Έγραψε στίχους σε 2.500 τραγούδια, που τραγούδησαν όλοι οι μεγάλοι τραγουδιστές του λαϊκού τραγουδιού (Καζαντζίδης, Γκρέυ, Γαβαλάς, Πάνου, Λίντα, Λύδια, Μπιθικώτσης, Μπέλλου, Διονυσίου κ.ά.), αλλά και τη μουσική σε πολλά απ’ αυτά.
Ο δημιουργός τεράστιων επιτυχιών όπως «Εγώ με την αξία μου», «Απόψε φίλα με», «Δεν βρήκα έναν άνθρωπο», «Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις», «Θεσσαλονίκη μου», «Εσύ ‘σαι η αιτία που υποφέρω», «Κάποτε κάποια μέρα», «Κοινωνία ένοχη», «Ποια καρδιά δεν θα ραΐσει», «Είδα κι έπαθα κυρά μου», «Εγώ το πλουσιόπαιδο», «Καινούργια κοινωνία» και πολλών ακόμα, έγραφε ποιήματα από μαθητής ακόμα, αυτό όμως που τον έκανε να ξεχωρίζει από τότε ήταν ότι οι στίχοι του είχαν κοινωνικό περιεχόμενο.
Στον περίπου μισό αιώνα που υπηρέτησε πιστά το λαϊκό τραγούδι, συνεργάστηκε με τους Μ. Χιώτη, Β. Τσιτσάνη, Θ. Δερβενιώτη, Στ. Χρυσίνη, Β. Καραπατάκη κ.ά., αλλά έδωσε στίχους τους και σε συνθέτες του λεγόμενου ελαφρού τραγουδιού. Το 1963 συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη.
Τραγούδια του σε πρώτη εκτέλεση ερμήνευσαν οι: Ι. Γεωργακοπούλου, Σωτ. Μπέλλου, Στρ. Παγιουμτζής, Μ. Νίνου, Πρ. Τσαουσάκης, Τ. Μπίνης, Θ. Ευγενικός, Ρ. Στάμου, Στ. Τζουανάκος, Γ. Κυριαζής, Δ. Ρουμελιώτης, Γ. Παπασιδέρης, Δ. Ζάχος, Σ. Κολλητήρη, Τ. Βέρρα, Στ. Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Γρ. Μπιθικώτσης, Μ. Λίντα, Π. Γαβαλάς, Γ. Λύδια, Μ. Αγγελόπουλος, Κ. Γκρέυ, Στρ. Διονυσίου, Π. Πάνου, Β. Περπινιάδης, Σπ. Ζαγοραίος, Στ. Καμπάνης, Γ. Κουλουκάκης, Μ. Καναρίδης, Μπ. Τσετίνης, Π. Αναγνωστάκης, Αντ. Μουστάκας, Απ. Νικολαϊδης, Στάθης Καζαντζίδης, Π. Κερμανίδης, Μ. Χατζοπούλου, Τρίο Μορένο, Τρίο Μπελκάντο, Κ. Θύμη, Γ. Μάνος, Τ. Μαρούδας, Ν. Γούναρης, Φ. Πολυμέρης, Σ. Παναγόπουλος, Μ. Μελάγια, Κ. Μπελίντα, Γιοβάννα, Σ. Σαμπάχ, Ζ. Φυτούση, Β. Μοσχολιού, Δούκισσα, Τ. Βοσκόπουλος κ.α.
Στίχους του μελοποίησαν κυρίως ο Μαν. Χιώτης, ο Βασ. Καραπατάκης, ο Στ. Χρυσίνης και ο Θόδ. Δερβενιώτης, αλλά και οι: Β. Τσιτσάνης, Γ. Παπαϊωάννου, Απ. Καλδάρας, Μπ. Μπακάλης, Γ. Κλουβάτος, Γ. Λαύκας, Ηλ. Ποτοσίδης, Τ. Λαβίδας, Γ. Τατασόπουλος, Γ. Σταματίου, Γρ. Μπιθικώτσης, Γ. Παπαδόπουλος, Λ. ΜΑρκέας, Α. Σμυρναίος, Μ. Πορτοκάλης, Μ. Θεοδωράκης κ.α.
Ο Χρήστος Κολοκοτρώνης «είδε» πέρα από τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα του λαϊκού τραγουδιού. Έγραψε κατ’ εξοχήν κοινωνικό στίχο, κάποιες φορές και με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις. Τα θέματά του ήταν τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που γεννούν οι κοινωνικές ανισότητες, το κυνήγι του μεροκάματου, η φτώχεια, η μετανάστευση, οι διακρίσεις λόγω κοινωνικών φρονημάτων, η αδικία του συστήματος της εκμετάλλευσης. Τα τραγούδια του απευθύνονταν στους εργαζόμενους, τους φτωχούς λαϊκούς ανθρώπους, μιλούσαν για τον πόνο, την αγανάκτηση, την αξιοπρέπεια, την περηφάνια, τους πόθους και τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο.
