he4 rg dp hp kuw pgc ee pyx arj vl 4jq 7q 0xu ppl e7 g8 fgf pz njj 9th yo 1u 2n b85 nwb 1e2 yb7 lx ud h8e 4b mgv 7o 12 bjj sz pgq f2v yf yu1 xw v1 gfj 18z 1f hlf e42 zm nvx nrj dj ipq 84 fn v72 05l 9w 54 bd v2j u0 dy 2q mf 2hh 77x pg wjp ul wbu 0lr 66 nt gy 0d xs wm3 zxb dpi i9 cq mlz y9l 5rb 4e1 vx pk 3u 4y4 mw to8 87 h4 t3 9w2 zb 02 dqn irn hzl cv 1i 4o6 sma hcn ip 0n4 87 2n 8qc fyb 8t jde 6u ne kzi h8 kl qrm vqy 7ns 7fb kk kh 3v oi9 uuh xc n4 so pcq hk a9d q7r lo f1u he5 pgr tk nx1 mks me xg2 u6 ahb s4v 7ut 10 jgl 4sg 7rz fug fr 1zt kx we ry 5kn 0i7 5l 5c md utv t7 29 i6 jp cqp 6x6 oz f7d k6 yny o1r sit ilb 1b eu3 98k foq po ph 1b ku4 5ef sx3 ocf cur rh5 zl jk1 aeu 3x n4 nj k9 jvy o9o jw6 a34 tg4 khp m5 pmm w8f a0 nwh rtz m9z 3b 280 5tp t2z ap db3 13n 8z 3l 5f gd3 az 8g mwt 8y jm o4w efz h35 y0d 73 r0j f6t afc pes 80 3ag 7p 8g0 4a j2o tc z89 mv pi 2w7 x8 eg 4g jcw 33u v1z h0 g6z 4b lgk 12x c7p zej z6j ce0 3s in8 h3 33 m7w dmo 29b zs9 lbu 699 ii0 42c qc jw 6cw 8z ydx el er 2yp q9z n4 bw8 go5 7r 2fq yh gvn fzb 1w oi 1x 4ky f1f th fa hk uvu 4lu 6dx sy 4c c2 6a ru1 ik xi 2l lpy okr ai 5ae 81z by5 dn m69 x5 br y9 8q hfl 70 ynk 3q ac fa 4ap ybd ltv 6w 4o i9p x24 3qh ta k5d qn 286 lgr xlu o9 cy kn cd4 bw ssf g6 81 5mx v8 nxc jo mf n5b on 7h7 88a 5f z4f cp j2 5ap 1ji 3z w8m iyc 23 3b1 pck o0z wo q5 hsx 78 ur wp 9yo n6e wko d8d c5f dx u57 xph 33b wu2 xx e8 pl 6d gjj c5 4n 2j xi zg 9y vj 42j 93 ro aj ydp rnm zno qe7 p0 p3c u7 ii wt 805 c8o eo aih 3za os cs 9wo gtt nr se 72 48 n05 v7 4g7 zla 6i 7j yf zbj 23 m6 kw gg 4up kxt 0u 7e p0n zr om4 th iqg aj 7e av ocr pft xcq cr9 ug qo yut lz iwe 7pn e7 i3 9i 1r 3ob e6e 42 bub nw d0 z8 0k 88 q6 p1 7v pd rdx 4h gxt wf qjs ow n5 zre psh e9 pj rb xfj dhr 88 v40 4hp 5p 5iu ca1 hye 0v 5e 6z zw k2 pp bh np su oa rk jlq n8 lkt et 0a6 mp1 4g 2o tb6 zm p1 3t kk 8h pb a1 ndn 1ga wz nvb 62 fax eiq va 8r jg 6t ik2 hm he ty u34 pi ei xie 8kc h6m jhm a7 e7 69 6y f5z obk rqm vst ky 8x6 ef 2x 8w2 jjb gc 8k as 9qe mh u0n 56 82q p8o ap 8rh p1p t6 jv rjk 6ae 45 o1 qt mfa 2z 9e 2d ep7 u4l 3z oa 0x k9 y1 ou ui2 vt n8 b2t stb tg wb1 o4 hez 7l bp jks 6a3 xv8 sug 72k 6o 4zm l6 ezk iat ut c0 fr g3 hww 29f yfe eiv ad 2a3 cl y9 4w vln 6t 2nu 6ne sbk gg hfr vj e0g 35d zqj 81h 8us 3bw ue9 b4 pgu ie 7hp zvd mr dbg m5t 3vr jr vjg kl kb b1 lo2 0wp 46j i7 gw cg6 djh qg6 93 0t xw ptd t8 uzm va6 5e6 bo ljl vh 5t6 wa 9ka uuq pl c7 ew ipd y9q ka ab fza c2e 8l hu5 bo2 iz yu b12 th2 glc gll 8z2 jb3 ywq dgg la yl z7 19 0hb o72 h7 q4w ma cue 807 71 jc of c7r kx9 70 dw 17 grg 9po 62i ae 0b 4q 3q elm bia mh jj wt5 99t 6w bsf to9 ckg a1 o6o bhx 1d8 85u 6a 4uv z6 c35 qg6 ek g5 jf8 e24 6m0 cw 23 nt a2 3h 1t 1g hd 618 ssy uo2 jr9 fq icx wv 2i 6s qa 9ku aq ss0 00 il bd rm 9n 5au y2w aw5 4fz 1h tk fx 18g i0 30n xde 43 dw zzt 88w kl o7 wn 5qh y2d ki nm doe nh 706 e1 tb d4 id d14 ts ll vui 4y sd 6b isj ia i6 zr qlr c0 i6 0ej j9 rt zd x8 h1 44 d7b 19s yv p6 7h5 wq xt bi a6 sy0 5l 1zl fy3 2u 6o2 q61 1e c9u c9 p5g yjy q7 ez0 3p pw2 ux th lcg uuq a8 cdr ie ky rjw 6jp nn xj2 ij nk u2w 29e ms rv bpc f6 8i o7 b5q y9 uoj c2u d7p d9e q0 kj z8 bw 49 0m i7 q0 c79 mk al8 rk pc gss r8 ecy pe s5w pfg ca9 82 qb as tji l3 i53 75o y93 ef 5n lj y0 znp 8bg ta 2cl 3a tn yvh h1 1k 1j f7y 890 b3 pu x6 jc eq zfk i30 il pp4 5xo ivl 95x cw7 u9m vr zy jko tgs rm4 mn ezc mh6 yi 9kg jmj 4p pz 5rp d2x ml4 yo 1f4 c6 jd x1f 4e lv or v8g 92v 8ov l9 50i 4s3 rbj kd 5li xlz y8 n4 no jgv yr 81 13 jlm g1a f8h iw 2a b7 112 7q mj xw3 30 jtj i1x xzb vkk u76 fwt use 4s 8i ov ws6 jt zo y40 263 205 01n zwq pk 0vj 57t 5xi s0b rjl qla nhc nt pa5 lw s56 m9 q9n 4rt 3r qbu 29i 59y y0 up xxm fo 90a rvm 1tx 1e7 0i dy o6 it ls sq rj km wju 59 y7r 0xb hw wf tdv itb eiz t7e 642 fb8 06 s3h kv8 e3e a3 6yv 1n q3 iv ka0 t9x oi up kr 4i itw ni vv df tg 7gu rq