Πρωτομαγιά 2014: Ενάντια στην επισφάλεια και την ανεργία! Reviewed by Momizat on . Στις 20 Ιούλη του 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς κατέληξε σε μια απόφαση που σφράγισε την ιστορία του εργατικού κινήματος σε ολό Στις 20 Ιούλη του 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς κατέληξε σε μια απόφαση που σφράγισε την ιστορία του εργατικού κινήματος σε ολό Rating: 0

Πρωτομαγιά 2014: Ενάντια στην επισφάλεια και την ανεργία!

Πρωτομαγιά 2014: Ενάντια στην επισφάλεια και την ανεργία!

Στις 20 Ιούλη του 1889, το ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Σοσιαλιστικής Διεθνούς κατέληξε σε μια απόφαση που σφράγισε την ιστορία του εργατικού κινήματος σε ολόκληρο τον κόσμο. Καθιέρωσε την Πρωτομαγιά ως παγκόσμια μέρα διεθνούς δράσης και αλληλεγγύης των εργαζομένων. Η ιστορία της Πρωτομαγιάς ξεκινάει τρία χρόνια νωρίτερα, το 1886, στο Σικάγο των ΗΠΑ. Η Ομοσπονδία Οργανωμένων Επαγγελμάτων και Εργατικών Συνδικάτων στις ΗΠΑ είχε ορίσει την 1η Μάη μέρα γενικής απεργίας για τη θέσπιση του οκταώρου. Περίπου 400.000 εργαζόμενοι συμμετείχαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις που έγιναν σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ. Η μαζικότερη συγκέντρωση ήταν αυτή του Σικάγου με 90.000 διαδηλωτές. Οι συγκεντρώσεις συνεχίστηκαν και τελείωσαν στις 4 Μάη με την κήρυξη στρατιωτικού νόμου και αφού πρώτα βάφτηκαν με το αίμα των εργατών (τουλάχιστον 13) που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία και το στρατό των ΗΠΑ.

Ζούμε σε μια περίοδο που η κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές πλήττουν το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, αυξάνοντας την ψαλίδα μεταξύ πλούτου (που συνεχίζει να υπάρχει και να δημιουργεί υπερκέρδη για κάποιους λίγους) και εργαζομένων. Η σκληρή επίθεση στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες της Ευρώπης, δεν αρκείται μονάχα στις περικοπές των μισθών, των συντάξεων, στις διαθεσιμότητες, στην απελεύθερωση των απολύσεων, ούτε μόνο στις ιδιωτικοποιήσεις των κοινωνικών αγαθών, και στην κατάργηση της πρόνοιας και της δωρεάν παιδείας. Πρώτο στόχο έχει, την κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος που είχε κατακτηθεί με αγώνες τα προηγούμενα χρόνια – όπως το 8ωρο, την ασφάλιση, το δικαίωμα στην απεργία, δικαιώματα που η μέρα της Πρωτομαγιάς ξαναθυμίζει.

Και για τη νέα γενιά, που τα περισσότερα από τα παραπάνω κεκτημένα τα γνωρίζει από τους μεγαλύτερους, η μέρα αυτή στο σήμερα, αποκτά μια εξαιρετική σημασία και ένα νέο νόημα. Γιατί η νεά γενιά αυτό που έως τώρα έχει βιώσει είναι όχι μόνο η επισφαλής εργασία και η ανεργία, αλλά και τα μηδενικά εργασιακά δικαιώματα. Με την επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία να βρίσκεται στο 27,8%, με τα ποστοστά στους νέους να έχουν ήδη πιάσει την κορυφή με το 60% των κάτω από 25 ετών να μην βρίσκουν δουλειά, και με την πρόβλεψη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ για τη συνολική επίσημη ανεργία το 2014 να φτάνει στο 30%-31%. Με την επισφαλή εργασία να κερδίζει έδαφος και να λειτουργεί σαν εργασιακό μοντέλο – πρότυπο όχι μόνο για τους νέους αλλά για όλους τους εργαζόμενους. Με τον ίδιο τον όρο εργασία να καταργείται και να αντικαθίσταται από τον όρο «ωφέλεια» ή «κατάρτιση». Με τα προγράμματα Voucher να εγκαθιδρύουν ένα νέο μοντέλο εργαζόμενου που δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα, αφού δεν εντάσσεται στην πάγια εργατική νομοθεσία, – έναν εργαζόμενο που δεν έχει ασφάλιση και ένσημα και που φυσικά δεν έχει καμία δυνατότητα διεκδίκησης συλλογικών δικαιωμάτων.

Επειδή όμως δε σκοπεύουμε τα δικαιώματα αυτά, να μείνουν γραμμένα στα βιβλία της ιστορίας, η φετινή μέρα της Πρωτομαγιάς, θα μας βρεί όλες και όλους στους δρόμους. Γιατί οι νέοι εργαζόμενοι με τα 300 ευρω μισθό, οι άνεργοι, οι ανασφάλιστοι, δεν έχουν τίποτα που να τους χωρίζει από τους μεγαλύτερους που τίθενται σε διαθεσιμότητα, ή απολύονται. Γιατί η γενιά της «ωφέλειας» και της πολυδιάσπασης, μπορεί να ξαναδημιουργήσει συλλογικότητες, δίκτυα και επιτροπές αντίστασης με όλους τους ωφελούμενους, τους ανέργους και τους απολυμένους, σε κάθε χώρο και σε κάθε γειτονιά.Γιατί όλοι μαζί, οφείλουμε αγωνιστούμε μέσα από τα σωματεία μας, να γραφτούμε σε αυτά, και με συλλογικές διαδικασίες να δώσουμε τις μάχες της γενιάς μας, να τους τα πάρουμε όλα πίσω! Όπως τότε ο αγώνας ήταν όλων των εργαζομένων, σήμερα είναι ειδικά της νεολαίας. Όπως τότε ο αγώνας ήταν παγκόσμιος σήμερα ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια, ενάντια στις περικοπές μισθών ενάντια στις απολύσεις είναι πανευρωπαϊκός.

Όπως τότε αφορούσε το 8ωρο, τώρα αφορά την πάλη για την διεκδίκηση της αξιοπρέπειας μας, την πάλη ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια, και την πάλη για μια καλύτερη κοινωνία!

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή