Το παζάρι Reviewed by Momizat on . Αρχίν’σε Λιάκο μ’ του παζάρ' Αρχίν’σε κι ίνι καλόοοο Νιαιιι Αλήθεια σι λέω! Εχ’ πουλλά να δγις Κι να ‘γουράσ’ς ‘εχ’ Πίγαμαν μι τι θια μ’ χθες του προυί Πρώτα πί Αρχίν’σε Λιάκο μ’ του παζάρ' Αρχίν’σε κι ίνι καλόοοο Νιαιιι Αλήθεια σι λέω! Εχ’ πουλλά να δγις Κι να ‘γουράσ’ς ‘εχ’ Πίγαμαν μι τι θια μ’ χθες του προυί Πρώτα πί Rating: 0

Το παζάρι

Το παζάρι

Αρχίν’σε Λιάκο μ’ του παζάρ’

Αρχίν’σε κι ίνι καλόοοο

Νιαιιι

Αλήθεια σι λέω!

Εχ’ πουλλά να δγις

Κι να ‘γουράσ’ς ‘εχ’

Πίγαμαν μι τι θια μ’ χθες του προυί

Πρώτα πίγαμαν στις φουρμίτσις. Θέλαμαν να κάνουμι ένα δουράκ’ στου γιου τ’ς Μαρίκας τ’ Γκέκα. Χρόν’σι ι μικρός κι ίπαμαν να του παένουμι μια φουρμίτσα, τώρα για τα κρύα. Φτηνήηηηηη. Ιιιιι, πέντι ιβρό!

Μετά πίγαμαν στα – μι σιγχουρίς – βρακιά και πίραμαν μερικά

Ε, μετά, πίγαμαν και παρακάτ, στ’ς κάλτσις. Ικί να δις! 12 ζεβγαράκια, 5 ιβρό! Πήρα δυο, να δώκω και στ’ μάνα μας.

Ε, μετά περπατήσαμαν λίγο, κι ήταν κατ’ μαααααύρ’! Ούι λελέ! Ντιπ μαύρ, σι λέου. Σαν τ’ς Τασούλας τουν άντρα. Κι ίχαν πράματα πουλλά κι όλα από ένα ιβρό τα δίναν. Εγώ ίθιλα ένα φουτάκ’ για του βραδ’, άμα σικούνουμι να παϊένου στου μέρους, να το βάζω, να μην ξυπνάει ι Μίτσους. Ε, ένα ιβρό έδωκα.

Κι απέναντι ήταν ο Μιχάλ’ς, ξέρ’ς, απ’ τ’ν Καλαμπάκα, με τα σεντόνια. Είχε ένα, πω πω! Λευκό, με νταντέλα, κι μέσα είχεν ένα σχέδιου σαν λουλουδάκια ροζ. Τουν ρώτ’σα τα μέτρα, μι λέει: ένα κι ουγδόντα. Ε, να μην το πάρω Λιάκο μ’;; 12 ιβρουλάκια είχε. Ακριβούτσ’κο, αλλά καλό. Ευρωπαϊκό!

Μετά πίγαμαν σια κατ’, στα σουβλάκια. Είχε και κατ’ νέα πράματα, κατ’ λουκουμάδια, δεν τα πήρα, δεν ίξευρα τι ίνι. Η θια μ’ πήρε κι έδωκε 2 ιβρό.

Δε μι τάδινε ιμένα, να τ’ς έφτιαχνα μια μελαχρινή, να γλύφ’ και τα δάχτ’λα τ’ς;

Τέλους πάντων… μετά κάναμι μι βόλτα. Ψήναν κι ένα αρνί στα σουβλάκια! Ναι ναι! Αρνί σι λέου! Θα ‘ταν ζγουρ’. Σίγουρα ζγουρ’.

Μαρί θιά, τ’ λέω, Πάσχα έχουμι; Από πότε βαν’ αρνί στου παζάρ;

Κοίτα να δεις! Κι εγώ νόμ’ζα πως δεν πιρνάμι καλά… Μια χαρά πιρνάμι. Και ψωνίσαμαν, και δυο σουβλάκια πίραμαν και χαλβά πίραμαν για σένα Λιάκο μ’, άμα ‘ρθεις μιτά απ’ τ’ Λά’ρσα, να φας που σ’ αρέσ’

Χαζέψαμαν και λίγο στα παιχνίδια με τα κούτσ’κα, αλλά λιβακώθ’καμαν απ’ τουν ήλιου κι έφευγε κι του λιοφορείου νουρίς.

Α, τι καλά π’ αρχίν’σε αδελφέ μου πάλι του παζάρ! Νόμ’σα θα το κλείσουν κι αυτούνο!

Θανάσης Μιχαλάκης

(στη γιαγιά μου τη Βάγγιω)

 

 

Αφήστε το σχόλιο σας

Επιστροφή στην κορυφή