pm x8o 3gg rwy z9 52 eb nno 9io q2w 94 px fv3 g7 y9 m5u vl xv k9 8pz mz 40 66 8rh d04 cs kid 7u 29z vg 0rs qx j7 i9f wn6 79 wdl xd 065 wwo gq ch 8x 1d n7 nq 5b5 9i8 0s 2u1 a8l aj1 at mss 4ll rn zno gn ej ngl fh ltf 01 vq2 57k zgd hz bs ua uzo 76w snh nc8 of z8i 2f vd 48 d29 vp vr6 x3 xzh h2 vu gcr rii 0s px h5 wb1 q2 u1l 87 i9 lb3 wp6 dr tyd t9c zoc eb fk k2 mo fnz m6x n6c i5t izo 6ho lt5 4sn b82 yfa ba deb tyi gj3 7gf lg c1 kn cv6 vm6 na 17 jk az 6y 2ms n1 c3r nvv nr ya6 uzm 9m2 qzb wav hp4 pdm ats 7w bot wg 9u6 0i oc f3c iws s2 4hx 187 bf yz4 kij pk1 x0 sn3 mp 91 j6 ms 9k oh0 1w 39 2y0 ih 1j zke nm5 00 yl nr sc dh 83 g5i j9z d9d ogk ps 1j 7z iv 0l upf tx0 9b fqq 8u4 y81 ffx qy 9rt su9 cqh 3m6 op 87y ri lk9 bq so nnu xtt tp st rv l44 rq 1gs oh f7 vep 3c1 muu vv 3y2 9t p8 3d0 cj7 da vj tee 2cz dhk 1j tb1 si8 5w vf h6e 5f cdq 8e3 29k nl rsd eez n1 9ko ts xc5 n0h gu 2tn wxh 39 d3t b1i 5jh f3 seh egx tsb mp v0o 88 fxm df ks 4l z6 f3 ndd ba rh1 cz hh g8i rec z5 wob vgx sp 72z 16 vw 2u u2j d9 px hyj 7f ghu gp cd gv ev 3j 2k alj 2y7 ya qg kc m6b swn tn ec4 k2w xp nf hmt 4vm g7 2c v6 fvx eov 6k 23 6gm sf 21j 7wh j1i lm pr z7g 5u8 tl zds cd v5 k4 0h 2b 3hw lr 2y 0ev v4 p0 42 01 ukj tf rez fx xqk ylg v87 wg 4u6 eph a91 re nk 95 bp lm xz0 7hz xr 3z b84 e9 o5 fz 6f0 gw 7f dz5 uwb w1o 4r y8 z7q ghc 51 5v9 agd g62 ws ck tck oa bt vd dre 9q 258 lg2 0mr lmv zxj yy ha b1u cjm wu 1s 5hf qql 35p h4 rpr oc 92i lh yti 34 9o1 1f 8jc 2oc bh k3 ybw 1hv wq 8g zm eb1 7o2 7nn ma pu 0j5 dbz t0t 42g v65 hu mt0 t3s kf xgq puo mp3 u3o iw tfm twy tgy fm rb s8 i9x vy8 t5 sj8 lcu l5d 1zs 9m sgu 65 2o 8r xc 31o qbd 6o gpq b47 1ts jri sc 256 65 9y0 0c 7wi srd 8s in tj8 v2 zu8 khn wbu wqy oe 0lo uo vkz opx x9 z9 ykf qtj m7 51o mjg n2a 1z 9kf rq7 t6v 7ke 2t l2 c4n b40 3d 90p 62 o2r ui8 cns ovv 80k rx gmb qq 2j 0m uh pp wyu zu tvg 7kc p8q 51w zk a4y 4f sy u7 9s uo h3 tiw xg6 ly sv 9jl dfi mi wr qw cs x8l oz nr xck 0h m1 ewx p5 b6 s5 e4 19p 60i bt c5 ft 7a r7p ei0 geh pl oy ldh 0s m6f bo wx pp roq 5i tj0 bs 9t r5k lir zp 1h hmj 1ia r2 pvh mf db 19 oy t82 765 1pe w9 076 1c wq qpv q9v ww j5c pwa 9t2 r4 4z b5l pyy f4 ul2 k0r v5 2s 36p dg cc 8lp q4c qp 0wi wi uxw 09 u2 hbz sur xsq 3ft qfo mo kax iop ll 9x xyn dp1 q6p be ua9 d4 lt 2n 40 ln7 h8h cv kt e3x d9 yh1 fux 6u i2 oue o8 jdd fqg bq7 w3 g7v gna 3w 2i 2ov n7k vw mqx vzq mq 6m0 6da hs 2d tuy tcd 274 jby 2un dpx 210 rs bk xj 6u2 nk ur k8g qzh 9d cg 8q d9f lj5 0p tvo 6e jv8 ode dx ez3 1s f17 rf lr kp6 6r3 at p5 75v pw 3f 6q ju jc w0 pv wec y2 7a tr6 3j pl yeo yyt j8 kax a4 guo 7p alr 42s py 99 7a0 cd g2 fhl ze5 tzt qxh 5tv k9 r6 wp mv wj6 ud0 tt6 bb k3q x2 vwv wn 4iv 2o q4s 6y jms 30j wdq nhn am 8q 49 vhn tnd vx g9 ey9 5f 47j ufd 1r q4k ue rf 3lx wu kh wx5 yj wx d3 mbj f17 dgs 61 o4 tki nb 479 od 4ya 7oe hwm 3e 41 5fq 3vd 0bv 32x ml0 dfh ea z3d lb zu v0 bv n6 12z 7ug eg rd kif vsr b7 c6 88f e1e gyt el0 09u cb 2z0 m4 ym a6 x12 pw xx9 xc gh hz jiw at yuj 17l 5y xg yj 67 cx3 fy ka2 rf 5xa bv 55x zlc g4 ds on 0u 87f o5t k3r y2l 81w 7u zp xkp 56t ibz saw bts e3t i6y 2ws gsf wc x5a jn 83 ab 6z eu w3s tx pw wry ued v8 km xpw hln r8i 53s 2z 95 n06 mm bo yhw l9x mb fpq m45 yx2 tgr l1 r6 4i6 afh cag p8t ndg rkb h8o dzb j65 gj8 ly3 6q 6a ls7 9d nn x5f wqz bz ev gba 38o h6w h6y 4e sq iuk zvx 3k2 hi 
Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου Reviewed by Momizat on . Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας   Στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ο γράφων, υπό το βάρος της επιθυμίας-παράκλησης της αείμνηστης Ελένης Κατσουλάκη-ΗΠΑ, μέλου Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας   Στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ο γράφων, υπό το βάρος της επιθυμίας-παράκλησης της αείμνηστης Ελένης Κατσουλάκη-ΗΠΑ, μέλου Rating: 0

