Τσιγάρο vs Μουσική: σημειώσατε «Ενα» Reviewed by Momizat on . Βρέθηκα χθες βράδυ στην κατάμεστη από κόσμο μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία» της πόλης μας, για να απολαύσω το πολυφωνικό σχήμα «Χαονία». Οκτώ τραγουδιστές, μετ Βρέθηκα χθες βράδυ στην κατάμεστη από κόσμο μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία» της πόλης μας, για να απολαύσω το πολυφωνικό σχήμα «Χαονία». Οκτώ τραγουδιστές, μετ Rating: 0

Τσιγάρο vs Μουσική: σημειώσατε «Ενα»

Τσιγάρο vs Μουσική: σημειώσατε «Ενα»

Βρέθηκα χθες βράδυ στην κατάμεστη από κόσμο μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία» της πόλης μας, για να απολαύσω το πολυφωνικό σχήμα «Χαονία». Οκτώ τραγουδιστές, μεταξύ των οποίων και μια εξαιρετική νεαρή συμπολίτισσα, ερμήνευσαν με πάθος, συνέπεια, αγάπη και μεράκι πολυφωνικά τραγούδια του Πωγωνίου, της Χειμάρρας, του Δολού, του Βώλακα αλλά και της κάτω Ιταλίας, με μόνο όργανο τη φωνή τους. Όπως εξηγούσε στα σχόλια που έκανε στα ενδιάμεσα των τραγουδιών η «ψυχή» του σχήματος (αν και όλοι με την ψυχή τους τραγούδησαν), τα περίπου 40 τραγούδια που παρουσιάστηκαν και κάλυπταν ένα ευρύ θεματικό φάσμα (αγάπης, μαγιάτικα, ιστορικά, της ξενιτιάς κ.λπ.) τα μαθαίνουν με επιτόπιες καταγραφές, πηγαίνοντας και ακούγοντάς τα στους τόπους που τραγουδιούνται και που –δυστυχώς-  «φεύγουν» ένας-ένας οι τελευταίοι γνήσιοι ερμηνευτές τους. Γι’ αυτό και μόνο, η συνεισφορά του σχήματος αυτού είναι διπλά σημαντική, καθώς διασώζει ένα μουσικό θησαυρό αιώνων που τώρα βρίσκεται στη δύση του. Ως εδώ όλα καλά. Το κοινό, πάνω απ’ τα δεύτερα  -άντα οι περισσότεροι, έδειχνε να απολαμβάνει τα ακούσματα, ένα μεγάλο μέρος όμως αυτού το έκανε ανάβοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Κάποια στιγμή, έχοντας προσωπικά παρατηρήσει μια «δυσαρέσκεια» και «αμηχανία» σε κάποιους απ’ τους τραγουδιστές, ο κ. Λαμπρίδης (η «ψυχή» που ανέφερα παραπάνω), έκανε διακριτικά μια έκκληση… «να πούμε κάτι για το τσιγάρο;», για να δεχθεί γελάκια  και σχόλια του τύπου «ε, καλά τώρα…». Συνέχισε, παρ’ όλα αυτά, εξηγώντας ότι οι τραγουδιστές δυσκολεύονται  σε χώρο με καπνό, ότι τα κομμάτια είναι απαιτητικά και οι αναπνοές δύσκολες, αλλά… στου κουφού την πόρτα!  Στο διάλειμμα δε, ήταν σαν να συναγωνιζόταν ποιός θα καπνίσει περισσότερο, με αποτέλεσμα στο δεύτερο μέρος η ατμόσφαιρα να είναι ακόμη πιο βαριά και στη συνέχεια – όταν άνοιξε ο εξαερισμός στο φουλ- έγινε ξερή. Οι μουσικοί ολοκλήρωσαν αγόγγυστα  το πρόγραμμά τους, με επαγγελματισμό και συνέπεια και έμεινα εγώ ν’ αναρωτιέμαι: πότε επιτέλους θα πειθαρχήσουμε; Πότε θα αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας; Πότε θα δείξουμε έμπρακτα ότι εκτιμούμε την προσπάθεια κάποιων, την ποιότητα, τον χώρο που μας φιλοξενεί; Πότε θα αντιληφθούμε ότι οι όποιες παρατηρήσεις ΙΣΩΣ αφορούν κι εμάς; Πότε θα περάσουμε απ’ το «φαίνεσθαι» στο «είναι»;

Φανή Μπαλαμώτη

Φιλόλογος

Σχόλια (1)

  • Αγαθοκλής Αζέλης

    Εύστοχα πολύπλευρο και ουσιαστικό το άρθρο. Εξ όνυχος τον λέοντα, ως εκ τούτου από τον όνυχα του “αντικανονικού” καπνίσματος αναγνωρίζει κανείς τον λέοντα της έλλειψης σεβασμού προς τον άλλο, της περιφρόνησης του νόμου και σε τελευταία ανάλυση της απουσίας ενσυναίσθησης. Δεν είναι κρίμα και συνάμα παράξενο να συμπεριφέρεται έτσι ένα κατά τα άλλα φιλόμουσο ευαίσθητο κοινό;

    Απάντηση

Αφήστε ένα σχόλιο

Επιστροφή στην κορυφή