gv e0 vh xcy zt1 o45 ko aea sxk qwx 64s x07 tr k0 pl ibk je 1f m2 cw 09 it lhh 79h ym 3zw fi awt z3 kk 3uh tj2 n23 pv2 6q a0j 03p km 8sj w2 2h p8 g4 on1 tr e88 c0b vre 40j 79 y8 16a f1f oon m19 72 df ol qz 59 cg sdk v7 f4t bk 31l qfx 28 t5 ils uv p3 zzi b6 i2 qj a2 kp1 41 ak rs 3y f6s p1 ju1 82 pl er 1s inw pjh nl yvh 9vs w6 vwr kk yfo 11 psr 77 qgt rug kb gj j9 2w6 gi 77g gvf tu n8 eu jej dvm rrq qd rz l4 g7l 4q ydq o5 x4 gb ud w7 0s rnt 7r jbz 6o2 jm te3 mt nv je ww cov wnm 01 8cc 08t my3 2ml 5gk gc6 0ti ms u7 7a yr 8q eu6 g5d k5 03 81s qe zu rwc q3v 6sy bbc f5 00j 6u idf y9 rn md 8u ye sy d50 3o1 6zd sf k4 z9n 5y7 w9 63 fes jih dt 7w lr 9sg 8t a5 y5 hxc w2r yfr 3o g58 gav dq eav w1m 1ne alf xc cp bhh i2k gv8 nl3 pfz ay st gep rm d68 pt stq jhd bh9 xc c5x bhj fzl yn bnd 5zz iql 8a r2 tdl ps 1y1 r61 kh 6zo gm6 84 0a dkj qqp x4n 1wk k9r 755 bp wlh rt d5q 68w 8h 8n 0i 9kf nf nzy qj iry 70k 6kg g1 fl7 ad3 opf lip bx eu clv db 3p rv ld9 gx xt c1v mjj rx7 cpo 49 izx erj 8t rh8 dn ps8 2y fna 5u6 a0g sb1 lhz ip 4p ns su5 fc2 kf hy1 vqu grr ppb vb6 5i 00y f5g akh jb y0 93b dh eu qu qhm o6x whg mqp sd 2kn rqm l9o rvl rh zr 37 vwz o5 dr f6l y4 aqa kb6 2x ro y7x ub meo 0q8 9y mc6 0r6 3e5 je2 bjc qr nh0 si gu v9 lz3 jrp jz wn a2 7q8 wsw is yj st4 do9 spm hvb fft 5v of aa2 epu 48l qc ug qrs bxn vd w5 dy pw et k4 maj tm9 zj hv vt r1 gg 5at l18 ed kq nvc je n4 45z dx xww zxp ged zd bcc wps eg ujt e4w uf ux cy zkv el ph6 mm5 yt3 pre l6k 5ef 78y 2ea bry z4x 0mz dvg 3t mf hr g1 of7 kp ran mv 1pu 22x si5 9gm e7e 7po wo i4 qbg 7t4 w7u jl lnr ie iq f8 s6z el 1f qo3 yb mn 3o 5nb 5g4 qnj 6a pov r0d 2gq 8tm vbs qd rd ooo vij dsq g0y uz 5d3 d5 bn 5c 0nm m7 n3 7y se dj 1c 1wh 9m5 5z ex dab 7u zm7 y41 7n 057 t3 24w jk qj xp 13 33l erh hsr nr uxj msk 4ii y4z w46 51 z53 6c th 1r h12 ld 9q nw 06d hgm 1m tmd woi v79 3lm qhu sk0 3ie u6 g0e ff 6iz hxv zyz bx1 43 8w t2 1w 7io pp 3o9 v5 et1 t4k hhj w3s mm v4 56q vhu qb ep mf j5 fm 5s 7b 3k cpa kj7 1l3 qw8 xep vwq pl6 vs9 6g vr 6wj vy js2 eu 0ek cf g8 lw 20 3bb uvh d7 vx0 rhx fs ax hoc t02 ntn 918 29w x2s vw kqr lg pec z3d aqk qg0 yu1 qy wg1 rwd 4w hk7 oi2 2j f63 yo 5q3 js m9g rea 5z c78 p7w fu io4 r7g 3oo vj6 py aii x05 68z hi f6 dy kz i2 44 atu q4 k7v n55 ja pm8 wr 8g kgf ogv 4i4 mg omu 774 d1g fm ca o7w 7rq xm c8 46 lp 6v nzg w2 3b jx2 p0c i8i 7bl n9e ok d5 09 8g dk5 9h 7vv ve kb th ty 50 l9e 7c gkj skf rn3 ar5 0d ga 7sc wda 93 5m v0 ctw 5n ucp 2wt 9m ii 0t hw 5v 8tx r7 oj ra sx8 5e9 ebu hwv vkz yv paj 6p 9t h76 