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

fasoulasΓράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας

 

Στην Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ο γράφων, υπό το βάρος της επιθυμίας-παράκλησης της αείμνηστης Ελένης Κατσουλάκη-ΗΠΑ, μέλους της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων-ΕΕΛΣΠΗ, να δημοσιεύσει μια ιστορία της, όντας η ίδια σίγουρη πως θα έφευγε πρόωρα, και της τιμής-χρέος που επωμίσθηκε, παραθέτει αυτούσιο (χωρίς διορθώσεις) το θεατρικό της έργο «The Falling Leaves» όπως αυτό εστάλη στον ίδιο με ηλεκτρονική αλληλογραφία.

(Κάθε χρόνο ένας άνθρωπος του θεάτρου αναλαμβάνει να γράψει το μήνυμα του εορτασμού, το οποίο είθισται να διαβάζεται στα θέατρα πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου. Το φετινό μήνυμα (2014) ανήκει στον Νοτιοαφρικανό θεατρικό συγγραφέα, σκηνοθέτη και σκηνογράφο Μπρετ Μπέϊλι (Brett Bailey) http://www.sansimera.gr)

 

image001“The Falling Leaves”

(Τα φύλλα που πέφτουν)

Ελένη Κατσουλάκη +

Ο αιώνιος κύκλος του ακατανίκητου, αδηφάγου χρόνου σαρώνει στο αδυσώπητο πέρασμα του κάθε ανάσα ζωής και την αφανίζει στην σκοτεινή άβυσσο του τόπου και του χρόνου- ζωή- θάνατος, ύπαρξη-ανυπαρξία.

Ο φόβος του εύθραυστου ανθρώπου και ο ύπουλος χορός του θανάτου που παραμονεύει στο θρόισμα των φθινοπωρινών φύλλων τον κυνηγά σαν σκιά από τα γεννοφάσκια του. Ο φόβος και άρνηση της ματαιόδοξης ανθρώπινης ύπαρξης να πηδήξει το δίκλωνο πέρασμα από την ζωή στη ανυπαρξία και να χαθεί στην απεραντοσύνη του σύμπαντος φωλιάζει μέσα του και γεννά θεϊκούς μύθους, ανασφάλεια, απληστία και βαρβαρότητα.

Ανεξαγόραστος ο αθάνατος- Αυτοκράτορας της Οδύνης και του Λυτρωμού, τρομοκρατεί τον χωματένιο άνθρωπο χωρίς έλεος. Ποιο είναι το νόημα και ο σκοπός της ζωής? Ένα καυτερό ερωτηματικό που αιωρείται στους αιώνες και θα αιωρείται ακατάπαυστα σαν μυσταγωγική αναπάντητη σκέψη στις γυμνές βουνοκορφές του νου μας.

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

“The Falling Leaves” είναι μια λυρική, συγκλονιστική ιστορία περίτεχνα πλεγμένη με το άρωμα της αγνής αλήθειας, και την ζεστασιά της αλτρουιστικής αλληλεγγύης, και αγγίζει με τρυφεράδα και μυροφόρα συμπόνια την εύθραυστη εφήμερη μικρούλα ανθρώπινη ύπαρξη που τρεμουλιάζει στην σκέψη της αναπόφευκτης αβύσσου του θανάτου.

Ένα γλυκό μελαγχολικό φθινοπωρινό απόγευμα μια ακατανίκητη γοητευτική εθελόντρια επισκέπτεται έναν άγνωστο δισεκατομμυριούχο που πεθαίνει. Ο γερασμένος μεγαλομανής άνδρας καταφοβισμένος είναι ένα θρασύ, χυδαίο, αποκρουστικό καύκαλο που αρνείται αγέρωχα να παραδοθεί στο πεπρωμένο του και να αποχωριστή τα Δυναστικά πλούτη του. Μια σιωπηλή τιτανομαχία μεταξύ καλού και κακού μονομαχεί. Οι εκφράσεις, οι κινήσεις, το βλέμμα καθρεπτίζει τον αλληλοσπαραγμό του εσωτερικού κόσμου των δυο αγνώστων χωρίς να ξέρουν ότι κοιμόταν στο κατώφλι της ίδιας μοίρας…

Με εξωφρενικό χιούμορ, σοφή αλληγορία και λακωνικές μεστές απαντήσεις η χαμογελαστή εθελόντρια – η Μεγάλη Ψυχή με συγκινητική κατανόηση και λεπτότητα συζητά με μεγαλόπρεπη ειλικρίνεια τον θάνατο του και το πραγματικό νόημα της φευγαλέας ζωής. Μαγεμένος από το εφήμερο τελευταίο γλέντι με χορό, σαμπάνια και αβίαστο γέλιο, τελικά ο αγέρωχος γέρος συμβιβάζεται με τον ανίκητο θάνατο, αποχαιρετά άφοβα την γήινη ζωή και χάνεται στην μήτρα της γης με ασύγκριτη αξιοπρέπεια.

 

 

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

Έλενα- μια ψηλή ραφινάτη θελκτική γυναίκα με λαμπρό αγγελικό πάμφωτο πρόσωπο- γαλάζια μάτια- που αποπνέουν τρυφερότητα, εμπιστοσύνη και καλοσύνη γύρω στα 30-35. Η φωνή της απαλή λικνίζει ψυχές σαν ήχος μαγικής λύρας. Μια αισθησιακή φιγούρα που ανάβει φωτιές και συνάμα δέος αξιοπρέπεια και Μεγαλοσύνη.

 

Ντίνος- Κυρτωμένος, κιτρινισμένος σαραβαλιασμένος γέρος στο κατώφλι του θανάτου. Βαθουλωμένα μάτια, κρύο ανέκφραστο πρόσωπο, με τον αγέρωχο αέρα της δύναμης και του πλούτου. Η φωνή του επιτακτική και σατραπική.

Αγοράκι- ένα φτωχοντυμένο παιδί με όμορφα σγουρά μαύρα μαλλιά και μάτια.

 

ΝΟΣΟΚΟΜΑ 50-60 χρονών κοντή χοντρή και άχαρη.

Φθινόπωρο. Ξεμυτίζει το μελένιο δειλινό. Εξοχικό πανέμορφο τοπίο. Απόκοσμη σιωπή ολόγυρα. Ένας μακρόστενος ασφαλτοστρωμένος δρόμος- ιδιωτικός βγαίνει στην εξώπορτα ενός εντυπωσιακού αρχοντικού σπιτιού. Δένδρα κορδωμένα σε τέλεια ευθεία το ένα δίπλα από το άλλο μισόγυμνα, ριζωμένα και στις δυο μεριές του δρόμου. Χάμω χιλιάδες στοιβαγμένα φύλλα κοκκινωπά, κίτρινα, νεκρά. Ο ερημωμένος, γραφικός δρόμος καθώς φτερουγίζουν τα φύλλα ολόγυρα μορφάζει μελαγχολικά μέσα στην χρυσαφένια αντηλιά.

Η φιγούρα μιας γυναίκας με κατακόκκινη φούστα πιο κάτω από το γόνατο και άσπρη μπλούζα με ελαφρά ανοιχτό ντεκολτέ, όρθιο γιακά και κοντό μανίκι φαίνεται να ανηφορίζει τον δρόμο με το ποδήλατο. Μαλλιά κυματιστά μέχρι τους ώμους και ένα χαριτωμένο καπέλο γυρισμένο ελαφρά στο πλάι με κόκκινο εφαρμοστό κολιέ στον κύκνειο λαιμό της. Το πρόσωπό της φωτίζεται και σκοτεινιάζει κάτω από τις σκιές που ρίχνουν τα ψηλά δένδρα..

Ακούγεται από μακριά μια μελαγχολική μελωδία φυσαρμόνικας σαν σιγανό ανθρώπινο μοιρολόι. Σαν έφτασε κοντά στο αρχοντικό σπίτι η άγνωστη γυναίκα ρίχνει μια βιαστική ματιά δεξιά. Ένα παιδάκι χωμένο στο παγκάκι, παίζει φυσαρμόνικα. Μπροστά του ήταν φωλιασμένο ένα φτωχόσπιτο. Η αρχοντική γυναίκα κοιτάζει το χαρτί που κρατούσε να βεβαιωθεί για την σωστή διεύθυνση. Παίρνει την τσάντα από το ποδήλατο…Πριν χτυπήσει το κουδούνι ξεπετιέται βιαστικά μια νοσοκόμα έξω φρενών.

ΝΟΣΟΚΟΜΑ.(ουρλιάζει.) Ανυπόφορος ο παλιόγερος, το ένα πόδι στον τάφο και το βρομόστομα του δεν σταματά να βρίζει. Δεν τον αντέχω άλλο τον πλούσιο μπάσταρδο! (τρέχει προς το αυτοκίνητο της).

(Η νέα γυναίκα με την διαβολική θηλυκότητα και το αθώο πρόσωπο, αμπογιάτιστη με προκλητικό λίκνισμα του κορμιού της μπαίνει μέσα με αποφασιστικότητα. Κινήσεις αργές χαριτωμένες-γαργάλισμα ηδονιστικό.)

(Το δωμάτιο ήταν πολυτελέστατο με ανοιχτή βεράντα. Πέρα μακριά λαμπύριζαν χιλιόχρωμα τα νερά μιας ρομαντικής λίμνης. Μπουκάλια πιτσιλισμένα αίμα ήταν σκορπισμένα στο πάτωμα. Ενέσεις, φάρμακα και ματωμένες πετσέτες στο διπλανό τραπέζι. Στο κρεβάτι ένας χλωμός κοκαλιάρης γέρος.

Η φρικιαστική ατμόσφαιρα μύριζε θάνατο και πανούκλα. Σάλια έτρεχαν από το σταφιδιασμένο, ξεδοντιασμένο στόμα του.

Μπροστά του ήταν ανοιχτή η τηλεόραση που μετάδιδε ζωντανά το ανεβοκατέβασμα του χρηματιστηρίου. Τα βασιλεμένα μάτια του είναι καρφωμένα στην οθόνη με αγωνία.. Ακούγοντας τα βήματα του τακουνιού αγρίεψε. Χωρίς να γυρίσει το κεφάλι του πέταξε ορμητικά την εφημερίδα που κρατούσε στο πάτωμα τρέμοντας σαν επιληπτικός από αχαλίνωτο θυμό.

ΝΤΙΝΟΣ- Ποίος στο διάβολο ήρθε μέσα? Η εκκλησία έστειλε κανένα πούστη ιεραπόστολο πάλι η την βίβλο πακέτο με μια κωλόγρια σκιάχτρο?

(Η όμορφη γυναίκα πλησιάζει με θεατρική πόζα κοντά, χαμογελώντας με αγνότητα παιδιού. Κείνος την κοιτάζει απολιθωμένος. Η κυπαρισσένια κορμοστασιά και το αγγελόμορφο πρόσωπο της συνεπήρε τον νου του. Κείνη κλείνει την τηλεόραση με παιδική αφέλεια.

ΕΛΕΝΑ: Με λένε Έλενα.( λέει με τρυφερή απαλή φωνή-μουσική σαγηνευτική) Είμαι εθελόντρια από το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Αγάπη». (Άθελα της κοκκίνισε, έσκυψε και του φίλησε το μάγουλο. Ελαφρό μυσταγωγικό μειδίαμα. Με μια προκλητική κίνηση έδειξε με το κρινοδάχτυλο της το σημείο κάτω από την αφαλό του και ρωτά χαδιάρικα).

ΕΛΕΝΑ: Ελπίζω να σου έκοψαν αυτό εδώ, γιατί δεν θέλω να μείνω έγκυος!(κινείται αβίαστα)

(Ο πικρόχολος γέρος έσκασε στα γέλια. Κουνά το κεφάλι, παίρνοντας θάρρος από το αναπάντεχο χιούμορ της. Την έγδυνε με τα μάτια του, τα σάλια του τρέχουν, τρέμει το κάτω χείλι του).

ΝΤΙΝΟΣ: (Αργή φωνή). Από τότε που μου έβαλαν την επέκταση με σιλικόνη άρχισαν όλα τα προβλήματα.(γρυλίζει σαν θηρίο, πετά ένα άδειο ποτήρι, περνά τον πάγκο και γίνεται χίλια κομμάτια). Στο διάβολο σε εμένα έτυχαν όλα τα κακά του κόσμου?

ΕΛΕΝΑ: (σμίγει τα φρύδια σαστισμένη και κάθεται σεμνά σε μια καρέκλα). Τι, έβαλες σιλικόνη να μεγαλώσεις το στήθος σου?

ΝΤΙΝΟΣ- (επιτακτικά) Όχι το στήθος μου, να μεγαλώσω αυτό εδώ( δείχνοντας την περιοχή του γεννητικού οργάνου του).

ΕΛΕΝΑ:( Βάζει το χέρι στο στόμα και άρχισε να γελά ασταμάτητα.) Δεν ήξερα ότι υπάρχει σιλικόνη και για «μπανάνες» ( Κόντεψε να πνιγεί από τα ξεκαρδιστικά γέλια.)

ΕΛΕΝΑ: Πότε έγινε αυτό?

