Συζητώντας με τον Λάμπρο: Γερμανία, η χώρα που αγαπάμε να μισούμε Reviewed by Momizat on . Ο Σάκης ήταν δέκα χρονών, όταν κάποιος σαν τον Ρουμενίγκε (της αξίας τού Ρουμενίγκε) έβαλε ένα γκολ υπέρ της Γερμανίας στο μουντιάλ της Ισπανίας. Ο πιτσιρικάς π Ο Σάκης ήταν δέκα χρονών, όταν κάποιος σαν τον Ρουμενίγκε (της αξίας τού Ρουμενίγκε) έβαλε ένα γκολ υπέρ της Γερμανίας στο μουντιάλ της Ισπανίας. Ο πιτσιρικάς π Rating: 0

Συζητώντας με τον Λάμπρο: Γερμανία, η χώρα που αγαπάμε να μισούμε

Συζητώντας με τον Λάμπρο: Γερμανία, η χώρα που αγαπάμε να μισούμε

Ο Σάκης ήταν δέκα χρονών, όταν κάποιος σαν τον Ρουμενίγκε (της αξίας τού Ρουμενίγκε) έβαλε ένα γκολ υπέρ της Γερμανίας στο μουντιάλ της Ισπανίας. Ο πιτσιρικάς πανηγυρίζων, καθώς θεωρούσε ότι η Δυτική Γερμανία έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο, ένιωσε ένα ισχυρό σκούντηγμα από τον εξάδελφο, εκεί, στο καφενείο του καμποχωρίου: «Ρε, αυτοί σκότωσαν τον παππού σου!».

Η ντροπή του Σάκη, μεγάλη. «Μα, αυτοί σκότωσαν τον παππού μου! Πώς τους υποστηρίζω;»…

Σε εκείνο το μουντιάλ, το σύστημα της Ιταλίας (κλειστή άμυνα και επιθετικοί – φαρμάκι, που εξελίχθηκε από το μουντιάλ της Κορέας και εντεύθεν), δικαιώθηκε. Και τη Βραζιλία, και τη Δυτική Γερμανία, τις κέρδισαν οι Ιταλοί. Λίγοι το θυμούνται…

Οι περισσότεροι θυμούνται το εξαιρετικό ποδόσφαιρο, την αποθέωση του ποδοσφαίρου της φαντασίας και των μαγικών μπαλιών, που έπαιξαν οι Βραζιλιάνοι. Από το 1982 και μετά, όλος ο κόσμος υποστήριζε τη Βραζιλία. Ολος όμως. Κυριολεκτικά. Πού και πού άκουγες κανέναν ξεχασμένο να θυμάται την Αγγλία του 1966, άντε και την Αργεντινή, ενίοτε την Ιταλία, επειδή ήξεραν τους παίκτες λόγω Μανώλη Μαυρομμάτη που μας έλεγε τα ονόματα με ιταλική προφορά (και, να το πω εδώ, γιατί το έχω άχτι: έχω κουραστεί να θυμάται ΚΑΘΕ φορά το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζο – ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τον προφέρει έτσι).

Δεν άκουγες ΠΟΤΕ όμως κάποιον να υποστηρίζει τη Γερμανία. Χωριστή ή ενωμένη, δεν είχε οπαδούς. Ισως κάποιον μετανάστη μας στη Γερμανία, που είχε επηρεαστεί από τον εργοδότη του. Κι αυτό, σπάνια. Πολύ σπάνια.
Φανατικό οπαδό, η Γερμανία δεν είχε ποτέ. Ούτε το 1990, όταν σχεδόν «δικαιωματικά» το κατάκτησε (ελέω επανένωσης, παρότι είχε αρκετά καλή ομάδα), υπήρχαν οπαδοί της στη χώρα μας.
Τη μισούμε τη Γερμανία. Μας θυμίζει τις ναζιστικές σφαγές. Τα όργια εναντίον τη χώρας μας. Τους τρομερούς βασανισμούς των συγγενών μας. Τα φοβερά ουρλιαχτά που ξεπηδούσαν από τα κολαστήρια της Μέρλιν.
Μας θυμίζει ένα μαύρο πράγμα. Μια μπότα που απλώνεται και καλύπτει τα πάντα. Το σκοτάδι. Την καταχνιά. Την ισοπέδωση του ανθρώπου. Την απαξίωση της ζωής.
Μαυρίλα φασιστική… Τρόμος…

