Πώς ξεκινούν τα πολύωρα μουσικά πάρτι; Reviewed by Momizat on . Δεν επρόκειτο για απλή συναυλία. Ηταν ένα πάρτι ωρών το βράδυ του Σαββάτου στην «Κεντρική πλατεία». Και ήταν από τις συναυλίες που λες «να μην τελειώσουν». Διότ Δεν επρόκειτο για απλή συναυλία. Ηταν ένα πάρτι ωρών το βράδυ του Σαββάτου στην «Κεντρική πλατεία». Και ήταν από τις συναυλίες που λες «να μην τελειώσουν». Διότ Rating: 0

Πώς ξεκινούν τα πολύωρα μουσικά πάρτι;

Πώς ξεκινούν τα πολύωρα μουσικά πάρτι;

Δεν επρόκειτο για απλή συναυλία. Ηταν ένα πάρτι ωρών το βράδυ του Σαββάτου στην «Κεντρική πλατεία». Και ήταν από τις συναυλίες που λες «να μην τελειώσουν». Διότι  περιλάμβανε ουσιαστικά ένα φλας μπακ σε στιγμές της ιστορίας των τραγουδιών που αγαπήσαμε.
Το αρχικό σήμα αποτελούνταν από τους

Τάσο Κιάφα: κιθάρα, φωνή
Γιάννη Τρικόπουλο: κιθάρα, φωνή
Κώστα Στάθη: κιθάρα,φωνή
Χρήστο Καρατζούλη: κρουστά
Ξένια Παππά: φωνή
Κατερίνα Μπαρμπαρούση: φωνή

Και το πρόγραμμα έλεγε ότι θα ακούσουμε blues, swing, jazz, rock, από ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο. Και έτσι ήταν. Μέχρι που οι τρικαλινοί που μας συντρόφευσαν το βράδυ του Σαββάτου, αποφάσισαν ότι η μουσική είναι πολύ ωραία για να παίρνει τέλος σε μια προκαθορισμένη ώρα. Προκαθορισμένη; Τι σημαίνει προκαθορισμένη; Τϊποτε, τελικά. Όταν ακούς όλα τα είδη – σχεδόν – της μουσικής, όταν το πρόγραμμα κινείται ανάμεσα σε swing, latin και blues, με γαρνίρισμα από τους δύο Παπακωνσταντίνου, από ελληνικές συνθέσεις σύγχονες και παλιότερες, από δύο τραγούδια ειδικά αφιερωμένο στον αδικοχαμένο Γιώργο Πιπέρα (από τον Τάσιο Κιάφα και τον Γ. Τρικόπουλο), όταν όλο το μαγαζί συμμετέχει, ε, όσο να πεις, ήταν πολύ ωραία βραδιά.

Φυσικά, το σχήμα – που δεν έχει καν όνομα, οπότε κινείται μόνο με βάση την αγάπη για τη μουσική – δεν είχε προλάβει να κάνει πολλές πρόβες, οπότε σε κάποια τραγούδια υπήρχαν δυσλειτουργίες. Αλλά, κανέναν δεν πείραξε αυτό. Οι απαιτήσεις μιας σαββατιάτικης βραδιάς δεν ήταν τέτοιες που να αναζητούνται τελειότητες. Εξάλλου, ο παρεΐστικος χαρακτήρας φάνηκε αργότερα (πολύ αργά δηλαδή). Ανέβηκαν στη σκηνή και, οι Γιάννης Τούμπας – Νίκος Γεωργόπουλος, εκ των (soon, soon) «Gringos»και με τον Γ. Τρικόπουλο και την Κατ. Μπαρμπαρούση ερμήνευσαν εναλλάξ πιο αμερικάνικους ήχους, με εξαιρετική επιτυχία.

Και πιο μετά, κοκκίνισαν τα κοντέρ Ανέβηκε στη σκηνή και η Ολγα Μαντά, και μετά ο Χάρης Καραμπέρης, και μετά ο Βασίλης Αναγνώστου… ε, τόσα τραγούδια υπάρχουν, να μην τα πουν και να μην τα ακούσουμε όλα;

Δυστυχώς, βέβαια, κάποια στιγμή επήλθε η κούραση, διότι τίποτε δεν ήταν προγραμματισμένο. Οπότε άνετα μπορεί να πραγματοποιηθεί μια ακόμη βραδιά: «τρικαλινοί ερασιτέχνες παίζουν και… μας ακούν» στον χώρο όπου πρωτάρχισε, στην «Κεντρική πλατεία» δηλαδή. Διότι και το κοινό τραγούδησε και συμμετείχε, και ουδείς νοιαζόταν για τις «δυσλειτουργίες». Κυριάρχησε το κέφι. Χωρίς φιοριτούρες, αλλά με απλή διάθεση για μουσική.

Θανάσης Μιχαλάκης

(Οι φωτογραφίες ανοίγουν σε άλλη καρτέλα με δεξί κλικ)

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή