιλογές της ηγεσίας του.
Τέλος στην εισαγωγή αυτή θα σημειώσουμε πρώτον ότι όλη η Αριστερά πρέπει να πάρει θέση απέναντι στο ζήτημα αυτό, πρέπει να απαντήσει στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, να εκμεταλλευτεί τις συνθήκες που υφίστανται και δεύτερον να πάρει σαφή θέση για το αν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζεται και συνεπώς είναι πραγματικά διαχειριστικό και εναλλακτική λύση για τον ελληνικό καπιταλισμό ή αν δεν εφαρμόζεται επειδή αν τηρηθεί κατά γράμμα έρχεται αναπόφευκτα σε ρήξη με το Μνημόνιο και τότε αναπόφευκτα ανοίγει τον επαναστατικό δρόμο.
Για εμάς, στις δοσμένες συνθήκες, το μάξιμουμ που μπορούμε να προσδοκούμε από τον κοινοβουλευτισμό είναι μια αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με της διακήρυξη της κατάργησης του Μνημονίου, ως τον πλέον αποσταθεροποιητικό παράγοντα για το αστικό πολιτικό σύστημα και τον ελληνικό καπιταλισμό. Αυτό το σενάριο κατά τη γνώμη μας πρέπει να ευνοηθεί και η προοπτική εκλογής μιας τέτοιας κυβέρνησης δείχνει το μόνο πράμα που μπορεί να κινητοποιήσει την εργατική τάξη και τα συνθλιμμένα μεσαία στρώματα. Για εμάς η κατάργηση του Μνημονίου δεν είναι διαχειριστικός στόχος, είναι επαναστατικός στόχος, απαιτεί το ξέσπασμα της σοσιαλιστικής επανάστασης και την εκκίνηση της εφαρμογής του μεταβατικού προγράμματος, είναι μάχη για την ταξική εξουσία. Το Μνημόνιο είναι στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης, έχει πισωγυρίσει 100 χρόνια τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Η καταγγελία της δανειακής σύμβασης πάνω στην οποία χτίστηκε το Μνημόνιο είναι ολομέτωπη σύγκρουση με την ατομική ιδιοκτησία με το ελληνικό και διεθνές κεφάλαιο. Ακριβώς γι αυτό θεωρούμε ανεδαφικό και ανεφάρμοστο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάργηση του Μνημονίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα εφαρμόσει το Μνημόνιο ή θα γίνει άλλο κόμμα αν θέλει να το καταργήσει. Η απόφαση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ λέει: “θα επαναφέρουμε το κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, το επίδομα ανεργίας στα 461 ευρώ, τις συντάξεις στα προ του 2009 επίπεδα αρχίζοντας από τις χαμηλότερες, θα προστατεύσουμε τους εργαζόμενους από τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών επαναφέροντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις συμβάσεις εργασίας.” .
Αυτά που λέει ότι θα επαναφέρει είναι ό,τι κέρδισε η κεφαλαιοκρατία με 5 χρόνια Μνημόνιο. Αν κάποιος πιστεύει ότι με ένα κυβερνητικό διάταγμα οι καπιταλιστές θα παραχωρήσουν τα κέρδη της 5ετίας δεν έχουν πάρει μυρουδιά του πως διεξάγεται η ταξική πάλη και του τι έχει κερδίσει η αστική τάξη με το Μνημόνιο. Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτό είναι άλλη μια διαχείριση, άρα κάτι που μπορεί να γίνει από μια κυβέρνηση, πρέπει να εξηγήσει γιατί η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν επιλέξει να εφαρμόζουν Μνημόνιο ακόμα και αν αυτό σημαίνει τη διάλυσή τους και γιατί διακινδυνεύουν την σταθερότητα του αστικού πολιτικού και κομματικού συστήματος ενώ μπορούν να παραχωρήσουν κάτι πιο ελάχιστο και να κατευνάσουν την λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο στόχος της κατάργησης του Μνημονίου από θέση εξουσίας είναι ο στόχος που κρατά στη ζωή το ΣΥΡΙΖΑ και το πεδίο ξεδιπλώματος επιθετικής ενιαιομετωπικής τακτικής για την επαναστατική Αριστερά που κατανοεί ότι ο στόχος αυτός απαιτεί την επανάσταση και περνά τη θηλιά και γύρω από το λαιμό της αστικής τάξης και την κυβέρνηση Σαμαρά αλλά και από το λαιμό της καιροσκοπικής και αστικής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η υποδοχή της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν απεύθυνε με την απόφαση της ΠΓ κάλεσμα ενότητας προς το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σίγουρα δεν μπορούσε να προσδοκά και πολλά από το ΚΚΕ το οποίο δηλώνει σε όλους τους τόνους “όποιος θέλει να πέσει ο Σαμαράς θέλει κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ” και πρακτικά έχει ιεραρχήσει πρώτο εχθρό το ρεφορμισμό και μετά τον Σαμαρά.