Κι όμως! Την ίδια ώρα, σημάδι καταξίωσης είναι η Mercedesκαι η BMWγια όσους ξέρουν να οδηγούν πισωκίνητα. Όλα μας τα ηλεκτρικά σκεύη είναι γερμανικής κατασκευής και προέλευσης. Όλα! Εξαίρεση ορισμένες ιταλικές ή αμερικάνικες μάρκες, κυρίως σε ψυγεία.
Κάντε ένα διάλειμμα και σκεφτείτε, πόσες ηλεκτρικές συσκευές έχετε αγοράσει με την απαίτηση σχεδόν, να είναι γερμανικές.
Είναι ο απόλυτος παραλογισμός.
Ειδικά, δε, όταν η εξαρτώμενη από τους Αμερικάνους αστική τάξη της χώρας, προσδέθηκε έτι περισσότερο στο ευρωπαϊκό άρμα, υπό την ηγεσία της Γερμανίας Αυτό σηματοδότησε η άνοδος Σημίτη στην εξουσία, κάτι που, όπως ξέρουμε όλοι μας, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, υπό την εποπτεία των Αμερικάνων. Καθώς ο Αμερικάνος ξέρει να κάνει μπίζνες. Οι Γερμανοί απλώς θέλουν να επιβάλλονται. Αυτό είναι το λάθος τους (εννοείται ότι μιλάμε για τις αστικές τάξεις και τα στρατιωτικοβιομηχανικά συμπλέγματα εξουσίας των χωρών αυτών, όχι για τους λαούς). Νομίζουν ότι οι άλλοι λαοί έχουν τα χαρακτηριστικά του γερμανικού λαού: υπομονή, μεθοδικότητα, δουλειά, στοχοπροσήλωση.
Οχι ρε μεγάλε, εδώ δεν είμαστε έτσι. Εδώ βλέπουμε ματς Κυριακή βράδυ μέχρι τις 2 και μετά πάμε να διαβάσουμε στο ίντερνετ τα τελευταία νέα και στις 7 ξυπνάμε για δουλειά. Εντάξει, μπορεί και να μην ξυπνήσουμε ακριβώς στην ώρα μας, αλλά μια δικαιολογία, θα τη βρούμε.
Μπορεί να φταίει η αίσθηση γούστου και η έλλειψη κάλτσας με πέδιλο. Αλλά την ίδια ώρα, που ζοριζόμαστε που οι Γερμανοί κυριαρχούν, την ίδια ώρα θαυμάζουμε τη μεθοδικότητά τους.
Και πες μου, λοιπόν, αυτό δεν είναι παραλογισμός; Θέλουμε να κερδίσει η Αργεντινή, επειδή πτώχευσε σαν εμάς. Αλλά όταν μας έλεγε ο Σαμαράς ότι, αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ, θα πτωχεύσουμε σαν την Αργεντινή, δεν μας άρεσε. Και δεν ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μας αρέσει τώρα να γίνουμε σαν την Αργεντινή!
Θέλουμε να κερδίσει η Αργεντινή, επειδή ο Μαραντόνα ήταν μάγκας και έκλεψε από τον διαιτητή το πρώτο γκολ με το χέρι του. Αλλά ξεσηκωνόμασταν, όταν τα «κόκκινα γυαλιά» του κυρίου Μαϊνινί, στερούσαν ένα φάουλ υπέρ του Γκάλη.
Ετσι δεν είναι; Όπως μας βολεύει. Αυτό κάνουμε.

Δεν θέλουμε να κερδίσει η Γερμανία, διότι δίνουμε ηθικοπολιτική διάσταση στη νίκη αυτή. Το ίδιο κάνουν και οι Αργεντίνοι: αν το σηκώσει ο Μέσι στο Μαρακανά, θα είναι η επική τους επιστροφή. Αλλά εμείς είμαστε με τη Βραζιλία, όπου υπάρχει το Μαρακανά! Δηλαδή, θα στηρίξουμε τον αιώνιο εχθρό της Βραζιλίας, που θα το σηκώσει μέσα στο ναό της, επειδή δεν πρέπει να το σηκώσει η Γερμανία. Μα, δεν είναι ο απόλυτος παραλογισμός;
Φυσικά και είναι. Ελληνες είμαστε, παραλογισμούς κάνουμε. Αλλιώς, ούτε επανάσταση θα κάναμε το 1821 ούτε αντίσταση στους Ναζήδες, ούτε τίποτα.
Όμως, από τον Οθωνα και δώθε, με τις γνωστές δουλικές σχέσεις που πάντα ήθελαν να επιβάλλουν στο πέρασμα των χρόνων, αν το καλοσκεφτείς, έχουμε σχετιστεί με Γερμανούς, περισσότερο από κάθε άλλον λαό!

Πάρα πολλές δουλειές με Γερμανούς επιχειρηματίες. Πάρα πολλοί εργάτες στη Γερμανία. Πάρα πολλά γερμανικά προϊόντα. Πάρα πολλοί Γερμανοί τουρίστες. Παρα πολλοί Γερμανοί προπονητές στο ποδόσφαιρο…
Ας το παραδεχθούμε: Οι Γερμανοί είναι ο λαός που αγαπάμε να μισούμε.

Μετά, προσπαθούμε να τους κλέψουμε στις τιμές στην ταβέρνα. Εμείς, που πλέον, δεν αγοράζουμε καν «μια σαλάτα, ένα κιλό ψωμί κα μια ρετσίνα»… Διότι απλώς, δεν έχουμε…
Οπότε, ας δούμε τον τελικό με τη νηφαλιότητα του ποδοσφαίρου. Όχι με την επίγνωση ότι το θυμικό μας επιβάλλει να είμαστε με την Αργεντινή.

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή