Ξημερώματα 16 Αυγούστου 1943, το μικρό χωριό Κομμένο της Άρτας, χτισμένο δίπλα στον ποταμό Άραχθο, ζούσε ακόμη στον απόηχο της γιορτής της Παναγίας και ενός χαρούμενου γάμου. Τα τραγούδια και τα γέλια είχαν μόλις σβήσει, όταν η ηρεμία σκίστηκε από τους ήχους μηχανών και πυροβολισμών.
Το 98ο Σύνταγμα της διαβόητης Μεραρχίας «Εντελβάις» των ναζί, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Φάλνερ, περικύκλωσε το χωριό και άρχισε ένα εννιάωρο όργιο αίματος.
Η αφορμή δόθηκε λίγες μέρες νωρίτερα, όταν μικρή ομάδα ανταρτών πέρασε από το χωριό για να συγκεντρώσει τρόφιμα. Αναγνωριστική γερμανική περίπολος τους εντόπισε, και το Κομμένο μπήκε στον κατάλογο των «παραδειγματικών τιμωριών». Στις 5:30 το πρωί, οι στρατιώτες είχαν ήδη κλείσει όλες τις εξόδους. Κανείς δεν θα έφευγε ζωντανός.
Ακολούθησε σφαγή πρωτοφανούς αγριότητας. 317 άμαχοι –97 παιδιά, 119 γυναίκες, ηλικιωμένοι, ακόμη και βρέφη– εκτελέστηκαν εν ψυχρώ ή κάηκαν ζωντανοί μέσα στα σπίτια τους. Ανάμεσά τους, οι νεόνυμφοι Θεοχάρης και Αλεξάνδρα, που μόλις είχαν γιορτάσει τον γάμο τους. Ολόκληρες οικογένειες εξαφανίστηκαν. Κάποιοι προσπάθησαν να σωθούν πέφτοντας στον Άραχθο, αλλά οι σφαίρες τους πρόλαβαν.
Μέχρι το μεσημέρι, το Κομμένο είχε μετατραπεί σε στάχτη: 300 σπίτια καμένα, περιουσίες λεηλατημένες, η πλατεία γεμάτη πτώματα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι στρατιώτες γευμάτισαν και ήπιαν πάνω από τα κορμιά των θυμάτων. Η πράξη αυτή δεν είχε στρατιωτικό στόχο – ήταν ωμή τρομοκρατία για να λυγίσει η Αντίσταση.
Η Δικαιοσύνη ελάχιστα τιμώρησε τους ενόχους. Ο Φάλνερ σκοτώθηκε λίγο μετά στη Σερβία, ο στρατηγός Χούμπερτ Λαντς καταδικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης σε 12 χρόνια φυλάκιση, αλλά αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Κανείς άλλος δεν πλήρωσε.
Σήμερα, το Κομμένο συγκαταλέγεται στα «μαρτυρικά χωριά» της Ελλάδας, όπως το Δίστομο και τα Καλάβρυτα
Και να ήταν μόνο αυτό; Βάλε και τα Καλάβρυτα, τον Χορτιάτη, τους Λιγκιάδες, το Δίστομο, τα αμέτρητα μικρότερα χωριά, την πλειονότητα των Εβραίων…
Και όμως, όταν έφευγαν οι άρπαγες επαγγελματίες δολοφόνοι (και μικρών παιδιών), δεν έπεσε ούτε μία ντουφεκιά εναντίον τους, για την τιμή των όπλων μας. Οι μόνες ντουφεκιές (και ήταν πάρα πολλές) που έπεσαν, ήταν για να σκοτώσει ο ένας Έλληνας τον άλλον, με έπαθλο την κουτάλα! Ο λαός της πλάκας (που σωστά γράφει κάποιος εδώ μέσα), νόμιζε,και νομίζει ακόμη, ότι έκανε …εμφύλιο, αγνοώντας ότι τον δούλευαν κανονικά τα τσακάλια OSS, MI4 και NKGB. Εμείς αντιπαραβάλλαμε τους: Σοφούλη, Τσαλδάρη, Παπανδρέου, Ζαχαριάδη, Ζέβγο (γελώ πικρά ). Και νόμιζε ότι ο νικητής θα απολάμβανε τα αγαθά της κουτάλας.(Όπως ακριβώς μετά το 1830, όπου οι φατρίες του μεγάλου αγώνα, νόμιζαν ότι τώρα θα είναι όλα δικά τους. Είχαν ξεχάσει ότι από τις 9/2/1824 έδεσαν τα χεράκια τους και τα ποδαράκια τους με τα δάνεια της Αγγλίας).
Όλα αυτά χωρίς να κυνηγήσει τους Γερμανούς (που οπισθοχωρούσαν ταχέως) συνεχίζοντας τον πόλεμο που άρχισε στις 28/10/1940. Και να ζητήσει «και τα ρέστα», όπως έκαναν μέχρι και οι …Γάλλοι, που πολέμησαν περισσότερο για τη Γερμανία, παρά για τη Γαλλία (33η Μεραρχία Γρεναδιέρων SS «Καρλομάγνος»).
Η κατάληξη: Σε λίγα χρόνια, μετά τις 30/8/1949, νικητές και ηττημένοι Έλληνες παρακαλούσαν στα βουλευτικά γραφεία για μία θέση στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές (δείτε το έργο «Οι αδίστακτοι»). Δε ρώτησαν ποτέ το πως βρήκαν, οι παραδομένοι άνευ όρων, λεφτά για να στήσουν εργοστάσια και αυτοί, οι νικητές του πολέμου, όχι.
ΥΓ. Συνεχίστε μάγκες το παραμύθι «δεξιοί-αριστεροί» (χωρίς να σκαμπάζετε γρι από όλα αυτά) και θα προκόψετε. Πριν λίγα χρόνια, σας αποχαιρέτησαν τα σπουδαγμένα παιδιά σας. Ακολουθείτε εσείς…
Και μετά ήρθαν οι πατριώτες με τις κουκούλες και μας κυβερνούν.Νάμαστε καλά.