Την ώρα που στο παγκόσμιο Δημοκρατικό χάρτη η Κεντροαριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία επανακάμπτει ανανεωμένη, στη χώρα μας διέρχεται μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία της.
Εγκλωβισμένη σε παρωχημένα ιδεολογικά στερεότυπα, στέκει αμήχανη και ανίκανη να προσαρμοστεί στα νέα πολιτικά δεδομένα και να εκφράσει ευρύτερες μάζες της κοινωνίας.
Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της παρακμής που διέρχεται ο ευρύτερος λεγόμενος “προοδευτικός” χώρος, αποτελούν οι πέντε αυτοδιοικητικοί θεσμοί του νομού Τρικάλων (Περιφέρεια και οι τέσσερις Δήμοι).
Βυζαντινές ίντριγκες, προσωπικά και συλλογικά συμφέροντα που δρούν στους κόλπους της, έχουν ως αποτέλεσμα τον πολιτικό της ευνουχισμό και τη κυριαρχία της μετριότητας στα συλλογικά της όργανα, ακυρώνοντας έτσι κάθε πιθανότητα διεκδίκησης σοβαρού ρόλου στο πρώτο και δεύτερο βαθμό αυτοδιοίκησης της περιοχής.
Το πρόβλημα δεν είναι όπως υποκριτικά προβάλλεται ότι η κεντροαριστερά δεν μπορεί να συγκλίνει σε μια κοινή πλατφόρμα αρχών και θέσεων, αλλά στη πραγματικότητα είναι, η αδυναμία επεξεργασίας ρεαλιστικής εναλλακτικής πρότασης για τα προβλήματα του τόπου και η πρωτοφανή ανεπάρκεια των κομματικών μηχανισμών να αναδείξουν προσωπικότητες που θα εμπνεύσουν τη κοινωνία.
Κώστας Κουτσονασιος
