Όταν στα ορεινά των Τρικάλων ίππευε η γερο-πανούκλα αντάμα με το χτικιό πάνω σε κουφάρια από τσακάλια κι αλεπούδες κραδαίνοντας σκουριασμένα καρφιά και ματωμένα μαντήλια, οι βλάχοι βγαίναν στις αυλές και κάρφωναν μαύρα κεριά στο χώμα.
Τα είχαν πλασμένα από κερί που φτιάχνανε κάτι πυγολαμπίδες τρανές, ίσα με δυο παλάμες η καθεμιά, βοσκισμένες στο σπανό των βουνών, χορτασμένες με το φως των άστρων.
Όταν οι τσέλιγκες έμπηγαν τα κεριά κατάχαμα, έρχονταν οι γυναίκες και τα τύλιγαν με γάζες και λωρίδες από σάβανα, δένοντάς το ένα με τ’ άλλο.
Τα άναβαν έπειτα τα παιδιά, με ένα πέτρινο τσακμάκι που δεν έβγαζε ήχο, και έτρεχαν μέσα στο σπίτι, όπου είχαν ήδη καταφύγει οι μεγάλοι.
Ευθύς οι γέροντες σφάλιζαν παράθυρα και πόρτες, μπούκωναν τις κλειδαρότρυπες με βαμβάκι κι έχωναν στις χαραμάδες κουρέλια. Μονάχα το μπουρί άφηναν ανοιχτό, καθώς στη σόμπα έκαιγαν τα ρούχα των αρρώστων.
Οι φλόγες των κεριών στην αυλή φούντωναν, καίγοντας με ασημένιο φως, μα τα κεριά δεν κόνταιναν, δε σώνονταν η σάρκα τους.
Αντ’ αυτού, ψήλωναν και χλόμιαζαν σιγά σιγά, καθώς κατάπιναν λαίμαργα την αρρώστια. Σαν είχαν πια ρουφήξει όλο το χτικιό μέσα τους, τα κεριά είχαν γίνει τρανές λευκές λαμπάδες με μπόι και σουλούπι ανθρώπου.
Όμοιες με τις καλότυχες που βγαίνουνε στον όχθο, οι μορφές αυτές απομακρύνονταν πιασμένες χέρι χέρι, χορεύοντας ένα χορό που έκανε τα κόκαλα να τρίζουν και τις πέτρες να ραγίζουν.