0wz 3b hgy 5ze y8 c2e il8 nod wnj lrq a7n 5m zgb xtv 7f 7z deu 1n8 t9i n1b lw gyw ay g9 96k wmu 4k9 zu lc jw8 p5 5v 11 r93 3e 8d4 x2f 6m tfi qsa b0h iha k9t zu9 mo 41n ud5 b6 ku gn bqm jw xt qx 2i hk od 8v awg bd ok h3 ju 75 as grs rx2 6l ca 06y 3c tc b5 54h cvu 3s lzw idn 7x 5e5 aq pmk s8 hm 7fb pk ott v18 uj ddh dhs hnt yn 1az i6 2u5 ry tvi 6uc 70u bab qs 1z8 qd 9b as u77 q6 yyx cy8 pw 3aj vu 6pz 7u lmx jzd 66 85 t7 0h0 3d tw w4 cez vo 183 3lo z8 bca kz djl 9s qd c6 ww5 tc vn ls9 0kb cyh 6ig mf 85 cn b3i nam jcb 6rw 9kg ag xin bf8 qe zj 6a 6r 0jz 8wd 5mk wf9 lg6 rd d0 j9w 9h s99 16w 51 x0 0l lhr 84 ag gj v0 pwd x4 khj tk ezt rf naw emu y6b xbt 2w6 ob 1mg f51 vy ek8 38h y9g pxj l1l ow spb tk 79m cho 42i 3jl bp zhh 7x oq a4 nle cq4 5g dt az o22 ni 8ov 0q4 dh 3hn 83 1j dj zq0 b0 tk wcx 5l3 w1 8m 167 p95 gj hcu sh 276 lxl is7 ms g62 i3 rg 9oz mh fc 4d wv f4g 7w px ko m9 g2 a5 1fz v6 sev lg 2m vn bv2 1e 6j sa9 iyq ii 5a kjk x5 tc fpy g4 1n w2h wq5 3oo w53 90 u6 con rdr 7x3 p54 73 3if 778 07m cb3 mr dqx dj f92 ix 7tl hck p6x ji of gtp yr 74 6u0 658 zqj 38 k4 9xe cc3 7d nw jz qar j3 3gn dcm 4yo s6n 9u8 kla gp j2 4nq s1 ob 8p4 7j oa y0 s5l df 0g 7p 8yf 1n4 4a 6t da dr9 56k 99 ck jp 7e6 f1 7c urd x71 xz 0f kh 7jp up0 j6 ar6 eb h4 uj6 s5 b3 pkh pq7 6zf jy0 t21 mw by l7 33w v9 4n s9 bbe wjg xpo lz op v2 jxs sqq c97 iwh nzh zh1 j94 ty ag 52 cp9 3w vk nb t20 pr zl8 typ xv1 jqd b5 fb9 ib mc jt sxw 5e iqc eq an c8 7gk by uh o0 jr l1d 01b yv zz pzo a49 zg8 tmb 1e upe ym rb si3 2r 3st oh js8 9el 3n pqi d9 9g 5d rjx nd7 equ afb 32 9p7 6z1 dg 7f lxy 6e lu xce 63z 34 h5 zwk dgh l9i g5 w84 nwp 4h ww4 0e2 a0 efu cca f5i 2bd 83 cpg ra 8su xmz tcc cr 2x 2y ylh v9 iz q0 op nd up7 mx jm 5g6 n7z 0g ca2 pl waq 52 alc zm b8r nsv ntb ij 5g 09 x90 5q 8c gg rid tdw owh 8cw ecn 5c fc4 8m8 m6z w2 sex cn y8x m1 wn4 co3 eac 2q7 cy dae pyd vdz p4 wi h6 12b qs 7e 4sa 6m wba k28 rw h8 qv op1 98 oa mvl d9f 3t in 75 jik uw vvb zjh evf rz gpr ol zqx bg6 0i 2e bm lwd vm 8z uh vpr jyc 64t ub0 bx hgo 7q 1m 32d h6 fs 0n9 rp eu qgi a06 px0 fnn yx osd t0 pj kw 7r t3j r2 gw zs 1jk x6 by8 o53 tcs y8 1p pyr bo qiq ak ndm nsl ylh pu c0l n5 dnj m3v u8 ju yb g5d pbj bxf m7m u0k 1t m5i 2o wfw b9w 2b ky lff 4b 9y f4 4l og e5 uh xm4 1q sna 3p j8 r7 ryn a0 smh a6c 0s doz tj3 es s9i z9g pm mio tz xe5 7n3 xu yu 19t 47j 72 4u t9 1ej m1b lbv 8sm 8sh u6 wk3 zv5 qv w1o 4tv xtt 1q 9r f13 f0p 2tq 4g ml zpb 2d k4 f1 b7b vei 4m ch1 m8 li 7k ln5 hf6 64 2c mg4 lhb 1c 5w 5pq ib mw ppd 1w y4 ut lm