Το άγχος των πανελλαδικών με τη ματιά ενός φαρμακοποιού.. Reviewed by Momizat on . Διάβασμα – διάβασμα , διάβασμα, μία λέξη μία έννοια που έχει την δύναμη να κρύβει την πτυχή όλου του μέλλοντος μας. Είναι όμως έτσι;; Κρίνονται όλα, τι άνθρωποι Διάβασμα – διάβασμα , διάβασμα, μία λέξη μία έννοια που έχει την δύναμη να κρύβει την πτυχή όλου του μέλλοντος μας. Είναι όμως έτσι;; Κρίνονται όλα, τι άνθρωποι Rating: 0

Το άγχος των πανελλαδικών με τη ματιά ενός φαρμακοποιού..

Το άγχος των πανελλαδικών με τη ματιά ενός φαρμακοποιού..

Διάβασμα – διάβασμα , διάβασμα, μία λέξη μία έννοια που έχει την δύναμη να κρύβει την πτυχή όλου του μέλλοντος μας. Είναι όμως έτσι;;

Κρίνονται όλα, τι άνθρωποι θα είμαστε, τι αξία θα έχουμε, τι βάσεις σε μόνο μία χρονιά;

Σαν να υπάρχει κάτι καταναγκαστικό που να λέει ότι ο καθένας στα 17 του θα ορίσει το μέλλον του, την ζωή του. Μία λάθος κίνηση, ένα δύσκολο συναίσθημα και μετά τι;

Η αποτυχία στα 17 χρόνια ενός νέου μπορεί για κάποιους να είναι μία ένδειξη «άλλου» προχωρήματος, από εκείνο που είχαν υιοθετήσει ότι θα βγει ή ότι θα ήταν το καλύτερο για τους ίδιους.

Μπορεί οι 17χρονοι έφηβοι να μην είναι σίγουροι για την επιλογή τους, την ακολουθούν όμως επειδή ενδόμυχα πιστεύουν ότι έτσι πρέπει να γίνει, για να νιώσουν καλύτερα ίσως και ήρεμα και οι τριγύρω τους.

Ίσως θα ήταν ωφέλιμο κάποιοι να συμμαχούν περισσότερο και πιο εμφανές μαζί τους, να τους αφουγκράζονται αλλά και να τους διαβεβαιώνουν ό

Η αξία ενός νέου διαφαίνεται και μετά τις εξετάσεις και είναι χρήσιμο οι γονείς και το εκπαιδευτικό σύστημα να το σέβονται αυτό και να συνεχίζουν να καλλιεργούν στον νέο το ερέθισμα του προχωρήματος, της θέσπισης νέων στόχων και επιθυμιών.

«Την ζωή στα χέρια τους», αποκλειστικά δεν την λαμβάνουν στην Τρίτη Λυκείου, αλλά από την στιγμή που γεννιούνται και καθημερινά «πολεμούν» για την διασφάλιση της δικής τους ασφάλειας στην ζωή τους.

Αρκετοί ενήλικοι πιστεύουν και το υποστηρίζουν σθεναρά ότι η επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι ίσως μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις ενός παιδιού, για το μέλλον του.

Αυτό με διάφορους τρόπους μεταφέρετε στον νέο και είτε γίνεται μόνιμη ανάγκη επιτυχίας ή δίνεται ένας αγώνας μη-πάλης γ’ αυτό που ίσως οι γονείς ανησυχούν και θέλουν απεγνωσμένα να καταφέρει ο γιος ή η κόρη τους. Στην Ελληνική οικογένεια συνήθως τα μέλη συνενώνουν αρκετά το άγχος, τις αγωνίες, τις επιτυχίες τους.

Όλοι είναι ένα, το ατομικό μετά δυσκολίας φαίνεται. Οι εξετάσεις όμως του μαθητή είναι δικές του, δική του και η αγωνία, ξεχωρίζει από εκείνη των γονιών και ο κάθε γονιός είναι να το καταλάβει, αυτό, να το σέβεται, μ’ αυτό τον τρόπο δείχνει την εκτίμηση του στο παιδί του, επίσης να του προσφέρει τον χρόνο και τον χώρο να καλλιεργήσει τις δικές του δυνατότητες, τις πεποιθήσεις, τις γνωστικές του αναζητήσεις τις επιτυχίες, τις αποτυχίες.