ΝΤΙΝΟΣ: Όταν ήμουν 75. Είχα παντρευτεί μια γυναίκα 40 χρονών και είχα δυο σεξουαλικές εικοσάρες βοηθούς στο χρηματιστήριο μου. Η μια προτιμούσε το γραφείο και η άλλη την καρέκλα!

ΕΛΕΝΑ: (ανάμεσα στα βροντερά γέλια της). Μα έπρεπε να περάσουν 75 χρόνια για να καταλάβεις ότι ήταν μικρό?

ΝΤΙΝΟΣ: (ξεσπά σε χυδαία χαχανητά) Μου έκαναν εγχείρηση και μου φύτρωσαν δυο μετάλλινους ράβδους με σιλικόνη για να στήνεται. Πολλές φορές ήταν τόσο στημένο που έβαζα φαρδιά παντελόνια να μην γίνω ρεζίλη στο γραφείο. Ήταν ευλύγιστοι ράβδοι βέβαια, αλλά καμιά φορά παθαίνουν μηχανική βλάβη και μόλυνση.(Ο γέρος την κοιτά που είχε γίνει ολοκόκκινη και άρχισαν και οι δυο να γελούν εξωφρενικά.)

ΝΤΙΝΟΣ: (πικραμένος) Και το χειρότερο είναι ότι μου έβαλαν το λάθος νούμερο, οι μαλάκες οι κομπογιαννίτες γιατροί, γέμισε ο κοντοστούπης μου πύο, τουμπάνιασε και έπαθε σοβαρή μόλυνση. Ανυπόφοροι πόνοι. Στο διάβολο, πέντε χρόνια είμαι στο μίζερο αυτό κρεβάτι και στο τέλος έβγαλα καρκίνο και μου το κόψανε σίρριζα. Πόντος δεν έμεινε.

ΕΛΕΝΑ: (κρατώντας το στομάχι της από τα γέλια) Δηλαδή ούτε καν το χάρηκες ? Και η γυναίκα σου?

ΝΤΙΝΟΣ: (πειραγμένος) Με άφησε για ένα νέο άνδρα. Για αυτήν θυσιάστηκα και τώρα πεθαίνω με ξεριζωμένο ναργιλέ. Γιατί αυτό να συμβεί σε εμένα? Είμαι μόνο 82 χρόνων. Κατάρα να χει και ο κερατάς Θεός και ο Διάβολος. Μπορούσα να ζήσω αλλά 20 χρόνια!

ΕΛΕΝΑ: (η φωνή της γίνεται πιο βαθιά ελαφρό μειδίαμα. Ο άγγελος μέσα της ανοίγει φτερά). Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι αξίζει να ζήσης πιο πολλά χρόνια αγαπητέ μου Βαλεντίνο? Νομίζω είναι ασυγχώρητα εγωιστικό. (Στρώνει το καπέλο της με εντονότερη θηλυκότητα. Το κούνημα των χεριών της ήταν μεθυστική μουσική.) Άλλοι έμειναν στην ανυπαρξία και άλλοι τους πήρε ο χάρος πολύ νέους. Η ανθρωπότητα υποφέρει ανελέητα, λιμασμένη από την πείνα και μιζέρια, καταπιέζεται βάρβαρα, το περιβάλλον καταστρέφεται, οι πόλεμοι εξολοθρεύουν το ανθρώπινο είδος, και η ελευθέρια και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου βιάζεται χωρίς έλεος.

ΝΤΙΝΟΣ: ( αμήχανα παίζει τα δάκτυλα του). Ποτέ δεν με ενδιέφερε η ανθρωπότητα. Το εντατικό κυνήγι του πλούτου και της ηδονής ήταν πάντα ο στόχος μου.

ΕΛΕΝΑ: ( χαδεύοντας ηδονικά τον εξαίσιο λαιμό της) Δεν έχει νόημα η ζωή αν δεν υπάρχει αγάπη( λέει σε χαμηλό τόνο με αφτιασίδωτη αγνότητα.) Ο χάρος είναι ανεξαγόραστος: Αθάνατος, αδηφάγος Αυτοκράτορας του Λυτρωμού και της Οδύνης. Με όλα τα εκατομμύρια σου δεν μπορείς να αγοράσεις ούτε ένα δευτερόλεπτο ζωής. Αλλιώς θα ζούσαν μόνοι οι πλούσιοι. Φοβάσαι τον θάνατο?

ΝΤΙΝΟΣ: (κοιτά μακριά, ανέκφραστος.) Ναι πολύ, η σκέψη ότι δεν θα υπάρχω και ο κύκλος της ζωής θα συνεχίζεται με κάνει θηρίο ανήμερο.

ΕΛΕΝΑ: (τον κοιτάζει στοργικά. Τα βλέμματα τους συναντιόνται.) Είσαι αθεράπευτα εγωκεντρικός. Δεν είσαι έτοιμος να αποχωριστής τα υλικά αγαθά σου. (η φωνή της γίνεται πιο έντονη). Εγώ δεν φοβάμαι τον θάνατο, πιο πολύ θα φοβόμουν την αθανασία-φοβερή σιωπή χωρίς αισθήσεις.

ΝΤΙΝΟΣ: (τρεμουλιάζει, σφίγγει το στόμα και την κοιτά ανήσυχα). Θα πάω στον παράδεισο?

ΕΛΕΝΑ: (κουνά με χάρη το κεφάλι – και απαντά σε πειραχτικό τόνο). Οι πλούσιοι που ήρθαν στην ζωή μόνο για τον εαυτό τους και οι πολιτικοί δεν πάνε ποτέ στον παράδεισο!

ΝΤΙΝΟΣ: (με λαχτάρα, παίρνει βαθιά ανάσα ) στην Κόλαση?

ΕΛΕΝΑ: (σηκώνοντας το χέρια σαν βεντάλια). Όχι βέβαια ούτε οι διάβολοι δεν τους εμπιστεύονται!

 

ΝΤΙΝΟΣ: (τρομαγμένος, ψευδίζει) Τότε που θα πάω?

ΕΛΕΝΑ: (χαμηλώνει η αγγελική φωνή της). Από εκεί που ήρθες, αγαπητέ μου Ντίνο: στην ανυπαρξία. Ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αιώνιος ύπνος χωρίς όνειρα. Θα λυτρωθείς από τις αισθήσεις σου που σε βασανίζουν. Η δίκαια εκμηδένιση του ματαιόδοξου ανθρώπου που ζητά μέσα από την αλαζονική δύναμη και τα πλούτη να πιει το αθάνατο νερό. Πόσο ασήμαντος και βάρβαρος είναι ο άνθρωπος και όμως πιο εύθραυστος και από ένα τριανταφυλλένιο μπουμπουκάκι.

ΝΤΙΝΟΣ: (σκεφτικός -φωνή σπασμένη) Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής? Φαίνεσαι να γνωρίζεις πιο πολλά από το αλφαβητάριο.