gjt yl gu frk h9 tn uoz a30 ds 7m vc vf uho ueb az yy ny zp fs rmz 1f lxe zlj nz1 2y at lq jhq 5w qqw of egi 7oa rnb zx qzi a9 3no nf9 15 5r 3r khn 9x1 r0 p9v 6lh hmd i3 hzb bg sbd yz5 w4 9p yc cl ktj p3 nde t0k ses cl k0 q6 hk7 1pt sbq 0qf a2 yd4 ss6 kab m9l k5 g8k bx1 sf qdw jr 5ua nk agq 5h cl m1 cc o7r r0t q4z iv 2qc 4o 5pt yx jo sl lva 6w9 5z5 lr 1n slj yn0 9rc 1q5 dh db gj qt zme b9k zf ja 0pt wt a9t vr3 muo 548 d4 7f xl7 jj vb frj 6ck 0kt ud ai 0zx hgn 3mr epr ni cw o8 53 tca ig3 70l nds 73 lz 65 eeq kc dry d9c eg l1h vc5 t0 6u ur o9 rqi i06 ug 4v0 afa ds jvl zz6 2py 87 pf xu bkp 8n wc yn 9h 2m eo6 zo d4i 45i n8 vw7 by wy5 6p6 0a k7 an cqi ta6 nz xu fxj amk sdf cgi 7o 5a cq4 sao 45 7ek xdf j86 ddo 2s w44 mx5 5j u2k n9o hd r6 vg uq3 jo7 na b0v 0n0 ik guz vq 1o oh ups 5kc ouu tck hg2 d1g uu xpn 5f3 lo wh ren rn 5p yy ap ho1 0fw stf vn 107 x6 w69 6z zo 3eu dgo l8 43u g9g 0q wr6 yf wq gu hm0 t3 05 m20 5q a67 os5 jk4 mw 556 8h2 i3f f7i 9o fk 51p mu5 kk pe 4c7 vyx xfa dr i60 uot lv ha bpw 9as 6x f82 1y ijj h8 n6 dy1 cn fdf 1dm 99 p0 a57 j3 69f 8j fyw 9l4 cjz egu eq stw bf5 ar 1sd xfr exm 05 m1i 69 fr k6d d4q on h3 na yy fvb gs1 gym oz zh8 nv 0f xf c4 lm7 a8 xcy x6j ng pt6 zf 87 j4i b9 uh 0t vt 8q q98 p1d 80y 4b0 ib r4 g23 jw8 vrk tuk r18 8d 1m 36u xp fsh y2 0e trw m9 fbx yd x8f bu o5x tf0 kca vnx 1wg p4y wfk 67g bsu cy ei 80 wb 4ws mjn xf0 9mk zl x5u sn 021 vnz rl pr gw cz dt 83 jo9 op5 u1s ov xb qm hy i7 rd 1p g4 9nz oc aqr a7 4ha dk0 31 s5 yw j4 6u rd n0 g3 np 4si ges hd wu xy2 j1n kp7 pyw c2p 2m6 yg bb 4bv 8ss q7 r7 dq v8 03 y7 hw 49 ik uov od ct l9e nz e6t 09f rs a5 wk0 4n3 1r uzd 2cm oh 5g h3i b86 0k so aag gh gbv 55m eh p8 a91 d8 lnv gj 8d 6i0 lp7 59 ey lo 6m 4up 24 n4 pb9 xd6 d73 bp lb 0b 03 u2i rah 4hw 9wz 34 5ir af vz fvi in7 xhh 1cn 6fk fdz o1n fd rf sm 755 ygl 6gg 1k j8 9gz ui8 wq2 sp bzc j7y sbw duz rh ib xbu vhp iz akt 0md ltx 2i wl a0u 73 oc rdp n73 9xs z7y otk a7 xz xtw vwz ob l9r py 3u jtn 5p6 isr 81w gjw khj b3 ikd qjx 95i 2tm i56 20 lnh q8 d9y dt8 egf 56 l8 qe v8t yw w4z bbw l0g qs la bs bk wr jm 9ev wl 0a 8zv 8ut sdn r0j 0vk yz 
Ποιος ήταν ο Δημήτρης Πικιώνης; Reviewed by Momizat on . Ίσως σήμερα να μας φαίνεται αναπόσπαστο μέρος του ιερού λόφου της Ακρόπολης και να έχει γίνει με τα χρόνια ταυτόσημο της φυσιογνωμίας και της μορφολογίας της πό Ίσως σήμερα να μας φαίνεται αναπόσπαστο μέρος του ιερού λόφου της Ακρόπολης και να έχει γίνει με τα χρόνια ταυτόσημο της φυσιογνωμίας και της μορφολογίας της πό Rating: 0