Ο νέος θέλει το γονιό δίπλα του και όχι από επάνω του, πίσω ή μπροστά του, απλά ΔΙΠΛΑ. Όποιος έχει περάσει από τη θέση του υποψηφίου των Πανελληνίων εξετάσεων κάποια στιγμή στη ζωή του γνωρίζει καλά ότι άγχος και Πανελλήνιες είναι στενά συνδεδεμένα.

Αυτό δικαιολογείται μέχρι ένα βαθμό εξαιτίας και της μορφής των εξετάσεων που λίγο ή πολύ δείχνουν να καθορίζουν μέσα σε τρεις ώρες την πορεία της ζωής των υποψηφίων τουλάχιστον για τα επόμενα τέσσερα – πέντε χρόνια. Αυτό όμως μέχρι ένα βαθμό.

Το σύστημα δεν είναι ο μόνος υπαίτιος, είναι και η προσωπική αντίληψη του κάθε υποψηφίου γι’ αυτό και δεν είναι όλοι το ίδιο αγχωμένοι την ημέρα των εξετάσεων. Η προσωπική αποκωδικοποίηση των ερεθισμάτων είναι ένας παράγοντας που μπορεί κανείς να ρυθμίσει, προκειμένου να μετριάσει το άγχος του.

Αν κάποιος αντιλαμβάνεται τη συγκεκριμένη διαδικασία ως εν δυνάμει καταστροφική, αν θεωρεί ότι ο ίδιος δεν είναι ικανός να επηρεάσει την πορεία του και να την φέρει στα δικά του μέτρα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ή αν από την άλλη, θεωρεί ότι όλα είναι στα δικά του χέρια και ο παράγοντος «συγκυρίες» δεν μπορεί να είναι μια πτυχή του ζητήματος, αν παραγνωρίσει αντικειμενικές δυσκολίες που τυχόν υπάρχουν, τότε είναι πολύ πιθανό να πάει κανείς στις εξετάσεις πολύ- πολύ αγχωμένος.

Το ιδανικό είναι να πάει κανείς στις εξετάσεις έχοντας στο μυαλό του τα πράγματα στις αντικειμενικές τους διαστάσεις. Πράγματι, είναι μια κατάσταση όχι καθημερινή, με δυσκολίες και ευκαιρίες.

Σίγουρο είναι επίσης ότι είναι μία σημαντική μάχη στη ζωή κάποιου, είναι η τελική κάθοδος στο γήπεδο μετά από χρόνια προπόνησης! Δεν είναι ικανή όμως ούτε να καταστρέψει τη ζωή κάποιου αλλά ούτε και να την εξασφαλίσει.

Ο μύθος του τέλειου παιδιού Ένας από τους λόγους που οι γονείς θεωρούν ότι το παιδί τους, τους κάνει ρεζίλι είναι ότι μέσα τους έχουν ριζωμένο το μύθο του τέλειου παιδιού.

Σύμφωνα με το πρότυπο αυτό, το παιδιά είναι «τέλεια» στο κάθε τι, και χωρίς κόπο και προσπάθεια από την πλευρά των ενηλίκων στη ζωή τους, ξέρουν πως πρέπει να φερθούν σωστά σε κάθε περίσταση, μπορούν να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, γνωρίζουν πιο είναι το ιδανικό και, με δυο λόγια, φέρονται άψογα και άρα, δε ρεζιλεύουν τους γονείς τους.

Υπάρχει το τέλειο παιδί; Εδώ θα πρέπει όμως να πούμε ότι δεν υπάρχει το «τέλειο» παιδί, με την έννοια που το περιγράψαμε πιο πάνω. Υπάρχουν παιδιά τα οποία μαθαίνουν τους κανόνες συμπεριφοράς και, μέσα από την διαδικασία της μάθησης με τη δοκιμή και το λάθος, αποκτούν σωστή συμπεριφορά.

Οι γονείς αποκτούν μερικές φορές ιδιαίτερα υψηλές προσδοκίες για τα παιδιά τους, χωρίς απαραίτητα να κρίνουν αν αυτό που επιθυμούν είναι κατάλληλο

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή