"Δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτά που κάποιος άλλος δεν θέλει να δημοσιευθούν." - Τζορτζ Όργουελ

29.1 C
Trikala

Το μπάζωμα των «μπάζων»

lafarm

Σχετικά άρθρα

Nατάσσα Γρατσάνη

«Μπαζώνεται» άραγε ο προχειρότατος νόμος Φλωρίδη που τροποποιεί τις επαναλαμβανόμενες τροποποιήσεις του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας;

«Μπαζώνεται» άραγε η χυδαιότατη τοποθέτηση του Υπουργού Δικαιοσύνης, από βήματος της Ελληνικής Βουλής σχετικά με την υπόθεση των Τεμπών όπου ο ίδιος δήλωνε ότι «όσοι μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα»;

Κατά την γνώμη μου, όχι.

Η υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας γνωστών στην δημόσια σφαίρα προσώπων λόγω της ιδιότητας τους και της ενασχόλησης με υποθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, μονοπωλεί (κακώς) το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, ένα μέρος της οποίας ταυτίζεται με το θύμα λόγω και της αύξησης των περιστατικών έμφυλης βίας ενώ ένα άλλο μέρος έχει μπει στην λογική της κλειδαρότρυπας και της γνωστής επικριτικής διάθεσης σχετικά με την επιλογή του θύματος ως προς την προσωπική της ζωή.

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη μέρος, το πολιτικό, που εργαλειοποιεί ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως αυτό της ενδοοικογειακής βίας, προκειμένου να μας υπενθυμίσει την σοφία του «γαλάζιου» νομοθέτη.

Και επειδή ο κόσμος ακούει για «νομοθέτη» και θεωρεί ότι πρόκειται για ένα πρόσωπο ιδιαίτερο και έξω από το πολιτικό κατεστημένο, να σημειώσω εδώ ότι ο Κανονισμός της Βουλής αλλά και το ίδιο το Σύνταγμα ορίζουν το ποιος νομοθετεί, ποιος έχει την νομοθετική εξουσία κλπ. Εν ολίγοις νομοθέτης είναι ουσιαστικά η ίδια η Βουλή. Και πιο συγκεκριμένα νομοθέτης στην Ελλάδα είναι η εκάστοτε Κυβέρνηση που έχει την πλειοψηφία των βουλευτών, και ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ο οποίος εντελώς δημοκρατικά σε διαγράφει αν δεν ψηφίζεις τους νόμους που ο ίδιος επιθυμεί.

Ψηφίστηκε λοιπόν, από την Oλομέλεια της Βουλής, την 1η Μαΐου 2024 το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο «Ενοποίηση του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας, χωροταξική αναδιάρθρωση των δικαστηρίων της πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης και άλλες διατάξεις αρμοδιότητας του Υπουργείου Δικαιοσύνης», με 158 βουλευτές της ΝΔ που ψήφισαν «ναι» και 141 βουλευτές της αντιπολίτευσης που ψήφισαν «όχι», σε σύνολο 299 ψηφισάντων.

Η διάταξη δε, στην οποία όλες αυτές τις ημέρες αναφέρονται στον δημόσιο λόγο, δημοσιογράφοι, βουλευτές, υπουργοί, υφυπουργοί και λοιποί υποστηρικτές της κυβέρνησης και ειδικά του κ.Φλωρίδη και του εκτρωματικού νόμου που έφερε προς ψήφιση στην Βουλή με την οποία, υποχρεώνονται οι επαγγελματίες υγείας να καταγγέλλουν ακόμα και την υποψία ενδοοικογενειακής βίας, ανεξάρτητα από τις εξηγήσεις του θύματος σίγουρα και χωρίς αμφισβήτηση «λύνει» κάπως τα χέρια του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού παρ’ όλα αυτά γεννάται η απορία αν η ακεραιότητα έχει πραγματικά ανάγκη από κανόνες (Αλμπέρ Καμύ) ή αν ένας καλός άνθρωπος χρειάζεται τους νόμους για να ενεργήσει με υπευθυνότητα (Πλάτων);

 

Είναι πραγματικά η διάταξη του κ.Φλωρίδη που πρέπει, όσοι έχουν δημόσιο βήμα ή ασκούν πολιτική να εξάρουν ή ο αξιακός κώδικας και η ανθρωποκεντρική προσέγγιση με ταυτόχρονο σεβασμό στον όρκο που έδωσε ως επιστήμονας υγείας, ο συγκεκριμένος γιατρός που υποστήριξε ότι το θύμα δεν έπεσε από τις σκάλες αλλά στην πραγματικότητα κακοποιήθηκε από τον σύζυγο της;

Γιατί για να λέμε όλη την αλήθεια, με τον ίδιο νόμο του κ.Φλωρίδη ο συγκεκριμένος δικηγόρος κυκλοφορεί ελεύθερος σήμερα και με τον ίδιο νόμο κυκλοφορούν και πολλοί ανώνυμοι ακόμη ώστε όλοι οι δημοσιολογούντες μετά από μία τραγική κατάληξη να φωνάζουν για τα μάτια του κόσμου: «Αρκετά!»

Σίγουρα, το «που να μπλέξουμε τώρα» είναι μια νοοτροπία που κυριαρχεί σήμερα αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί χρειαζόμαστε κάποιο νομοθέτημα για να πεις την αλήθεια γι’αυτό που άκουσες και είδες και εκ της θέσεως σου αλλά και ως άνθρωπος που τυχόν βρέθηκες μπροστά σε κάποιο περιστατικό.

Είναι σαν να λέμε ότι ένας χειρούργος για να χειρουργήσει άμεσα κάποιον του οποίου η ζωή κινδυνεύει, θα πρέπει πρώτα να έχει θεσμοθετηθεί το ακαταδίωκτο ώστε να «λυθούν» τα χέρια του σε περίπτωση που συμβεί κάτι πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι, και μετά να το κάνει.

Αν επιζητούμε ένα ουσιαστικό νομικό πλαίσιο, που θα αποτελεί κρίσιμο βήμα στον αγώνα κατά της ενδοοικογενειακής βίας, ώστε να προτεραιοποιείται η ασφάλεια και η δικαιοσύνη που αξίζουν στα θύματα, ν’ ανοίξετε περισσότερες φυλακές και όχι περισσότερες δομές για κακοποιημένες γυναίκες ώστε να αισθάνονται ασφάλεια στο σπίτι τους, να επιταχύνεται την απονομή δικαιοσύνης ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις και οι ποινές να είναι ποινές και να εφαρμόζονται ως έχουν και όχι με προϋποθέσεις.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Δείτε επίσης