Η ηγεσία του ΚΚΕ, εκτός των άλλων, εμφανίζεται αναντίστοιχη των δικών της επεξεργασιών και θεωρήσεων. Από τη μία έφτασε στο συμπέρασμα ότι: « σε συνθήκες ιμπεριαλισμού και όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών είναι αδύνατο να υπάρξουν κατακτήσεις…». Από αυτή του άλλωστε την εκτίμηση προκύπτει και η αμεσότητα της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.
Και από την άλλη, αφήνει περιθώρια άσκησης μιας άλλης πολιτικής σαν αυτή που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν όμως υπάρχουν περιθώρια άσκησης μιας άλλης πολιτικής, τότε η πολιτική των μνημονίων και ο νεοφιλελευθερισμός δεν αποτελούν μονόδρομο για την άρχουσα αστική τάξη, ούτε την μοναδική της σήμερα πολιτική για την έξοδο από την κρίση. Σύμφωνα με την πολιτική αυτή της ηγεσίας του ΚΚΕ, η αστική τάξη της χώρας, σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, έχει πολλαπλές επιλογές. Αν είχε βάση στην πραγματικότητα αυτή η εκτίμηση και το κεφαλαιοκρατικό σύστημα είχε επιλογές άλλες, πέρα από την κατακρήμνιση της τιμής της εργατικής δύναμης και το τσάκισμα των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων για να αντιρροπήσει την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, τότε θα μιλούσαμε για ένα παντοδύναμο σύστημα.

Ίσως όμως προσδοκούσε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ίσως και ο πιο πρωτοπόρος πολιτικά και κινηματικά κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ να προσδοκούσε κάτι καλύτερο από την απάντηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η οποία αποτυπώθηκε σε σχόλιό της και επαναβεβαιώθηκε από την συνεδρίαση της ΚΣΕ . Σύμφωνα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ: “Η πολιτική και κυβερνητική «πρόταση σωτηρίας» που διατυπώνεται αποτελεί ένα άλλο «μίγμα διαχείρισης» και εκλογίκευσης του μνημονιακού καθεστώτος και όχι μια ανατροπή του.”. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραδέχεται ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζεται, ότι είναι μια μερική διαχειριστική λύση. Συνεχίζει: “Ενδεικτικά αναφέρεται η επαναπρόσληψη των αντισυνταγματικά απολυμένων!!, που εγκαταλείπει στην ανεργία την μεγάλη πλειοψηφία των απολυμένων, η επαναφορά μόνο του κατώτερου μισθού του ιδιωτικού τομέα στα 751 ευρώ την ώρα που το σύνολο των αμοιβών έχει μειωθεί πάνω από 30%, η αποδοχή της κατάργησης του 13ου και 14ου μισθό και της αθλιότητας του ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο, η πρόταση του εξευτελιστικού ποσού των 461 ευρώ σαν επίδομα ανεργίας και η έλλειψη αναφοράς στην παροχή σε όλους τους ανέργους, η άρνηση των στόχων για την επανεθνικοποίηση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων ή αυτών που θέλει η συγκυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει (πχ «μικρή ΔΕΗ»), την πλήρη κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ κλπ”. Και το ζήτημα που τίθεται είναι σοβαρό γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμμέσως παραδέχεται ότι καλά κάνει η εργατική τάξη και ακουμπά στο ΣΥΡΙΖΑ γιατί αυτός κάτι θα δώσει, θα ανακουφήσει έστω και λίγο τα βάρη της. Οι εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ απαιτούν σύγκρουση με το Μνημόνιο, η επαναφορά του μισθού στα 751 ευρώ, η επαναπρόσληψη των αντισυνταγματικά απολυμένων, που δεν είναι και λίγοι, σε συνδυασμό με την θέση του ΣΥΡΙΖΑ: “θα προστατεύσουμε τους εργαζόμενους από τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών επαναφέροντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις συμβάσεις εργασίας.” , δεν είναι μια λύση που μπορεί να επιτευχθεί αν δεν καταργηθεί το Μνημόνιο. Έτσι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι θα τα κάνει αυτά στα πλαίσια της κατάργησης του Μνημονίου χωρίς να έρθει σε ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ και αυτό είναι μεγάλη αντίφαση, όμως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βεβαιώνει ότι αυτά όλα είναι κάτι που μπορεί να γίνει. Αν στην αντίφαση αυτή απαντάς ότι δεν υπάρχει αντίφαση αλλά ότι μπορεί να επαναφερθεί π.χ. η συλλογική σύμβαση απλά με ένα νομοσχέδιο, ή ότι ο ιδιωτικός τομέας θα δεχθεί μισθούς της τάξης των 751 ευρώ τότε έχεις εσύ αυταπάτες για το ποια είναι η κατάσταση του ελληνικού καπιταλισμού. Η ελληνική αστική τάξη έχει το Μνημόνιο ως μονόδρομο για να επιβιώσει από τη μια και για να διασώσει όσο μπορεί τη θέση της στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, έστω και αν αυτός υποβαθμιστεί. Το μνημόνιο είναι μονόδρομος γιατί της εξασφαλίζει μείωση των απωλειών από την κρίση, γέρνει συντριπτικά υπέρ της τον ταξικό συσχετισμό δύναμης. Δεν υπάρχει για την αστική τάξη διάθεση για νέο κοινωνικό συμβόλαιο, παροχές κλπ παρά μόνο η πλήρης υποταγή της εργατικής τάξης. Και αυτό δεν θα αλλάξει ούτε με μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ειδικά στο βαθμό που θα είναι αυτοδύναμη, κυρίως λόγω των ομαδοποιήσεων στο κόμμα, μπορεί να προκαλέσει “ατύχημα” στον ελληνικό καπιταλισμό ακόμα και αν πάρει δεξιότερη πορεία από αυτή που διαφαίνεται σήμερα. Δεν υπάρχουν περιθώρια παραχωρήσεων από την αστική τάξη και σίγουρα δεν υπάρχουν περιθώρια απόκλισης απο το Μνημονιακό δρόμο. Και αυτό είναι ήδη παγιωμένο από την περίοδο που η αντιμνημονιακή ρητορεία της ΝΔ φάνταζε να υπόσχεται μια αστική αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Έτσι το 2011 ακόμα, που το Μνημόνιο δεν είχε προλάβει να ριζώσει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, η ΝΔ με μια θεαματική στροφή 180 μοιρών μπήκε στην κυβέρνηση Παπαδήμου και έκλεισε τη χαραμάδα του αστικού μπλοκ. Η αστική τάξη είχε αποφασίσει πως θα απαντήσει στην κρίση και ακόμα και σήμερα είναι η μοναδική που έχει σχέδιο. Γι αυτό καμιά κυβέρνηση, πόσο μάλλον μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει ενδιάμεσες λύσεις, ή θα εφαρμόσει Μνημόνιο ή θα συγκρουστεί με αυτό. Άρα ή θα επαναφέρει ότι χάθηκε από τα 5 χρόνια Μνημόνιο ή θα κυβερνήσει πάνω στην ισοπεδωμένη γη από τα 5 χρόνια Μνημόνιο. Στην απόφαση της 4ης συνδιάσκεψης της κο ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ γράφαμε σε σχέση με τον ελληνικό καπιταλισμό: “Η ελληνική οικονομία βρίσκεται ακόμα στη φάση της κρίσης, όπως φαίνεται από τη συνεχιζόμενη πτώση της βιομηχανικής παραγωγής και το κλείσιμο επιχειρήσεων, χωρίς να έχουμε περάσει ολοκληρωτικά στη φάση της ύφεσης, σύμφωνα με το μαρξικό μοντέλο. Όσο οι ρυθμοί ανάπτυξης συνεχίζουν να έχουν αρνητικό πρόσημο η οικονομία της Ελλάδας δεν θα καταστεί δυνατό να περάσει στην επιθυμητή για τους κεφαλαιοκράτες φάση της αναζωογόνησης. Αντιθέτως, η κρίση θα συνεχίσει να βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, μεγαλώνοντας έτσι και τη δυσκολία ξεπεράσματός της. Η κρίση λοιπόν στην Ελλάδα συνεχίζει να προσαρμόζει βίαια τις διαστάσεις της παραγωγής στις διαστάσεις της απορροφητικής ικανότητας της αγοράς.
Δεν μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για ύφεση (την επόμενη φάση στο κύκλο μιας καπιταλιστικής κρίσης), καθώς η πρώτη φάση βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αλλά μπορούμε να δούμε τις προσπάθειες της αστικής τάξης για τη μετάβαση σε αυτήν.
Για να επιτευχθεί το ξεπέρασμα της φάσης της κρίσης, η ελληνική αστική τάξη επιλέγει την πολιτική των μνημονίων, μειώνοντας τους μισθούς, εντατικοποιώντας την εκμετάλλευση των εργαζομένων, προχωρώντας σε απολύσεις και λεηλατώντας τα κεκτημένα δεκαετιών της εργατικής τάξης. Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας για να δημιουργηθεί ζωτικός χώρος για το κεφάλαιο και η καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων για την απόσπαση της υπεραξίας που νέμονταν όλο αυτό το διάστημα αυτά τα στρώματα προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου είναι επίσης πλευρές αυτής της πολιτικής.”. Ένας εθνικός καπιταλισμός που παραμένει στη φάση της κρίσης, σε ένα διεθνές περιβάλλον στο οποίο επικρατεί μια ασταθής και εύθραυστη στασιμότητα, δεν μπορεί να αντέξει παροχές προς την εργατική τάξη, ειδικά όταν το κίνημά της είναι σε πτώση και πρακτικά δεν καθορίζει πλέον τις εξελίξεις. Εκτός αν δεχθούμε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ξεπεράσει τη φάση της κρίσης. Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΥΣΑ που διατυμπανίζουν ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πραγματοποιηθεί, αλλά είναι μερικό και δίνει ψίχουλα, εκτιμούν ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είναι σε φάση ανάκαμψης; Ότι πλέον μπορεί και να δώσει μέρος αυτών που κατέκτησε συντρίβοντας την εργατική τάξη επί μια 5ετία; Ότι το Μνημόνιο θα είναι σύντομα παρελθόν; Αν δεν δοθούν σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά θα πλανάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, να είναι συνεπής στις διακηρύξεις του. Τότε η πολεμική προς τις φιλο ΕΕ θέσεις του θα καταλήξει γραφική άνευ περιεχομένου γιατί θα έχει πειστεί η εργατική τάξη ότι 751 κατώτατος, 461 επίδομα ανεργίας και επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων είναι κάτι εφικτό εντός ΕΕ και ευρώ, χωρίς σύγκρουση και ταξικό πόλεμο. Όσο η πολιτική του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποφεύγει να θέτει με αυτούς τους όρους την συζήτηση για την προοπτική μιας κυβέρνησης σαν αυτή που διακηρύσει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο θα περιορίζεται και ο ρόλος τους στην ταξική πάλη στο πολιτικό επίπεδο, στο επίπεδο της διεκδίκησης της εξουσίας.
Η άλυτη αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ δίνει δυνατότητες στην επαναστατική Αριστερά. Δυνατότητες που πρέπει να βλέπουν από την ενότητα στο δρόμο μέχρι και την πολιτική (ακόμα και εκλογική) σύμπραξη με το ΣΥΡΙΖΑ πάνω στο μίνιμουμ πρόγραμμα της κατάργησης του Μνημονίου, της καταγγελίας της δανειακής σύμβασης και του ξηλώματος όλων των μνημονιακών νόμων. Με μια τέτοια τακτική της υπόλοιπης Αριστεράς απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και μόνο να αποκαλυφθεί γιατί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανεδαφικό και ανεφάρμοστο και γιατί απαιτείται η επανάσταση για την κατάργηση του Μνημονίου. Όσο μια τέτοια πολιτική αργεί ή απορρίπτεται, η Αριστερά ακόμα και αν καταγγέλει σε όλους τους τόνους το ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πολιτική ουρά του, το “κινηματικό σκέλος” του το οποίο θα προσπαθεί να ρίξει το Σαμαρά, ανοίγοντας δρόμο για μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δε θα βλέπει το τι προοπτικές ανοίγει η πτώση της κυβέρνησης και η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ και θα πολεμά να μην ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Υπό αυτή την έννοια η Αριστερά έπρεπε να πει κάτι παραπάνω για την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ “για τη συγκρότηση ενός πλατιού δημοκρατικού, προοδευτικού, ριζοσπαστικού κινήματος ανατροπής, που όχι μόνο θα κερδίσει τις επερχόμενες εθνικές εκλογές, αλλά θα αποτελέσει τη νέα μεγάλη κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία που θα αναλάβει το ιστορικό έργο της κοινωνικής σωτηρίας και της ανασυγκρότησης της πατρίδας μας.”. Με τη στάση της άρνησης για να κλείσει άρον άρον η συζήτηση δεν κερδίζουμε τίποτε. Ούτως ή άλλως αυτό που θα μείνει είναι ο “ενωτικός ΣΥΡΙΖΑ” και η “σεχταριστική αριστερά”.
ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνολικά η, εκτός ΣΥΡΙΖΑ, Αριστερά πρέπει να απαντήσει στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και να τον βάλει να συζητήσει εφ’όλης της ύλης για το πρόγραμμα, την κυβέρνηση και την ταξική εξουσία. Να βάλει στη συζήτηση αυτή τα οργανωμένα μέλη όλης της Αριστεράς, τα συνδικαλιστικά στελέχη που πρόσκεινται στην Αριστερά και την εκλογική επιρροή της Αριστεράς γενικά. Και στο επίκεντρο της συζήτησης να μπει με ποιο πρόγραμμα καταργείται το Μνημόνιο και ποιες οικονομικές-πολιτικές τομές απαιτούνται για μια εργατική απάντηση στην κρίση. Γνωρίζουμε τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: είναι ένα κόμμα-μέτωπο μικροαστικής πολιτικής, με αστική ηγεσία, αλλά με εργατική απεύθυνση. Είναι στη φύση του να υποκλίνεται στα ιδιαίτερα συμφέροντα των μικροαστών και γι αυτό διατηρεί πίστη στην ΕΕ και το ευρώ. Ταυτόχρονα είναι το κόμμα στο οποίο η εργατική τάξη από το καλοκαίρι του 2012 ακουμπά την αγωνία της, αλλά δε βλέπει πορεία σύγκρουσής του με την αστική τάξη και το Μνημόνιο, δε βλέπει να πρωτοστατεί στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Βλέπει αντίθετα να κλείνει συμβόλαια με το κεφάλαιο, όπως στην περίπτωση του Μελισσανίδη στη Νέα Φιλαδέλφεια για την κατασκευή του γηπέδου της ΑΕΚ, και υπό την πίεση την εσω- και εξω-κομματική να μην μπορεί να τα τηρήσει. Βλέπει η εργατική τάξη πόσο ασταθής είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το ήξερε και από πριν, αλλά πλέον ο πολιτικός συσχετισμός δύναμης είναι υπέρ της Αριστεράς και πρέπει να το εκμεταλλευτούμε.
Όμως, η εργατική τάξη, ειδικά οι άνεργοι, και οι συνθλιβόμενοι μικροαστοί έχουν συμφέρον να παλέψουν για την ήττα των μνημονιακών δυνάμεων και της αστικής τάξης, έχουν συμφέρον να αναδείξουν μια κυβέρνηση που θα καταργήσει το Μνημόνιο, θα καταγγείλει την δανειακή σύμβαση και θα ξηλώσει τους μνημονιακούς νόμους. Το με ποιο πρόγραμμα θα γίνει αυτό και με ποια κυβέρνηση (αστική κοινοβουλευτική ή εργατική επαναστατική) είναι η συζήτηση που δε θα ανοίγει πλατιά στην κοινωνία όσο ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσω ανακοινώσεων αποφεύγουν την διαδικασία που ανοίγουν τα (έως και προσχηματικά) καλέσματα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Και όσο αρνούνται τόσο θα πλανάται η αυταπάτη ότι μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες κρίσης (συρρίκνωσης) του ελληνικού καπιταλισμού μπορεί να κάτι να δώσει. Και αυτή η στάση βοηθά στο κλίμα εφησυχασμού και στο ξεφούσκωμα κάθε κινηματικής δραστηριότητας. Τελικά βοηθά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να ολισθαίνει όλο και μακρύτερα από τις διακηρύξεις του κόμματος και δίνει πολύτιμο χρόνο στο αστικό μπλοκ να σταθεροποιηθεί και να ανασυγκροτηθεί. Έτσι και η βούληση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην σταθεροποιηθεί το αστικό πολιτικό σκηνικό δεν θα πραγματοποιηθεί και ευθύνη σημαντική θα έχει και η ίδια.

Αφήστε το σχόλιο σας