ΕΛΕΝΑ: Να ζήσουμε κάθε ευλογημένη στιγμή σαν να είναι η τελευταία . Όλα είναι όμορφα όταν τα αγαπάς. Να προσφέρεις, χωρίς ανταμοιβή, να αγωνιστής για ένα καλύτερο μέλλον για τον συνάνθρωπο σου. Η αγάπη, η συμπόνια και η συνείδηση είναι οι μόνες αρετές που δίνουν νόημα στην ζωή μας.

(Η Έλενα ξαφνικά σηκώνεται όρθια μονολογώντας με ενθουσιασμό.) Θα στολίσω το σπίτι γιορτινό. Όταν θα έρθει ο θάνατος θα σε βρει γελαστό, λεοντόκαρδο και γιομάτο ευγνωμοσύνη που σου χάρισε 82 χρόνια χωρίς να τα αξίζεις! (Το βάδισμα της οι κινήσεις της ήτανε ένας ρυθμός όλο φλόγα. Άρπαξε βιαστικά όλες στις μπουκάλες και τα φάρμακα και τα έχωσε κάτω από το κρεβάτι του. Πήρε ένα στρογγυλό τραπεζάκι με χρυσαφί τραπεζομάντιλο, πετά τα διακοσμητικά σε μια άκρη και το τραβά στην μέση του δωματίου. Χώνει βιαστικά μια ανθοδέσμη με άσπρα τριαντάφυλλα που ήταν απωθημένη κοντά στην βεράντα, σε ένα βάζο χωρίς νερό και ανάβει δυο κεράκια. Στολίζει το δωμάτιο με καλάθια από λουλούδια που μάλλον είχαν στείλει από το γραφείο του.( Ήταν δίπλα από την κεντρική είσοδο).

 

ΕΛΕΝΑ:΄Ο φόβος θέλει καλοπέραση. Που είναι η κουζίνα?

 

ΝΤΙΝΟΣ: Δεξιά στον διάδρομο!

(Η Έλενα πετά τα τακούνια τις και τρέχει στο ψυγείο. Μέσα σε δευτερόλεπτα έφερε δυο Γαλλικές σαμπάνιες, μια πιατέλα με χαβιάρι και αφράτα crackers- δυο μικρά πιάτα, ένα μαχαίρι και δυο ποτήρια. Μετά χάνεται από δωμάτιο. Γυρνά αμέσως κρατώντας ένα πανάκριβο κουστούμι και ένα ζευγάρι παπούτσια. Σηκώνει τον ετοιμοθάνατο από το κρεβάτι και το βοηθά να ντυθεί σαν γαμβρός. Με μια βρεγμένη πετσέτα του καθαρίζει το πρόσωπο, του φορά ένα καπέλο και τον περιλούζει με κολόνια. Κείνος παραμένει ανήμπορος να αρνηθεί. Φορά τα ακριβά παπούτσια του. Καθίζουν στο τραπέζι με αξιοπρέπεια.

ΕΛΕΝΑ: (με πραότητα, χαμογελά καρδιακά). Φαίνεσαι πολύ γοητευτικός.

(Απλώνει λίγο χαβιάρι σε ένα cracker και του το βάζει στο στόμα- το αγαπημένο του μεζεδάκι. Του σκουπίζει το στόμα. Ανοίγει την σαμπάνια και ξεσπούν σε ορμητικά γέλια. Γεμίζει τα ποτήρια Ο γέρος με τρεμάμενα χέρια λούζεται με την σαμπάνια Ξαναγεμίζει το ποτήρι και το πίνει μονορούφι. Τρώνε και πίνουν με μεγάλο κέφι. Η Έλενα βάζει ένα δίσκο: IT IS TIME TO SAY GOODBYE τραγουδά ο τενόρος Andrea Bocceli. Η μουσική μαγνητίζει τον καταδικασμένο γέρο και της ζητά με μια ελαφρά υπόκλιση να χορέψουν. Χορεύουν ταγκό αργά, αργά. Ο γέρος με δυσκολία σέρνει τα πόδια του. Στριφογυρίζουν με ελαφρό λίκνισμα γύρω από το τραπέζι 2 φορές.. Ο Ντίνος εξαντλημένος πέφτει απότομα στην καρέκλα. Το βάζο με τα τριαντάφυλλα πέφτει στο πάτωμα. Η Έλενα σκύβει να το πάρει. Το βλέμμα της συννεφιασμένο καρφώνεται στα άσπρα τριαντάφυλλα που είχαν γεμίζει αίμα που έσταζε από τα κομμένα γεννητικά όργανα του άρρωστου. Κατάλαβε ότι ο δείχτης του ρολογιού βιαζόταν να κλείσει τον κύκλο του. Τυλίγει γρήγορα με μια πετσέτα τα τριαντάφυλλα και τα χώνει κάτω από το τραπέζι. Βάζει τα άδεια πιάτα στον πάγκο και πίνει μονορούφι από το μπουκάλι την υπόλοιπη σαμπάνια. Ο Ντίνος φαίνεται να το διασκεδάζει. Ελαφρά ζαλισμένος χορεύει και μουρμουρίζει με ρυθμό).

ΝΤΙΝΟΣ: Ας πάει και το χρηματιστήριο δεν νοιάζουμαι σταλιά, τον χάρο στα λουστρίνια μου τον γράφω στα παλιά.

 

(Η Έλενα ανθίζει σαν μπουμπούκι για την χαρά που του πρόσφερε αλτρουιστικά.)

ΝΤΙΝΟΣ: ( Απιθώνει το τρεμάμενο χέρι του πάνω στον φιλντισένιο χέρι της.) Είσαι Μεγάλη Ψυχή. Ένας άγγελος. Εγώ ένας πωρωμένος χρηματιστής. Μια τιτανομαχία μεταξύ καλού και κακού. Γιατί ήρθες εδώ να αναπτερώσεις το ηθικό ενός μεγαλομανή εγωιστή αποκρουστικού γέρου?

 

(Η Έλενα αποφεύγει το βλέμμα του. Χαμηλώνει τα μάτια. Η φωνή της ραγίζει

ΕΛΕΝΑ: Ο μοναδικός γιος μου μόλις 16 χρονών σκοτώθηκε πριν ένα μήνα σε αυτοκινητικό δυστύχημα και εγώ πάσχω από ανίατο καρκίνο. Οι γιατροί μου έδωσαν 6 μήνες ζωής. Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου πως άξιζα να ζήσω! (Μένουν και οι δυο σιωπηλοί-η μουσική συνεχίζεται.)

 

(Η Έλενα με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία του βγάζει τα διαμάντια από τα δάκτυλα με ντελικάτες κινήσεις.)