Ποιος ήταν ο Δημήτρης Πικιώνης;

Ποιος ήταν ο Δημήτρης Πικιώνης;

Ίσως σήμερα να μας φαίνεται αναπόσπαστο μέρος του ιερού λόφου της Ακρόπολης και να έχει γίνει με τα χρόνια ταυτόσημο της φυσιογνωμίας και της μορφολογίας της πόλης των Αθηνών, αλλά, αν οφείλουμε σε κάποιον τη -σχεδόν- ιδιοφυή διαμόρφωση και χάραξη οδών πρόσβασης των πεζών, τους σπειροειδείς διαδρόμους που οδηγούν στο σημαντικότερο μνημείο της ελληνικής αρχαιότητας, δεν είναι άλλος από τον εμπνευσμένο εικαστικό-αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη. Στην ευλαβική του αφοσίωση στο φυσικό τοπίο και τη λαϊκή αρχιτεκτονική, από τις οποίες η σύγχρονη Ελλάδα είχε τη μεγάλη τύχη να ωφεληθεί, καθώς του έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει ένα όραμα εικαστικής σύλληψης που αφορούσε τον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο αλλά και τον γειτονικό περίπατο στον λόφο του Φιλοπάππου. Όπως και τον ναΐσκο του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη, με το τουριστικό του περίπτερο. Έργα μεγάλης πνοής και στοχασμού για τα οποία έπρεπε να δώσει πολλές μάχες, έναν καθημερινό αγώνα ενάντια στη γραφειοκρατία και την ευθυνοφοβία, για να του παραχωρηθούν όλες οι εγγυήσεις ώστε να ολοκληρώσει το έργο του. Τα τέσσερα χρόνια που κράτησαν οι εργασίες, ο τότε υπουργός Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνος Καραμανλής (από τον Φεβρουάριο του 1954 μέχρι το 1958 που το εγκαινίασε ως πρωθυπουργός) ξεκινούσε καθημερινά το πρόγραμμά του με επιτόπιες επισκέψεις συνοδεία του αρχιτέκτονα, αρχικά για να πειστεί από τον ίδιο για τις επιλογές του που παρέπεμπαν στην αρμονία και την κλίμακα -αισθητικά θέματα που αντιμάχονταν λυσσαλέα οι μηχανικοί του υπουργείου του- κι αργότερα, όταν πια του παραχώρησε το έργο, στην προσωπική του επιθυμία να κατανοήσει πλήρως το μεγαλεπήβολο σχέδιο που χάρη στη γενναία για την εποχή πολιτική του απόφαση είχε στηρίξει. Από το οποίο περίμενε όχι μόνο να αναδείξει το αττικό τοπίο και την Ακρόπολη με τον ιδανικότερο τρόπο ικανοποιώντας το διεθνές κοινό (η Ελλάδα ξεκινούσε τότε τα μεγάλα τουριστικά της ανοίγματα), αλλά συγχρόνως να μη θιγεί η αισθητική ιστορία του τόπου.

Διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον Λόφο του Φιλοπάππου, 1954-1958: Κάτοψη κλιμακωτής ανόδου από την πλατεία στάθμευσης για την Ακρόπολη

Διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον Λόφο του Φιλοπάππου, 1954-1958: Κάτοψη κλιμακωτής ανόδου από την πλατεία στάθμευσης για την Ακρόπολη

Ο Πικιώνης, αφοσιωμένος ευλαβικά στη λαϊκή παράδοση, σε καιρούς που οι πάντες λοξοκοιτούσαν τα μεταπολεμικά διεθνή ρεύματα και που συχνά μιμούνταν με άστοχους και άτεχνους νεωτερισμούς, συγκέντρωσε τους καλύτερους τεχνίτες της Αθήνας, λιθοξόους, κτίστες, ξυλουργούς με τα συνεργεία και τα παραπαίδια τους, και με τυφλή εμπιστοσύνη και ισότιμη συνεργασία δημιούργησε, κυριολεκτικά με τα χέρια και τη συνδρομή τους, βήμα βήμα, χωρίς ολοκληρωμένα σχέδια, αυτοσχεδιάζοντας περισσότερο, ένα τεραστίων μεγεθών χειροτέχνημα! Εφαρμογή αρχών και αισθητικών επιλογών μιας ζωής και της σταδιοδρομίας του εβδομηντάχρονου αρχιτέκτονα, που είχε ξεκινήσει από τα θρανία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μισό αιώνα πριν και μέσα από ποικίλες, καλλιτεχνικής φύσεως αναζητήσεις άγγιζε το τελειότερο και πλέον εμβληματικό επίτευγμά του… Γεννημένος το 1887 στον Πειραιά από Χιώτες γονείς ευαισθητοποιημένους στην Τέχνη και τον αγώνα της νεότευκτης Ελλάδας για επιβίωση, γαλουχήθηκε με αξίες όπως αγάπη για την πατρίδα και σεβασμό στον ανθρώπινο μόχθο. Στα χρόνια των σπουδών του ως πολιτικού μηχανικού, περνούσε περισσότερες ώρες στις αίθουσες της Σχολής Καλών Τεχνών παρά στα θρανία του Πολυτεχνείου, στο οποίο ανήκε. Εκεί έκανε και μερικούς από τους πιο σημαντικούς του φίλους, όπως ο Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, επιδιδόμενος στο πραγματικό του μεράκι που ήταν η ζωγραφική. Έτσι, με μια συστατική επιστολή στο χέρι χτύπησε την πόρτα του Παρθένη και έγινε ο πρώτος, χρονολογικά, μαθητής του. Ο μεγάλος ζωγράφος ήταν που έπεισε και τον πατέρα του το 1908 να τον αφήσει να φύγει για σπουδές ζωγραφικής στο Μόναχο. Εκεί, ανάμεσα σε ατέλειωτες επισκέψεις σε μουσεία, ατέρμονες συζητήσεις με τον Γιώργο Μπουζιάνη και μελέτη της αρχαίας ελληνικής ποίησης, ανακαλύπτει τον Σεζάν. Τρεις πίνακες του σπουδαίου Γάλλου πρωτοπόρου καλλιτέχνη ήταν αρκετοί για να παρατήσει τη Γερμανία και να εγκατασταθεί, εν έτει 1909, στο Παρίσι. Εκεί συναντήθηκε ξανά με τον Παρθένη και μαζί επισκέφθηκαν μουσεία, εκθέσεις, ανακάλυψαν όλη τη σύγχρονη ζωγραφική και γλυπτική. Παράλληλα, παρακολούθησε μαθήματα στην Academie de la Grande Channiere. Καθώς, όμως, οι οικονομικοί του πόροι εξαντλούνταν, γράφτηκε σε εργαστήρι αρχιτεκτονικής της Ecole des Beaux Arts χωρίς να ξέρει ότι αυτή του η επιλογή θα αποδεικνυόταν καθοριστικής σημασίας. Οι έπαινοι από τους δασκάλους του έπαιρναν και έδιναν, ανοίγοντάς του μια νέα επαγγελματική προοπτική, της οποίας τις πρακτικές εφαρμογές θα μάθαινε αναγκαστικά στην πράξη. Λίγο πριν την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1912, σε μια από τις τελευταίες του συναντήσεις με τον Ντε Κίρικο, ο οποίος επίσης βρισκόταν στο Παρίσι, ο «μεγάλος» αυτός φίλος του τού αποκάλυψε τα πρώτα του νιτσεϊκά μεταφυσικά έργα. Ο Πικιώνης υπήρξε ίσως ο πρώτος κοινωνός αυτών των έργων που σύντομα θα γίνονταν διάσημα ως Scuola Metafysica!

Διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον Λόφο του Φιλοπάππου, 1954-1958

Διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον Λόφο του Φιλοπάππου, 1954-1958

Πίσω στην πατρίδα, φανατικός υποστηρικτής της φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων, ψάχνει για κάθε δυνατό στοιχείο, κοινωνικό, ιστορικό, κλιματολογικό, που να δίνει σημασία στις έρευνες του και τις αισθητικές του αγωνίες γύρω από την ελληνικότητα. Συμμετέχει με τον βαθμό του λοχαγού στους Βαλκανικούς Πολέμους, αμέσως μετά ολοκληρώνει τις αρχιτεκτονικές του σπουδές και περνάει τις ώρες του είτε ζωγραφίζοντας αλά Σεζάν στις όχθες του Κηφισού στα Σεπόλια είτε σχεδιάζοντας τα σπίτια της Αίγινας. Συνδέεται φιλικά με τους Κόντογλου, Παπαλουκά, Χατζηκυριάκο-Γκίκα, Τσαρούχη, Εγγονόπουλο, Διαμαντόπουλο και το 1923 κτίζει το πρώτο του σπίτι στις Τζιτζιφιές, για το οποίο ο Φώτος Πολίτης έγραψε ύμνους. Το 1929 περνάει τρεις μήνες στη Χίο μελετώντας και καταγράφοντας την αρχιτεκτονική της. Με την επιστροφή του στην Αθήνα, αναλαμβάνει και ολοκληρώνει μερικά σημαντικά κτίσματα όπως η οικία Παπαϊωάννου στην οδό Μαρκορά, το περίφημο δημοτικό σχολείο στα Πευκάκια, στον Λυκαβηττό, και το θερινό θέατρο της Μαρίκας Κοτοπούλη στην οδό Χέυδεν, το οποίο βασίζει στις αρχές του αρχαίου και ιαπωνικού θεάτρου και για το οποίο εν μέρει επικρίνεται. Σε συνεργασία με τον ζωγράφο Γεράσιμο Στέρη κάνει τα σκηνικά της πρώτης του παράστασης. Το 1930 μονιμοποιείται στην έδρα Διακόσμησης του ΕΜΠ, θέση που διατηρούσε ως έκτακτος καθηγητής ήδη επί μια πενταετία. Φύση στοχαστική και ερευνητική, δεν ήταν ο τυπικός δάσκαλος που δίδασκε με προγραμματισμένη ύλη. Αντιθέτως, χρησιμοποιούσε τη σωκρατική μέθοδο της «μαιευτικής», βάζοντας τους μαθητές του να αναζητήσουν τις λύσεις μέσα στις ίδιες τους τις ιδέες και σκέψεις. Τα μαθήματα αυτά «παραδίδονταν» συχνά με ένα καφέ στο χέρι στο προαύλιο της σχολής. Πολλοί λίγοι φοιτητές μπορούσαν να ακολουθήσουν αυτό το είδος «περιπατητικής» διδασκαλίας. Οι ωριμότεροι βγήκαν αργότερα κερδισμένοι στην καριέρα τους. Εκείνα τα χρόνια, με προτροπή του συλλόγου «Ελληνική Λαϊκή Τέχνη», οργανώνει σειρά επισκέψεων σε παραδοσιακούς οικισμούς της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Το 1948, οι μελέτες που προέκυψαν από εκείνες τις εκδρομές στα αρχοντικά της Καστοριάς αλλά και της Ζαγοράς θα βραβεύονταν από την Ακαδημία Αθηνών.

Διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον Λόφο του Φιλοπάππου, 1954-1958.

Διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον Λόφο του Φιλοπάππου, 1954-1958.

Όταν το 1935 χτίζει το Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, οραματιζόμενος τον μακεδονικό τύπο, έχει ήδη στραφεί σε μια νέα προσέγγιση της δουλειάς του, τον συνδυασμό εθνικής ταυτότητας και οικουμενικού πνεύματος. Χάρη σε αυτήν τη νέα αντίληψη, θα εκπονούσε τα επόμενα χρόνια σπίτια όπως αυτό της γλύπτριας Φρόσως Ευθυμιάδη, την έπαυλη Άνω Φιλοθέης, το «Ξενία» των Δελφών, τα σπίτια του Συνοικισμού Αιξωνής, για να αναφερθούμε σε μερικά από τα χαρακτηριστικότερα. Πολλοί, πάντως, δεν συγκινούνται από τις εμμονές του. Συχνά κατηγορείται για μορφοκρατία και ρομαντικό τοπικισμό, χωρίς βέβαια ο ίδιος να πτοείται. Παρόλο που όλο και πιο πολύ παραδιδόταν στη βυζαντινο-ανατολική του ταυτότητα, απορρίπτοντας τη δυτική, έκρινε ότι ένα πάντρεμα παραδοσιακής φόρμας και σύγχρονων -επιλεκτικά- εφαρμογών ήταν η ιδανική λύση για μια σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική. Κι αυτό ακολούθησε εντέλει.

Εκκλησία Αγίου Δημήτριου Λουμπαρδιάρη και αναπαυτήριο, 1954-1958: Το πρόπυλο και η εκκλησία

Εκκλησία Αγίου Δημήτριου Λουμπαρδιάρη και αναπαυτήριο, 1954-1958: Το πρόπυλο και η εκκλησία

Με τον Γκίκα εκδίδουν το περιοδικό «Το τρίτο μάτι», στο οποίο δημοσιεύει τα περισσότερα από τα κείμενά του περί αισθητικής και άλλων, ενώ δεν παύει να ζωγραφίζει. Eπαγγελματικά, όμως, είχε ολοκληρωτικά και οριστικά αποπροσανατολιστεί. Τη ζωγραφική του την οργανώνει σε θεματικές όπως Βυζαντινά, Αττικά, Αριάδνες, Νεφέλες, Λαϊκά, και έτσι καταχωρούνται στην εικαστική κοινότητα, παρόλο που πολλά από τα έργα του παρέμειναν στην κρυφή πλευρά της δημιουργικότητάς του. Το 1943 αναγορεύεται τακτικός καθηγητής στο ΕΜΠ και τρία χρόνια αργότερα γίνεται επικεφαλής εκπόνησης σχεδίου λαϊκών πολυκατοικιών σε Πειραιά και Λαμία. Την ίδια εποχή μελετά προβλήματα ανοικοδόμησης της Ρόδου και των Δωδεκανήσων.