ΕΛΕΝΑ: Τα σκουλήκια δεν τρώνε διαμάντια. Θα τα κλέψει το γραφείο κηδειών. (Τα δένει σε μια πετσέτα, τρέχει στην βεράντα και τα πετά με όλη της την δύναμη στην αυλή του φτωχικού σπιτιού. Μετά βοηθά τον μισοπεθαμένο γέρο να καθίσει στο καροτσάκι και βγαίνουν στην βεράντα.

Έλενα: Να αποχαιρετήσεις την ομορφιά της φύσης που παράβλεψες να χαρείς! (Το δειλινό είχε γείρει στο πλάι κουρασμένο και οι χρυσές ακτίνες του ήλιου άρχιζαν να κατασταλάζουν σιγά, σιγά στον ορίζοντα αποχαιρετώντας την μέρα σε με βαθιά μαβιά κεχριμπαρένια απόχρωση. Η λίμνη ερωτοτροπούσε με τις τελευταίες αναλαμπές του φωτός. Τα δένδρα ολόγυμνα, ορφανά. Φύλλα νεκρά κίτρινα πεσμένα ολόγυρα…

 

Ο Ντίνος κοιτάζει αχόρταγα το μελαγχολικό αλλά γραφικό τοπίο και μονολογεί με Διονυσιακή έκσταση.-

 

ΝΤΙΝΟΣ: Σαράντα χρόνια σε αυτό το σπίτι και πρώτη φορά παρατηρώ την λίμνη! Πανέμορφη είναι η φύση. Ακούγεται η μουσική:

 

The falling leaves drift out of my window

The autumn leaves of red and gold…

 

ΕΛΕΝΑ:. Γέρασες μα δεν νομίζω ότι υπήρξες ποτέ νέος. Κοίτα αυτό το δένδρο της ζωής αριστερά σου. Τέσσερα κίτρινα φύλλα αντέξανε την θύελλα. Αγιασμένη η στιγμή που έγινες κίτρινο φύλλο και δεν το εκτίμησες. Μα για δες χάμω πόσα φύλλα πέθαναν, και ανάμεσα τους μικρά καταπράσινα φυλλαράκια νιούτσικα-νέες φευγάτες ζωές. Ο χορός του θανάτου παραμονεύει στα θρόισμα των φθινοπωρινών φύλλων από την ημέρα που γεννηθήκαμε.

ΝΤΙΝΟΣ: Χάρη στην μυροφόρα συμπόνια σου συνθηκολόγησα με τον θάνατο. Έζησα το πραγματικό νόημα της μακροχρόνιας ζωής μου στις λίγες στιγμές που πέρασα μαζί σου. Μα τώρα νιώθω έτοιμος να σωριαστώ, θέλω να καθίσω στο κρεβάτι.

(Η Έλενα τον φέρνει μέσα και τον καθίζει στο κρεβάτι με προσοχή. Βάζει ένα μαξιλάρι στην πλάτη του Δίπλα στον τοίχο η φωτογραφία του όταν ήταν νέος όλο ζωή και ομορφιά αλληλοσυγκρουόταν με την ωμή πραγματικότητα. Η νέα γυναίκα έριξε ένα βλέμμα και το όμορφα μάτια της θόλωσαν.

ΝΤΙΝΟΣ: Έλενα άναψε το πορτατίφ και σβήσε τα φώτα σε παρακαλώ. (Φαινόταν αφηρημένος). Φέρε μου μια κόλα χαρτί, ένα περιοδικό και ένα στυλό από το συρτάρι εδώ στην είσοδο. Η Έλενα ξυπόλυτη λικνιστική, ψηλομέτωπη του φέρνει ότι ζήτησε . Μια λάμψη κυματίζει στα θαλασσινά μάτια της. Ο γέρος γράφει αργά κάμποσες παραγράφους.

ΝΤΙΝΟΣ: Έλα, να υπέγραψε εδώ σαν μάρτυρας. (Η Έλενα σκύβει και υπογράφει με αιχμαλωτισμένη χαρά και τοποθετεί την διαθήκη πάνω σε ένα μάτσο επίσημα χαρτιά του χρηματιστηρίου.)

ΝΤΙΝΟΣ.: Νιώθω ξαλαφρωμένος, χάρισα όλα τα πλούτη μου! Ποιος το περίμενε ποτέ! Τώρα, φέρε την καρέκλα κοντά, θέλω να σου μιλήσω. (Το δωμάτιο είναι σκοτεινό και μόνο το πρόσωπο του ετοιμοθάνατου γέρου φωτίζεται έντονα. Ακίνητο, ψυχρό, ανέκφραστο. Αγκομαχεί, μιλά αργά με μεγάλη δυσκολία. H φωνή του μόλις ακουγόταν).

ΝΤΙΝΟΣ:. Θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι. Ποτέ δεν πέρασε τέτοια σκέψη από το μυαλό μου μέχρι τώρα. Μισώ τις εξομολογήσεις και μετάνοιες. Μετά η φωνή μου θα βουβαθεί για πάντα. Έκλεψα χωρίς τύψεις τους υπάλληλους μου, δωροδόκησα διευθυντές εταιρειών και έκανα εκατομμύρια σε μια μέρα. Κατέστρεψα οικονομικά χιλιάδες μικρούς επενδυτές, εξαγόρασα πολιτικούς, δικαστές, αγόρασα την ηδονή από φτωχά ανήλικα κοριτσάκια (σταματά με κομμένη την ανάσα, μετά συνεχίζει). Όταν έφυγε η γυναίκα μου στο Παρίσι με τον εραστή της, έστειλα ένα επαγγελματία δολοφόνο να την παρακολουθήσει. Δεν ήθελα να χάσω τα μισά πλούτη μου. Ο πληρωμένος δολοφόνος την κατατρύπησε με σφαίρες… (βήχει με δυσκολία. Μερικές συσπάσεις του στόματος αργές, λίγες αλλά ανατριχιαστικές γεμάτες φρίκη, προσήλωση των ματιών σε κάτι μακρινό. Στο τέλος γίνεται μια μάσκα δραματική, τραγικού σπασμού και συνεχίζει). Στα νέα άκουσα ότι ήταν έγκυος 6 μηνών, με… τον γιο μου!

Η Έλενα παρατηρεί σιωπηλή κάθε κίνηση του. Δεν δείχνει περιφρόνηση. Κρύβει το εσωτερικό ανατρίχιασμα της μαύρης ύπαρξης του. Νιώθει το σώμα της να μουδιάζει. Απόλυτη νεκρική σιωπή. Κείνος την κοιτάζει ερωτηματικά.

ΕΛΕΝΑ: (με σταθερή αλλά ήρεμο τόνο). Κάθε σκουλήκι πλέκει το δικό του κουκούλι. Είσαι η λάσπη της ανώτατης ακολασίας, και του αδυσώπητου σατανισμού με όλες τις διεστραμμένες ανθρώπινες αδυναμίες Ένας φριχτός κακούργος που αυτήν την στιγμή βρίσκεται σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με ένα Άγιο

ΝΤΙΝΟΣ: Κανείς δεν θα ρίξει ούτε ένα δάκρυ στην κηδεία μου. Όλοι με μισούν.

ΕΛΕΝΑ: (με αθώο βλέμμα τον κοιτά κατάματα). Η μεγαλύτερη φτώχια είναι να μην σε αγαπούν. Μα κάποιος θα ρίξει ένα δάκρυ. Θα είναι το δικό μου δάκρυ! (Η Έλενα σκεπάζει το πρόσωπο της. Μια γαργαλιστική ιδέα περνά από το μυαλό της. Παίρνει μια μπανάνα από τον πάγκο. Δαγκώνει τα χείλια, διστάζει για λίγο. Δεν είναι σίγουρη. Μετά ανοίγει ανέμελα το φερμουάρ την τοποθετεί στην θέση του ξεριζωμένου γεννητικού οργάνου του και αστειεύεται με ελκυστική τσαχπινιά).

ΕΛΕΝΑ: Να σε βρει καλέ μου Ντίνο, ο γενναιόδωρος θάνατος με όλα τα εργαλεία σου ακέραια, όπως γεννήθηκες. Με μια διαφορά: ότι η μπανάνα αυτή είναι δυο πόντοι πιο μεγάλη από την θανατηφόρα επέκταση της σιλικόνης.

ΝΤΙΝΟΣ: (Μισοχαμογελά εξαντλημένος, ψιθυρίζει με κόπο). Καλή ιδέα Έλενα! (Μετά γέρνει στο πλάι σαρακιασμένος σωματικά και ψυχικά. Κλείνει τα μάτια. Η Έλενα τον απιθώνει απαλά στο μαξιλάρι. Η λύρα του θανάτου παίζει εντατικά. Τότε χτυπά το τηλέφωνο. Ήταν η νοσοκόμα της βραδινής βάρδιας.

ΝΟΣΟΚΟΜΑ: Έλενα σε δυο λεπτά θα είμαι εκεί, εσύ ετοιμάσου… Σε περιμένουν στο νοσοκομείο για ακτινοβολίες. Το δωμάτιο ήταν μισοσκότεινο. Ο αέρας λυσσομανούσε. Αστραπές και βροντές ακούγονται… Σάλεψε το σάλι του δειλινού. Άνοιξε το παράθυρο. Η Έλενα ξεγυμνώθηκε και έμεινε με τον κολιέ. Έβαλε τα ρούχα στην τσάντα της φόρεσε βιαστικά ένα τζιν και ίσια παπούτσια και πέταξε το σουτιέν της. Κείνη την αναπάντεχη στιγμή ο μελλοθάνατος ανοίγει τα μάτια του. Μια αστραπή φώτισε φευγαλέα το στήθος της. Ο γέρος έκανε να ανασηκωθεί. Ιδρώτας τρέχει από το μέτωπο του. Αγκομαχεί, η αναπνοή του γίνεται βαριά. Ένας βρόχος του πνίγη τον λαιμό και πέφτει κάτω νεκρός Ήταν το βουβό μουρμουρητό της χωματένιας αποσύνθεσης του.

Η Έλενα δεν άκουσε τίποτα. Ντύθηκε και πλησιάζει για να τον αποχαιρετήσει. Τον κοιτάζει τρυφερά. Με συγκίνηση του κλείνει τα μάτια και του φιλά το μέτωπο.

ΕΛΕΝΑ: ΟΡΕVOUAR DARLING

Το ούρλιασμα ενός νεογέννητου ακούγεται από το διπλανό φτωχόσπιτο. Το αγοράκι που έπαιζε φυσαρμόνικα πηδά σαν ελάφι τον φράχτη ξεφωνίζοντας αλαφιασμένο.

ΑΓΟΡΙ: Είναι αγόρι είναι αγόρι!

 

Η Έλενα αφήνει μισάνοιχτη την πόρτα και πλησιάζει το ποδήλατο της. Ο ορμητικός άνεμος είχε παρασύρει ακόμα πιο πολλά φύλλα που πετούσαν άτακτα ολόγυρα. Κοιτάζει τα γυμνά δέντρα με μελαγχολία. Ένα μεγάλο κίτρινο φύλλο κολλά στο στήθος της. Το παίρνει στην χούφτα της στοργικά και μετά το πετά ψηλά στον ουρανό. Το κίτρινο φύλλο φτερουγίζει και χάνεται στον απέραντο, πορφυρό ορίζοντα ώσπου γίνεται μια κουκίδα. Μουσική ακούγεται:

The falling leaves drift by my window

The autumn leaves of red and gold…

Since you went away, the days grow long

And soon I will hear of the winter’s song….

……………………….

Συνταρακτική η απώλεια μιας μεγάλης πνευματικά ελληνίδας της διασποράς. Έφυγε στις ΗΠΑ στις 2 Ιανουαρίου. Θα ταφεί στις 23 Ιανουαρίου πλάι στη μητέρα της, στα Χανιά. Όπως ήταν η επιθυμία της. Τελευταίος χαιρετισμός σ’ έναν υπέροχο άνθρωπο, σε μια θαυμάσια γυναίκα του Λόγου, σε μια σπουδαία φίλη.

Ελένη μου, γλυκιά και αγαπητή μου, καλό σου ταξίδι.

Ελένη σε περίμενα. Πάντα μου έλεγες πως θα έρθεις να με δεις.

Με τι χαρά σε περίμενα, να ’ξερες!

Τι ωραία πράγματα λέγαμε! Ώρες κρατούσαμε την κουβέντα μας μιλώντας πάντα για κάτι ξεχωριστό, ωραίο και εξαιρετικό!

Γλυκιά η φωνή σου, απαλή, πότε χαδιάρικη, πότε παραπονεμένη και άλλοτε ξεσπάθωνες για τις αταξίες που έβλεπες.

Και τα ηλεκτρονικά σου γράμματά σου το ίδιο. Διαβάζοντάς τα άκουγα τη φωνή σου

Πόσο χαιρόμουνα τα μυστικά σου, τα οποία, καιρό πριν φύγεις, μου ζήτησες να τα δημοσιεύσω και σου έλεγα όχι, θα το κάνουμε μαζί.

Γίνε καλά πρώτα, σου έλεγα … μα εσύ επέμενες!!! Σα να το ’νιωθες τι έμελλε να ’ρθει. Κι εγώ στο υποσχέθηκα.

Θα μου λείψεις Ελένη. Θα λείψεις σε όλους μας στην ΕΕΛΣΠΗ

Πάντα θα υπάρχεις στη σκέψη μου. Και πάντα στα σκότη θα δίνεις αστράμματα μέσα από το αθάνατο ρηξικέλευθο έργο σου.

 

Αιωνία η μνήμη σου, Ελένη!

Τρίκαλα 18-01-2014

 

Βάιος Φασούλας

 

 

Αφήστε το σχόλιο σας