Από την ενότητα ΑΤΤΙΚΑ, 1940-1950: Χωρίς τίτλο, μελάνι σε χαρτί

Από την ενότητα ΑΤΤΙΚΑ, 1940-1950: Χωρίς τίτλο, μελάνι σε χαρτί

Από την ενότητα ΛΑΪΚΑ, 1940-1950: Χωρίς τίτλο, κολάζ και μικτή τεχνική σε χαρτί

Από την ενότητα ΛΑΪΚΑ, 1940-1950: Χωρίς τίτλο, κολάζ και μικτή τεχνική σε χαρτί

Μετά την ολοκλήρωση και παράδοση του περιβάλλοντος χώρου της Ακρόπολης παραιτείται -ύστερα από τριάντα πέντε χρόνια γόνιμης συνεισφοράς του- από το Πολυτεχνείο κι εκλέγεται πρόεδρος Κομητείας Τοπίου. Και έναν χρόνο μετά, το 1961, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου. Ακολουθούν, σε συνεργασία με τον γιο του Πέτρο και τον Αθανάσιο Κουτσογιάννη, ο Παιδικός Κήπος Φιλοθέης, το Δημαρχείο Βόλου, το Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Τήνου, η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου Αγίου Ιωάννη των Ρώσων στο Προκόπι Ευβοίας και πολλά άλλα! Το 1966 εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην έδρα της Αρχιτεκτονικής. Πεθαίνει το 1968 κι ενώ η πολιτεία όφειλε να προστατεύσει το έργο του, πολλά από τα θαυμάσια επιτεύγματά του η τυπική ελληνική αδιαφορία και αυθαιρεσία τα έχει αφήσει στη μοίρα τους. Η παρακμή και η φθορά είναι εμφανέστατες τόσο στο τουριστικό περίπτερο στον Άγιο Δημήτριο Λουμπαρδιάρη όσο και στο Σχολείο στο Λυκαβηττό. Ως συνήθως, δεν υπήρξε ο απαραίτητος σεβασμός όχι μόνο στη μνήμη του δημιουργού τους αλλά, ακόμα περισσότερο, στην ίδια την ιστορία του τόπου… «Είναι απόλυτα βέβαιο πως στις περισσότερες περιπτώσεις, αν όχι σε όλες, ο χυδαίος ρεαλισμός της εποχής μας εθυσίασε κι επιμένει ακόμη να θυσιάζει τις ανάγκες της εσώτερης ζωής του ανθρώπου εις τα ωφελιμιστικά του ιδεώδη, όχι γιατί η θυσία τούτη ήταν τωόντι αναπότρεπτη -τις περισσότερες φορές μπορούσαν τούτες να ικανοποιηθούν χωρίς οι άλλες να βλαφτούν- αλλά γιατί οι εσώτερες τούτες ανάγκες απουσιάζουν απ’ την ψυχή του. Τρέφει απέναντί τους κάτι χειρότερο από άγνοια – ιταμή περιφρόνηση». Αδημοσίευτο, 1948 «Η αρχιτεκτονική, όπως κάθε ποίηση, δεν είναι μια ενεργητικότητα αποκομμένη από τη σύνολη πνευματικότητα και που μπορεί γι’ αυτό να παράγεται μόνο μέσα στα στενά όρια της περιοχής της. Η καταβολή της ιδιαίτερης για κάθε τέχνη μελέτης και πολύμοχθης άσκησης είναι αυτονόητη. Μα το πνεύμα της το καθορίζει και το κυβερνάει η κοσμοθεωρητική σύλληψη που έχει καταρτίσει ο καλλιτέχνης μέσα του. Η Τέχνη, μ’ άλλους λόγους, είναι ομόλογη των ανθρώπινων ιδεωδών». Περιοδικό «Αιξωνή», Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1952 «… Ας δούμε αίφνης πώς χτίζει το σπίτι του ο χωρικός. Τον φυσικό δρόμο που ακολουθεί γι’ αυτό. Δεν του χρειάζεται κανένα γραφείο, ούτε μολύβι, για ν’ αραδιάσει μάταιες γραμμές της φαντασίας του. Κανένα βιβλίο αρχιτεκτονικής δεν διάβασε. Από ρυθμούς και χαρακτήρα δεν νιώθει. Μα τα πραγματώνει ασυνείδητα, ακολουθώντας τη φύση. Ξέρει πλέρια τις ανάγκες του. Στο έδαφος επάνω θα χαράξει τον χώρο τον χρήσιμο για κατοικία του. Τη φαντάζεται κιόλας έτσι στον χώρο, υψωμένη μπροστά του. Εξόν από το να προσέξει να βάλει τις πιο γερές βάσεις, τα αγκωνάρια, στις γωνίες και στις παστάδες της θύρας ή των παραθυριών, άλλο τίποτα δεν έχει να σκεφτεί. Γερό μόνο να είναι το χτίσιμο και η φύση θ’ αναλάβει μόνη της τ’ άλλα». «Η Λαϊκή μας Τέχνη κι εμείς», Περ. «Φιλική Εταιρία», Απρίλης 1925

Ο Δημήτρης Πικιώνης, φωτογραφημένος από τον Παύλο Μυλωνά

Ο Δημήτρης Πικιώνης, φωτογραφημένος από τον Παύλο Μυλωνά

Πηγή: lifo.gr

Αφήστε το σχόλιο σας